Profil użytkownika: meerkat

Honor jest... cóż, honorna. Twarda. Zawzięta. Głęboko moralna. I uwielbiana przez podwładnych. Po doskonałej obronie systemu Basilisk staje się naturalnym wyborem na dowódczynię konwoju zmierzającego do systemu Yeltsin, kluczowego z punktu widzenia zbliżającej się wojny z Ludową Republiką Haven. Poselstwo, któremu przewodzi jej przyjaciel i mentor, admirał Courvosier, ma na celu podpisanie przymierza z władzami Graysona, jednej z planet układu. Jest tylko jeden problem – Honor jest kobietą, a na Graysonie kobiety nie mają żadnych praw...

Co gorsza, w układzie trwa religijna wojna. Jeśli mieszkańców Graysona można uznać za radykałów, to co powiedzieć o ich śmiertelnych wrogach z Masady, dla których są tylko przesadnie liberalnymi heretykami?

W drugim tomie przygód kapitan Honor Harrington (oraz jej wiernego treecata Nimitza!) wkraczamy w świat wielkiej polityki. W obliczu nieuchronnie zbliżającej się wojny zarówno Republika Haven, jak i Królestwo Manticore starają się pozyskać sojuszników i zająć jak najlepsze pozycje wyjściowe. Narracja prowadzona jest na ogół jednostronnie, ale w niektórych rozdziałach śledzimy fabułę z perspektywy Masady i sprzymierzonej z nią Haven, co jest interesującą nowością i jednocześnie zwiastunem rozbudowy tej koncepcji w kolejnym tomie, gdzie adwersarze otrzymują znacznie więcej przestrzeni na kartach książki.

Na razie jednak Honor po raz kolejny musi udowodnić tym, którzy ją lekceważą, ile naprawdę jest warta, broniąc honoru Jej Wysokości Królowej Manticore. Mamy tu do czynienia z rasową space operą, a więc i rozmach fabuły jest iście kosmiczny. Opisy uzbrojenia są szczegółowe, jego działanie konsekwentne, a przebieg starannie zaplanowanych bitew wciągający i realistyczny (jak na wydarzenia z odległej przyszłości, ma się rozumieć!). Nie brakuje także porażek i wzruszeń.

Dużym plusem jest to, że Weber trzyma się reguł naszkicowanego przez siebie świata. Nie wprowadza nagłych zmian w duchu deus ex machina. Stara się ująć wydarzenia w nadane mu ramy polityczne i kulturowe (choć z ich trwałością bywa różnie, o czym niżej).

Z minusów – Honor jest może nieco zbyt idealna, jak kapitan Picard ze „Star Treka”. Silnie zinternalizowane po setkach lat kurczowego przestrzegania tradycje ulegają zmianie pod wpływem kilku wydarzeń i spotkań, jakby kluczowe dla całej planety było przekonanie jednego człowieka, nie wszystkich mieszkańców. Ludowa Republika Haven, państwo teoretycznie totalitarne i wzorowane na satrapii, w rzeczywistości mocno przypomina klasyczną demokrację. To już chyba bliższa dyktaturze jest silnie klasowa i hierarchiczna monarchia Królestwa Manticore. Wydaje się, że Haven zyskałoby, gdyby autor poczytał kilka dzieł o historii i ustroju Związku Radzieckiego :).

Mimo to wady te są właściwie mało widoczne, przykryte wartko płynącą akcją, która skłania do przerzucania kolejnych stron. Honor nie da się nie lubić, a dzięki swojej wyjątkowej relacji z empatycznym i inteligentnym treecatem ta posągowa postać odzyskuje odrobinę człowieczeństwa. Dlatego czytelnik kibicuje Honor, z zapartym tchem śledząc, jak ponownie losy Wszechświata spoczywają w jej pewnych rękach. Dobra, wciągająca książka, która nie nuży pomimo sporej objętości.

