Koniec Świata i Hard-boiled Wonderland

Po przeczytaniu „Kafki nad morzem” spodziewałam się czegoś równie szalonego, a tymczasem „Koniec świata…” jest dość zachowawczy w narracji i fabule. Właściwie wszystko jest tu logiczne i spójne w obrębie świata, więc jedynie podróż przez krainę Czarnomroków uznałabym za, co bardziej wymykało się pojmowaniu.

Murakami w ciekawy sposób podszedł do wyjaśnienia tego, czym jest, czym może być ludzka świadomość. Dwutorowa narracja, odszukiwanie elementów wspólnych między nimi, to była całkiem ekscytująca podróż.

Być może – biorąc pod uwagę finał – wszystko to było od początku do końca nakładaniem się różnych jaźni i wspomnień?

Po przeczytaniu „Kafki nad morzem” spodziewałam się czegoś równie szalonego, a tymczasem „Koniec świata…” jest dość zachowawczy w narracji i fabule. Właściwie wszystko jest tu logiczne i spójne w obrębie świata, więc jedynie podróż przez krainę Czarnomroków uznałabym za, co bardziej wymykało się pojmowaniu.

Murakami w ciekawy sposób podszedł do wyjaśnienia tego, czym jest,...

Cóż, ta książka nie przemówiła do mnie tak jak poprzednie z którymi się zapoznałem. Ani z bezimiennym bohaterem nie poczułem jakiejś chemii ani sama historia pomimo intrygującego dość mrocznego początku nie zdołała mnie wciągnąć i rozwinęła się w stronę która mnie osobiście nie usatysfakcjonowała. Tak w ogóle pytanie do osoby odpowiedzialnej za opis książki tutaj na stronie. Więcej spoilerów już nie dało się za przeproszeniem wpieprzyć? Dzięki za zepsucie mi frajdy odkrywania fabuły.
Ogólnie zaskoczony byłem jak mało było tu Murakamiego w Murakamim. Czuć oczywiście, że to jego styl ale w takiej miałem wrażenie okrojonej wersji. Mniej było tu jego cudnego dotykania rzeczywistości i rozkładania ludzkich emocji na czynniki pierwsze. A paradoksalnie przecież pół tej historii toczy się w głowie głównego bohatera. Za dużo było z kolei takiego pisania typowo opisowego które pod koniec zdążyło mnie znużyć.
Tym razem kończę z pewnym niedosytem ale jeszcze kawał twórczości tego autora przede mną więc już na horyzoncie mam kolejna która mam nadzieję zmiecie mnie z planszy. 😁

Cóż, ta książka nie przemówiła do mnie tak jak poprzednie z którymi się zapoznałem. Ani z bezimiennym bohaterem nie poczułem jakiejś chemii ani sama historia pomimo intrygującego dość mrocznego początku nie zdołała mnie wciągnąć i rozwinęła się w stronę która mnie osobiście nie usatysfakcjonowała. Tak w ogóle pytanie do osoby odpowiedzialnej za opis książki tutaj na...

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Pełna surrealizmu powieść o odkrywaniu siebie, szukaniu tego co daje nam największe szczęście. Dobrze napisana, z ciekawym światem, szkatułkowym. Czytając w większości czasu czułem, że ma idealną prędkość, nie za szybką, nie za wolną, idealny rytm i nawet najbardziej nierzeczywiste rzeczy wydawały się w niej realne, normalne. Minusem jest to, że jednak mogłaby być trochę krótsza, wtedy by mi się w środkowej części nie rozmyła z lekka, no ale i tak jest bardzo fajnie:).

Pełna surrealizmu powieść o odkrywaniu siebie, szukaniu tego co daje nam największe szczęście. Dobrze napisana, z ciekawym światem, szkatułkowym. Czytając w większości czasu czułem, że ma idealną prędkość, nie za szybką, nie za wolną, idealny rytm i nawet najbardziej nierzeczywiste rzeczy wydawały się w niej realne, normalne. Minusem jest to, że jednak mogłaby być trochę...

