Profil użytkownika: MogwaiGirl

Nigdy nie wiem jak oceniać lektury należące do dzieł światowej klasyki. Należy im oddać, że niejednokrotnie znacząco wpłynęły na kulturę. Z drugiej strony, wiele z nich źle się zestarzało, a czytanie ich to droga przez mękę.

Trochę tak miałam z “Boską komedią”. Koncepcyjnie – majstersztyk! To, jak Dante to wszystko rozplanował i opisał, jak zabrał czytelników w podróż po Piekle, Czyśćcu i Niebie, daje do myślenia, czy poeta faktycznie nie doznał jakiegoś boskiego objawienia. Bardzo podobały mi się barwne opisy, które sprawiały, że widziałam wszystko oczami wyobraźni.

Nie podobały mi się z kolei rozdziały, w których Dante wspomina i obgaduje, kogo tylko popadnie – królów, papieży, arystokratów, polityków, zakonników, muzyków czy innych poetów. Nie dość, że te rozdziały były nużące, to do tego nieprzekonujące – poeta umieszcza bowiem swoich przyjaciół w Niebie, a resztę w Piekle lub w Czyśćcu. Stąd też dziadek Dantego postawiony został wyżej w kręgach niebios niż niejeden święty. Słabe.

Ponieważ utwór napisany jest wierszem, ogromne znaczenie ma tu tłumaczenie. Tłumaczenie poezji jest chyba największym wyzwaniem dla tłumacza, jako że coś zawsze się gubi w tłumaczeniu – jak nie rytm, to dosłowność. Dlatego początkowo wahałam się, po które tłumaczenie sięgnąć.

Początkowo wybrałam najnowsze tłumaczenie Mikołajewskiego z 2021 roku, ale totalnie mi ono nie podeszło. Tłumacz postanowił porzucić rymy i melodię tekstu, skupiając się całkowicie na oddaniu wartości merytorycznej. Wyszło okropnie. Miałam wrażenie, że czytam tekst przetłumaczony przez Google Translate. Czytane słowa nie łączyły się w żadną spójną całość, nie tworzyły żadnej melodii ani obrazów w głowie. Po pierwszym rozdziale porzuciłam to tłumaczenie i ściągnęłam dwa kolejne.

Porównałam tłumaczenie Juliana Korsaka i Edwarda Porębowicza. W obydwu z nich zachowane zostają rymy i melodyjność utworu; pieśń płynie rytmicznie, a ja jako czytelnik chętnie podążam za treścią. Choć w obu tłumaczeniach występują słowa przestarzałe, zdecydowanie lepiej mi się je czytało niż unowocześnione tłumaczenie Mikołajewskiego. Ostatecznie zostałam przy tłumaczeniu Korsaka, choć Porębowicza też czytało się dobrze. Mikołajewskiego zdecydowanie odradzam.

Podsumowując, bardzo się cieszę, że przeczytałam “Boską komedię”. Niewątpliwie zasługuje na miano dzieła światowej literatury, choć ja nie do końca zrozumiałam całą symbolikę i referencje. Czasem musiałam się przemęczyć przez niektóre rozdziały, ale ostatecznie było warto.

Nigdy nie wiem jak oceniać lektury należące do dzieł światowej klasyki. Należy im oddać, że niejednokrotnie znacząco wpłynęły na kulturę. Z drugiej strony, wiele z nich źle się zestarzało, a czytanie ich to droga przez mękę.

Trochę tak miałam z “Boską komedią”. Koncepcyjnie – majstersztyk! To, jak Dante to wszystko rozplanował i opisał, jak zabrał czytelników w podróż po...

Zaczęłam re-read “Wiedźmina” z moim chłopakiem, który pochodzi z zagranicy i który dopiero uczy się polskiego. Dostał ode mnie kilka pierwszych tomów na święta i tak sobie teraz razem czytamy. Ja akurat opowiadania znam od podszewki, bo pisałam o nich pracę licencjacką, ale dla chłopaka to pierwsze spotkanie z “Wiedźminem” i jest zachwycony!

Ciężko mi wskazać opowiadanie, które najbardziej mi się podobało. Wszystkie są cudowne, mają ciekawą i angażującą fabułę oraz niebanalnych bohaterów z krwi i kości. Ogromnie przepadam za wszelkimi nawiązaniami do folkloru, legend czy porzekadeł, a tego w “Wiedźminie” nie brakuje. Mój chłopak najbardziej zapamiętał opowiadanie “Ziarno prawdy”. Polubił historię Nivellena i bruxy Vereeny. Długo z kolei nie umiał pojąć, dlaczego naszym narodowym superbohaterem jest gburowaty, cyniczny wiedźmin. Sądzę, że ma to coś wspólnego z mentalnością narodową, która stała się przedmiotem ciekawej dyskusji.

Jedyne, co nigdy nie podobało mi się w “Wiedźminie” to wymyślne imiona, po których czytelnik tylko prześlizguje się wzrokiem, bo nawet nie sposób ich wymówić, a co dopiero zapamiętać. Ale to szczegół. Najważniejsze, że oboje świetnie spędziliśmy czas przy tej lekturze.

Zaczęłam re-read “Wiedźmina” z moim chłopakiem, który pochodzi z zagranicy i który dopiero uczy się polskiego. Dostał ode mnie kilka pierwszych tomów na święta i tak sobie teraz razem czytamy. Ja akurat opowiadania znam od podszewki, bo pisałam o nich pracę licencjacką, ale dla chłopaka to pierwsze spotkanie z “Wiedźminem” i jest zachwycony!

Ciężko mi wskazać opowiadanie,...

Oj, zdecydowanie najsłabszy tom serii. Co prawda bohaterowie trafiają na kolejny cmentarz osobliwości, a tajemnicza i posępna wyspa Skavern skrywa w sobie olbrzymi potencjał, to jednak książka trochę mnie wynudziła. Mam wrażenie, że przez większość czasu Max i Livia włóczyli się bez sensu po korytarzach zamczyska i poznawali nowe dusze, których z czasem trudno było zliczyć. Ta zagrywka fabularna była dość powtarzalna, jednak ostatecznie nic z niej nie wynikało, a ja coraz bardziej traciłam zainteresowanie lekturą.

Wątek poszukiwania zaginionej przyjaciółki był zupełnie nieprzekonujący – w poprzednich tomach przyjaźń Livii i Lilianny w ogóle nie została zarysowana, a powściągliwy charakter Livii i jej brak reakcji na wieści o przyjaciółce tym bardziej sprawiały, że nie obchodziła mnie cała ta sprawa ani wynik poszukiwań.

Dopiero pod koniec akcja trochę nabrała tempa, a poszczególne wątki zostały zgrabnie domknięte. Największym plusem jest zdecydowanie niebanalny wątek romantyczny, ale niestety to za mało, aby utrzymać czytelnika w ciekawości. Cieszę się, że mam już za sobą tę lekturę, bo niestety trochę się z nią męczyłam.

(Wyzwanie czytelnicze LC na luty 2026: Przeczytam książkę nominowaną w Plebiscycie Książka Roku 2025)

Oj, zdecydowanie najsłabszy tom serii. Co prawda bohaterowie trafiają na kolejny cmentarz osobliwości, a tajemnicza i posępna wyspa Skavern skrywa w sobie olbrzymi potencjał, to jednak książka trochę mnie wynudziła. Mam wrażenie, że przez większość czasu Max i Livia włóczyli się bez sensu po korytarzach zamczyska i poznawali nowe dusze, których z czasem trudno było zliczyć....