Honor jest... cóż, honorna. Twarda. Zawzięta. Głęboko moralna. I uwielbiana przez podwładnych. Po doskonałej obronie systemu Basilisk staje się naturalnym wyborem na dowódczynię konwoju zmierzającego do systemu Yeltsin, kluczowego z punktu widzenia zbliżającej się wojny z Ludową Republiką ...

Rozwiń Zwiń

„Chłopki” zasłużenie zrobiły furorę. W kraju, który dotąd żył raczej wizją Polski szlacheckiej, a ludzie najchętniej doszukiwali się swoich herbowych korzeni, książka rozbudziła zainteresowanie życiem tych, którzy w literaturze byli raczej pomijani, którymi się nie chwalono. A jeśli już ich opisywano, to przez filtr „przyjezdnego”, człowieka z zewnątrz, zwykle inteligenta – nawet słynni „Chłopi” Reymonta nie oddawali pełnych realiów. Dlatego nagła i niespodziewana nawet dla samej autorki popularność „Chłopek” zastanawia, ale i cieszy, bo dzięki niej znaczna część społeczeństwa może przekonać się, że wyobrażenia na temat dawnej Polski, ukształtowane przez literaturę prezentującą los miejskiej biedoty, inteligencji i szlachty, mocno fałszowały rzeczywistość, pozbawiając ją wielce istotnej części. Brakowało głosu zwykłego człowieka, najwięcej zaś – kobiet, których los wiejski był zwykle najcięższy. Joanna Kuciel-Frydryszak im ten głos daje. Wiele osób, których wypowiedzi spotykamy na kartach książki, opowiada o swoim pochodzeniu już bez kompleksów, czasami wręcz z dumą i podziwem dla matek i babek, choć te swojego włościaństwa się niejednokrotnie wstydziły i niechętnie dzieliły się opowieściami z własnego życia, zmuszając potomków do jego żmudnej rekonstrukcji ze strzępów wiedzy.

Nie jest to bynajmniej lektura lekka, łatwa i przyjemna. Rzeczywistość bywała tak dojmująca, że dla co najmniej jednej bohaterki przymusowe roboty w Niemczech podczas II wojny światowej okazały się zmianą na lepsze (!), a wiele wspominało pracę „u bauera” jako czas, kiedy wreszcie mogły się najeść do syta. Listy rodzin proszących o zwolnienie dziecka z obowiązku szkolnego, by mogło zamiast tego jak najwcześniej i jak najwięcej pracować w polu lub na służbie, czyta się z ciężkim sercem. Bolą dramaty dziewczynek, które chciały i mogły się uczyć, wyrwać spod jarzma wiejskiej biedy, lecz z braku środków (a niekiedy ciemnoty, nakazującej „znać swoje miejsce”) im na to nie pozwalano. Jako „najmniej wartościowe” nie miały perspektyw, nie opłacało się w nie inwestować. Żal ściska z każdym kolejnym cytatem, zdaniem, z którego wybrzmiewa dziecięca rezolutność, inteligencja, bystry i żywy umysł, któremu odmówiono kształcenia, który skazano na sczeźnięcie w błocie wiejskiego gumna, jak sczeźli przed nim ojciec, matka, dziadowie i babki. Choć trzeba oddać sprawiedliwość matkom, bo jeśli ktoś, to najprędzej one szukały dla swoich dzieci odmiany losu, często upatrując jej w edukacji właśnie; to one często ciągnęły rodziny, one też były motorami zmian.

To książka o matkach i babkach. Mężczyźni przewijają się w niej gdzieś w tle, nieobecni, albo przeciwnie – jako centralna, acz zwykle niechlubna, postać w rodzinie. Często prymitywni, pijani, zacięci, bardziej zacofani i konserwatywni od żon, wysługujący się nimi, za to chętnie uciekający się do brutalnej siły, gdy trzeba było wymusić posłuch. Inicjatywa, troska w znakomitej mierze wychodziła od kobiet. One też z reguły pracowały najwięcej i najciężej, w polu i w domu.