Bardzo oryginalna książka, spodziewałem się typowo japońskiej literatury i dostałem ją, ale wzbogaconą i przeniesioną na wyższy poziom. Akcja jest bardzo powolna, świat prawie stoi w miejscu. Ale ten świat jest fascynujący. Dokładny i anonimowy, futurystyczny i fantastyczny, znany i nieznany zarazem. I przy tym spójny, chociaż czuć, że to powstało w azjatyckiej głowie.
Początek trochę trudny, ale jak, będąc w połowie, wróciłem, to pierwsze rozdziały były wspaniałe.

Przed Świętami ukończyłem kilka książek. Właśnie ta została mi w głowie najbardziej. Polecam.

Bardzo oryginalna książka, spodziewałem się typowo japońskiej literatury i dostałem ją, ale wzbogaconą i przeniesioną na wyższy poziom. Akcja jest bardzo powolna, świat prawie stoi w miejscu. Ale ten świat jest fascynujący. Dokładny i anonimowy, futurystyczny i fantastyczny, znany i nieznany zarazem. I przy tym spójny, chociaż czuć, że to powstało w azjatyckiej...

Uwielbiam autora i to jest jego naprawdę bardzo dobra książka!

Uwielbiam autora i to jest jego naprawdę bardzo dobra książka!

Im dalej zagłębiałem się w tę książkę - a czyniłem to z przyjemnością, jak zawsze w przypadku Murakamiego - tym bardziej czułem, że książka gęstnieje: i jeśli chodzi o fabułę (właściwie: fabuły w l.mn.),i o znaczenia. Choć cała konstrukcja jest na tyle niezwykła, że chwilę trwa przyzwyczajanie się i jej docenianie.
Tak czy siak, mam straszną ochotę przeczytać ją jeszcze raz - i żeby się podelektować, i żeby pewne rzeczy uchwycić wyraźniej. Ale to dobrze, że taka książka starcza na dłużej. Pewnie i trzecie czytanie nie dałoby wszystkich odpowiedzi - a to bardzo dobrze, doskonale.

Im dalej zagłębiałem się w tę książkę - a czyniłem to z przyjemnością, jak zawsze w przypadku Murakamiego - tym bardziej czułem, że książka gęstnieje: i jeśli chodzi o fabułę (właściwie: fabuły w l.mn.),i o znaczenia. Choć cała konstrukcja jest na tyle niezwykła, że chwilę trwa przyzwyczajanie się i jej docenianie.
Tak czy siak, mam straszną ochotę przeczytać ją jeszcze...

fajne kurde, bardziej wciągnęło niż nieuchwytny mur. slæ

fajne kurde, bardziej wciągnęło niż nieuchwytny mur. slæ

Naczytałem się piania ludzi o tym, że Murakami-san wielkim poetą jest, więc nie wypadało coś z jego Dzieł nie przeczytać. I wiecie co? - to nie jest tak, że to gniot. Powieść jest sprawnie napisana, jakiś baboli tam nie ma. Ale niestety czyta się to tak sobie, po prostu wieje nudą i miałem poczucie straconego czasu. Taki polski Benedykt który hobbystycznie tworzy twardą sf wciąga Murakamiego nosem razem z wakizashi i japonkami. I nawet tego by nie zauważył.

Naczytałem się piania ludzi o tym, że Murakami-san wielkim poetą jest, więc nie wypadało coś z jego Dzieł nie przeczytać. I wiecie co? - to nie jest tak, że to gniot. Powieść jest sprawnie napisana, jakiś baboli tam nie ma. Ale niestety czyta się to tak sobie, po prostu wieje nudą i miałem poczucie straconego czasu. Taki polski Benedykt który hobbystycznie tworzy twardą sf...