Książka opowiada prostą, odnosiłam wręcz wrażenie, że zaściankową historię - mimo że mowa o królestwach, królach, elfach i zamachach, to tak zasadniczo wszystko toczy się na o wiele mniej epickim poziomie niż w książkach fantasy, które do tej pory czytałam. Gdzieś tam jest królestwo, gdzieś tam jest jego stolica, ale zasadniczo większość akcji rozgrywa się na przełęczy oraz w krainie elfów, chociaż kraina to chyba zbyt szumne określenie - nie podano zbyt wielu szczegółów, więc wydawało mi się, że czytam o jakiejś nie za dużej mieścinie.

W tej książce ważniejsze są bowiem relacje między ludźmi (oraz elfami) - wszystko inne jest tylko tłem, nawet sama fabuła.

Charakterystyczny jest też język, którym napisana została książka. Jest on odrobinę stylizowany, czasowniki są często w innych miejscach, niż zazwyczaj, a narracja to już całkiem osobliwa rzecz. Jest niesamowicie dynamiczna, płynnie przechodząca od narratora wszystkowiedzącego do narracji z punktu widzenia jakiejś postaci i z powrotem, wkradając się do umysłu chyba wszystkich ważniejszych postaci i przelewając ich prawie że strumień świadomości na karty powieści. Dzięki temu wiemy dokładnie, co myślą, co czują, a co najważniejsze - w najdrobniejszych szczegółach poznajemy tok ich rozumowania, nawet jeśli często składa się poszarpanych i niesprecyzowanych myśli. Dodaje to postaciom życia i takiego... człowieczeństwa, chociaż czasami wypada to trochę sztywno, może nawet zacząć nużyć - mam jednak wrażenie, że to tylko kwestia warsztatu autorki, już dobrego, ale nadal mającego szansę na rozwój i uzyskanie jeszcze większej płynności.

A tak poza tym, bo chyba zapomniałam napisać, książka jest cudowna.

Zapoznawanie się bohaterów ze sobą, a raczej ich niepewne monologi wewnętrzne to istna perełka. Pewne okoliczności łączą losy elfa i człowieka. Wszystko jest do góry nogami - ludzie to według elfa istoty delikatne, subtelne i niesamowicie fascynujące, elfy nie są zaś aż tak wrażliwe. Dla człowieka jest to pierwsze spotkanie z tą rasą. Żaden z nich nie wie, jak ma postępować, aby nie urazić drugiego. Tuptają dookoła siebie na paluszkach, bojąc się bodnąć drugiego jakimś nietaktem, myśli im galopują przez głowy, szczególnie człowiekowi, bo elf podochodzi do tego wszystkiego jednak spokojniej. Nie udaje im się jednak wytrwać bez spięć, wywołanych czasami rzeczą absurdalnie błahą. Jak już napisałam - galop ich wewnętrznych myśli pt. "O Boże! czy ja właśnie nie palnąłem głupstwa?!" jest absolutnie uroczy. A elfi foch to już w ogóle...

Niby mamy tak ładnie poprowadzone postaci, ale jednak jeden zgrzyt jest - wszyscy są albo dobrzy, albo źli - nie ma niczego pomiędzy. Jest jeden główny zły, reszta to bezimienni i nieważni pomagierzy. Zły jest bardzo zły i zawistny... i to by było na tyle. Główny bohater to zaś wzór cnót, aż do przesady, chociaż mi to akurat nie przeszkadzało. Podobało mi się, jak go skonstruowano - niby życie za innych by oddał, dobroć to się z niego wręcz litrami wylewa, ale mimo wszystko charakterek ma, bystry jest i sprytny, a do tego sprawiedliwy... No dobrze, może to za dużo cech pozytywnych, jak na jednego bohatera, ale wierzcie mi, to jednak razem wszystko dobrze wypada. Tutaj nawet Tłum (psychologia tłumu itp.) jest dobry...

Książka opowiada prostą, odnosiłam wręcz wrażenie, że zaściankową historię - mimo że mowa o królestwach, królach, elfach i zamachach, to tak zasadniczo wszystko toczy się na o wiele mniej epickim poziomie niż w książkach fantasy, które do tej pory czytałam. Gdzieś tam jest królestwo, gdzieś tam jest jego stolica, ale zasadniczo większość akcji rozgrywa się na przełęczy oraz...