Wartość „Chłopek” to historie, które mają nazwiska i twarze – wspomnienia konkretnych osób, bądź to samych bohaterek, bądź ich dzieci i wnuków. Lata 20. i 30. ubiegłego stulecia, najczęściej omawiane, to czas wielkich przemian. Pomimo piszczącej biedy i pokutującej, frustrującej ciemnoty postęp techniczny przynosi także realne zmiany na lepsze. Media – gazety, raczkujące radio – istotnie edukują lud, niosą mu wiedzę o rolnictwie, higienie, gotowaniu, prowadzeniu domu, a przy tym stanowią okno na świat, nawet jeśli przy tym sączą do głowy narodową ideologię. Kto ma otwartą głowę, uczy się i jeśli pilnie słucha, najczęściej poprawia swój byt, nierzadko spotykając się przez to z niechęcią czy wręcz wrogością otoczenia.

Współczesnego czytelnika zastanowić mogą podobieństwa pomiędzy ówczesnymi a dzisiejszymi postawami ludzkimi, mechanizmami, które przetrwały pomimo olbrzymich zmian w świecie. Ale warto także docenić, jak długą drogę przebyliśmy i jak wielkie możliwości dziś mamy w porównaniu z ludźmi, którzy ze swojej biedy mogli wyrwać się wyłącznie nadludzkim wysiłkiem, walcząc z własnymi rodzinami i środowiskiem.

„Chłopki” zasłużenie zrobiły furorę. W kraju, który dotąd żył raczej wizją Polski szlacheckiej, a ludzie najchętniej doszukiwali się swoich herbowych korzeni, książka rozbudziła zainteresowanie życiem tych, którzy w literaturze byli raczej pomijani, którymi się nie chwalono. A jeśli już ic...

Rozwiń Zwiń

Książka nominowana w 2010 roku do nagrody Bookera za „zapomniany rok” 1970 wydała mi się wielce obiecująca, szczególnie że okładka wabi nazwiskiem tłumacza, Jacka Dehnela, którego umiejętności językowe wysoko cenię i który zresztą – jak się okazało – był inicjatorem polskiego wydania.

No i rzeczywiście, jeśli chodzi o warstwę językową, „Jeździe” nie mogę niczego zarzucić. Napisana jest rytmicznie, w czasie teraźniejszym, który wraz z krótkimi zdaniami zwiększa dynamikę wypowiedzi – czyta się więc zachłannie, żeby jak najszybciej przekonać się, co się za chwilę stanie. I tu właśnie przychodzi małe rozczarowanie (a może całkiem duże?), ponieważ w książce Spark dzieje się dużo i mało zarazem. Owszem, to w latach 70. była powieść eksperymentalna, niemniej dzisiaj ta forma niekoniecznie jest już taka odkrywcza.

Przełomem w odbiorze „Jazdy” stał się dla mnie dopiero moment, kiedy zamiast jako spójnie rozwijającą się historię, która sprawiała wrażenie, jakby nie mogła się zacząć, potraktowałem ją jako swoisty prequel do kryminalnej zagadki. Nie jako opowieść samą w sobie, lecz zapis wydarzeń, niekoniecznie rządzący się prawidłami powieści. Bo w istocie mamy tu do czynienia z wprowadzeniem do zbrodni, która już się dokonała, o czym zresztą dowiadujemy się z okładki oraz napomknięć w tekście. Czytelnik podąża za Lise, młodą dziewczyną, której zachowanie wydaje się mu chaotyczne i całkowicie niezrozumiałe (przy czym moim zdaniem nie wszystkie jego powody wychodzą na jaw, co samo w sobie utrudniło mi odbiór książki; chyba że na przeszkodzie stanęły jakieś moje niedostatki intelektualne?) i którego zapowiadaną kulminacją jest śmierć.

Ogólnie rzecz biorąc, „Jazda” jest pozycją istotnie eksperymentalną – bohaterowie nie zawsze rozmawiają ze sobą, często prowadzą dwutorowe, tylko z rzadka krzyżujące się monologi. Ich motywy pozostają dla nas ukryte, zachowanie bywa sztuczne, nienaturalne. Ja wiem, to wszystko celowy zabieg, ale z dzisiejszej perspektywy ta powieść nie jawi mi się bynajmniej przełomową czy wybitną, choć zajmuje na tyle, abym uznał ją za ciekawą. Losy Lise, dokonywanie przez nią wybory, skłaniają, by mimo wszystko czytać dalej, czerpiąc przyjemność z języka i – było, nie było – niecodziennej formy.

Książka nominowana w 2010 roku do nagrody Bookera za „zapomniany rok” 1970 wydała mi się wielce obiecująca, szczególnie że okładka wabi nazwiskiem tłumacza, Jacka Dehnela, którego umiejętności językowe wysoko cenię i który zresztą – jak się okazało – był inicjatorem polskiego wydania.

No ...

Rozwiń Zwiń

Książki Jakuba Szamałka różnią się kierunkiem patrzenia. W jednych patrzymy wstecz, ku starożytności, w innych w ekran komputera, a w jeszcze innych w kosmos. Łączy je to, że w każdej patrzymy przede wszystkim w drugiego człowieka. To on jest źródłem tajemnicy, problemów, napięć, przeciwności, przygód i niebezpieczeństw. Nie inaczej jest w „Stacji”. Tak naprawdę mamy tu do czynienia ze starym i dobrze wszystkim znanym motywem bezludnej wyspy albo innej zamkniętej przestrzeni, w której wąskie grono ludzi zdane jest tylko na siebie. Zagadka to tylko pretekst, aby ukazać napięcia, dynamikę grupy, wzajemne tarcia, animozje i przeszłość. Zazwyczaj jest to trup, gdyż motyw „zapewne zastanawiacie się, dlaczego was tu zebrałem” najczęściej przewija się w kryminałach, ale za gwóźdź, na którym wisi fabuła, może posłużyć właściwie dowolne nietypowe zdarzenie, wytrącające akcję z utartych kolein. W tym przypadku jest to rutynowa wymiana amerykańskiej załogi na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz zupełnie już nierutynowy tajemniczy wyciek amoniaku.

W ten mały, wiszący nad naszymi głowami, a nabrzmiały konfliktem światek dostaje się troje astronautów przybyłych do ISS na pokładzie „Dragona”, w tym nowa dowódczyni misji Lucy Poplaski. Już od pierwszego dnia musi mierzyć się z tarciami wśród amerykańsko-rosyjskiej załogi oraz z zewnętrznym zagrożeniem w postaci rozbłysku słonecznego, który zapoczątkowuje serię fatalnych zdarzeń. Atmosfera wzajemnych podejrzeń, oskarżeń, animozje wynikłe z dawno, zdawałoby się, minionej przeszłości oraz ze spraw skrzętnie zamiecionych pod dywan, a także wisząca nad tym wszystkim napięta atmosfera międzynarodowa (jest rok 2021 i Rosjanie zbierają już siły do ataku na Ukrainę) i wielka polityka składają się na nieustające poczucie zagrożenia i braku zaufania. Wspaniale poprowadzona fabuła trzyma w niepewności prawie do ostatnich stron książki, bohaterowie wydają się zbudowani z krwi i kości, choć należy odnotować, że nawet w tak szczupłym gronie występują postacie pierwszo- i drugoplanowe, przez co im dalszy plan, tym ich rysy są grubiej, mniej skrzętnie naszkicowane.

Wielką zaletą książki jest gruntowne przygotowanie autora. Mnie, jako laikowi, wydaje się, że Jakub Szamałek świetnie odrobił pracę domową, dzięki czemu nie serwuje nam ogólników, przypudrowanej czy wykreowanej przez science fiction wizji kosmosu, ale szarą codzienność naukowców na ISS, odmalowaną tak udatnie, że nietrudno ją sobie wyobrazić; być może specjaliści znajdą coś, do czego mogliby się przyczepić, ja natrafiłem tylko na jakiś nieistotny drobiazg, który zresztą wcale nie musi być błędem. Drugim plusem jest rozstrzygnięcie całej zagadki, napięcia wzbierającego przez wszystkie stronice książki – ale ćśś, nie zdradzam nic więcej.

Podsumowując, mamy tu świetnie napisany, trzymający w napięciu całkowicie ziemski sensacyjny kryminał w kosmicznej oprawie. Bez niedociągnięć – stąd moja ocena.

Książki Jakuba Szamałka różnią się kierunkiem patrzenia. W jednych patrzymy wstecz, ku starożytności, w innych w ekran komputera, a w jeszcze innych w kosmos. Łączy je to, że w każdej patrzymy przede wszystkim w drugiego człowieka. To on jest źródłem tajemnicy, problemów, napięć, przeciwno...

Rozwiń Zwiń

Polecę klasykiem: owładnięty manią wielkości złowrogi magnat czy dzielni bohaterowie z mocą przyjaźni? W „Amerykańskiej aferze” odpowiedź jest oczywista – magnat, bo pieniądz pokona wszelkie przeciwności!!

…No nie, żartowałem. Oczywiście, że przyjaźń. „Amerykańska afera” Piotra Żymełki to powrót do znanych nam z pierwszej części („Carskiej afery”) i zapewne nie tylko przeze mnie lubianych postaci: flegmatycznego Anglika Richarda Barwooda, narwanego Polaka Stanisława Liszewskiego i… Ach, wiadomo, że jest ktoś jeszcze, ale nie powiem kto, żeby nie psuć przyjemności z lektury.

Najpierw zaznaczę: książkę otrzymałem dzięki uprzejmości Autora i wydawnictwa Sonia Draga. To zawsze miłe! Kto nie lubi dostawać książek? Tom drugi zasadniczo nie wymaga znajomości pierwszego, co jest oczywiście zaletą, natomiast warto przeczytać oba. Nie tylko ze względu na wzbudzających sympatię bohaterów, ale także dlatego, że afera amerykańska jest rozwinięciem carskiej i pojawiają się w niej znane nam okoliczności i wątki.

Zdradzę tajemnicę: tym razem przygoda zabiera nas do Ameryki. No co za zaskoczenie… „Przygoda” jest zresztą jak najbardziej uprawnionym słowem, ponieważ mamy tu do czynienia z perełką w postaci przeniesionego na papier kina przygodowego (działa to zresztą i w drugą stronę: obie książki świetnie się nadają na scenariusze). Tu pozwolę sobie na słowo krytyki: wbrew zapowiedzi na okładce nie jest to rasowy kryminał. Poczytywałbym to zresztą za zaletę, ponieważ w dobie wszechobecnych detektywów, żmudnych śledztw i tajemniczych morderstw warto od czasu do czasu sięgnąć po lżejszą sensację.

Cała historia jest ciekawie skonstruowana i podobała mi się nawet bardziej niż pierwszy tom. Ma interesujący, jakby nieco bondowski sznyt. Bohaterom przybyło głębi, fabuła ciekawie i bez zadyszki prowadzi nas przez kolejne przygody – gdzie trzeba zwalnia, gdzie trzeba przyspiesza. Warto docenić lepszy (moim zdaniem) warsztat pisarski, Autor wplata też umiejętnie ciekawostki i nowinki w rodzaju samochodu parowego wraz z jego wynalazcą czy krótkiego opisu paryskiego Moulin Rouge. Wszystkie mają swoje użyteczne miejsce w powieści, a nadto znajdują jeszcze rozwinięcie w posłowiu. Powoli staje się to już znakiem rozpoznawczym Żymełki.

Zorientowałem się, że góra tekstu za mną, a prawie nic o fabule… Otóż w „Amerykańskiej aferze” czeka nas galopada pomiędzy krajami, a nawet kontynentami zapoczątkowana, jak u Hitchcocka, trzęsieniem ziemi, bo z bijatyką mamy do czynienia już na pierwszej stronie (zauważyłem tam drobny smaczek! ciekawe, czy Wy także?). Wprawdzie wydawało się, że po „Carskiej aferze” sprawa jest już zamknięta, a nasi bohaterowie mogą spać spokojnie, lecz nic z tych rzeczy – po nieudanych zamachach na swoje życie Richard Barwood i Stanisław Liszewski otrzymują tajemnicze telegramy wzywające ich do Paryża. Pomimo wątpliwości obaj decydują się jechać. Na miejscu dowiadują się, że ich przeciwnik nie porzucił pragnienia wyeliminowania ich z czystej zemsty za pokrzyżowanie jego planów, a trop prowadzi aż za ocean. Decydują się więc rozprawić z nim raz na zawsze. Mocą przyjaźni oczywiście!

Powieść opiera się na klasycznym duecie przeciwieństw: Richard Barwood nigdy, nawet w obliczu śmierci, nie traci opanowania, ale dawne demony zdają się go opuszczać; Stanisław Liszewski, energiczny Polak, bardziej pasuje do Dzikiego Zachodu niż do polskiej organizacji podziemnej. Jego brawura, nieco już utemperowana w poprzednim tomie, odżywa ponownie pod wpływem pewnego mrocznego sekretu, którego pozwolę sobie nie zdradzić. Jest w tej powieści troszkę detektywistycznych wątków, odczytywania śladów, poszukiwania przestępcy, najwięcej jednak – sensacji i przygody, pościgów i bijatyk. Gratka dla miłośników filmów pokroju „Zabójczej broni”.

Gdybym miał się do czegoś przyczepić, wymieniłbym pewnie kilka drobiazgów, na które być może sami zwrócicie uwagę – ale czy jest sens je podkreślać, skoro książkę dobrze się czyta? Najważniejsze, by akcja skłaniała do odwrócenia strony, i takie właśnie danie serwuje nam „Amerykańska afera”. A z zapowiedzi wynika, że będzie część trzecia, czyli jest na co czekać!

Polecę klasykiem: owładnięty manią wielkości złowrogi magnat czy dzielni bohaterowie z mocą przyjaźni? W „Amerykańskiej aferze” odpowiedź jest oczywista – magnat, bo pieniądz pokona wszelkie przeciwności!!

…No nie, żartowałem. Oczywiście, że przyjaźń. „Amerykańska afera” Piotra Żymełki to...

Rozwiń Zwiń

Kryminał to gatunek, który w Polsce niezmiennie cieszy się największą popularnością, chociaż ja sam sięgam po niego dość rzadko. I to mimo że zwykle nie żałuję. Tak jest i w tym przypadku.

Zacznijmy od tego, że „Łamacz kości” to książka włoskiej autorki, Barbary Baraldi, i akcja również toczy się we Włoszech, co już samo w sobie jest ożywcze rynku pełnym angielskich tytułów. Nie jest to jej pierwsza powieść z profilerką policyjną Aurorą Scalviati w roli głównej, ale nie ma to większego znaczenia dla fabuły – spokojnie możemy czytać ją jako zamkniętą całość.

Mamy tu do czynienia z rasowym kryminałem i już od pierwszych stron autorka sprawnie buduje poczucie grozy, które podtrzymuje niemal przez cały tekst. Muszę jednak przyznać, że w pewnym momencie nieco to męczy – prawie wszystkie rozdziały kończą się cliffhangerami; w zamierzeniu ma to trzymać czytelnika w niepewności, w praktyce staje się dość przewidywalne i przywodzi na myśl powieść publikowaną w odcinkach (co powiedziawszy, czuję się w obowiązku przyznać, że zabieg sprawdza się doskonale – ochoczo przerzucałem kolejne strony).

Tytułowy „łamacz kości” to potężny tasak, którym seryjny zabójca z Turynu morduje swoje ofiary. W miejscowym komisariacie pojawia się profilerka Aurora Scalviati, „kobieta z przeszłością”. Kilka lat wcześniej w strzelaninie straciła partnera. Obwiniona przez człowieka, którego uważała wówczas za przyjaciela, została zesłana na prowincję. Teraz, na życzenie prowadzącej śledztwo prokurator, powraca do dawnych kolegów, by pomóc im w rozwikłaniu sprawy. Nie bez powodu: zabójstwa w jakiś sposób wiążą się z podobnym dochodzeniem, które ponad trzydzieści lat wcześniej prowadził jej ojciec. Sprawę prowadzi ten sam człowiek, któremu zawdzięcza zesłanie – podkomisarz Jérome Reno nie życzy sobie jej pomocy, a ona wcale nie ma ochoty z nim współpracować.

Pierwszą ofiarą jest młody mężczyzna, a jego osoba stanowi ogniwo prowadzące do zbrodni sprzed lat. Badając zwłoki, Aurora dostrzega na kościach szczegół, który przeoczyli jej koledzy i który skłania ją do energiczniejszego zajęcia się sprawą. Niechętny jej dawny-obecny partner próbuje bagatelizować odkrycie. W książce aż roi się zresztą od konfliktów i problemów – z przeszłością, z traumą, z współpracownikami, z niezależnością, do tego halucynacje, niewyjaśnione zdarzenia i demony sprzed lat – ale wszystko to dawkowane jest z umiarem i nie przytłacza, a dodaje głębi bohaterom, dzięki czemu nie są to papierowe postacie.

Za jeden z głównych wskaźników kryminału zawsze uznaję możliwość przewidzenia dalszych wydarzeń i wytypowania sprawcy przez czytelnika; zbyt oczywisty przebieg śledztwa odbiera radość z lektury, zbyt wydumany zniechęca nierealnością lub zmusza do sięgnięcia po „deus ex machina”. Optymalnie jest, gdy po przewróceniu ostatniej strony odkrywamy, że wprawdzie całkowicie się myliliśmy co do tożsamości mordercy, ale jeśli cofniemy się i uważnie przeczytamy książkę raz jeszcze, dostrzeżemy wszystkie umiejętnie ukryte przez autorkę wskazówki, prowadzące do logicznej konkluzji. Tak jest z „Łamaczem kości”: Baraldi sprytnie myli tropy, podsuwa rozwiązania, które za chwilę okazują się już nie tak oczywiste. Wszelako nie wszystkie fragmenty książki wydają się w równym stopniu służyć wspólnemu celowi; przydługie wstawki na temat fizyki kwantowej i natury wiary, mające w zamierzeniu uzasadnić jeden z wątków, są moim zdaniem wstawiane nieco na siłę i nużące.

Na koniec warto docenić dobry przekład i redakcję. Na drobne stylistyczne potknięcia w rodzaju został-został lub był-był w jednym zdaniu można spokojnie machnąć ręką; najważniejsze, że tekst brzmi płynnie i naturalnie. A chwalę, bo zdarzało mi się męczyć z lekturą z powodu słabej jakości tekstu właśnie. Nie wiem jednak, czy jest to celowy zabieg, czy „wypadek przy pracy”, ale poza tytułowym „łamaczem kości” w tekście występuje też „rębacz kości”; jedno określenie wydaje się odnosić do narzędzia zbrodni, drugie – przydomka zbrodniarza. Wprowadza to pewną niespójność i wydaje mi się, że mogło być niezamierzonym kiksem redakcyjnym.

Książkę otrzymałem dzięki uprzejmości wydawnictwa Letra, za co jestem szczerze wdzięczny, bo odkryłem w ten sposób autorkę, po której powieści jeszcze najprawdopodobniej sięgnę.

Kryminał to gatunek, który w Polsce niezmiennie cieszy się największą popularnością, chociaż ja sam sięgam po niego dość rzadko. I to mimo że zwykle nie żałuję. Tak jest i w tym przypadku.

Zacznijmy od tego, że „Łamacz kości” to książka włoskiej autorki, Barbary Baraldi, i akcja również t...

Rozwiń Zwiń