Ja jestem wyjątkowo niespotykanie spokojny człowiek. Niektórzy nawet twierdzą, że się przy mnie wyciszają, ale po tej książce gratisowej terapii dla rozedrganych emocjonalnie nie było, bo cały dzień mnie nosiło po kątach, wiadomości o kolejnym nieszczęściu w wieczornych programach informacyjnych roztrzęsienie pogłębiło, a język miałam pogryziony od powstrzymywania się przed dosadnością werbalną w ocenie mojej bezsilności wobec świata opanowanego ludzką głupotą i rządzonego prawami Murphy’ego, których skale odmierza ilość ich ofiar. Bo chyba tylko tak najogólniej mogę określić przyczynę mojego żalu, współczucia i poczucia bezsilności zsolidaryzowanych z poglądami Richarda Marcinko, głównego bohatera i współautora tej autobiografii. I za każdym razem, będzie to dla mnie Richard Marcinko, bom niegodna mówić mu, używając pseudonimów Scharkman, Dick Demolka, Świr czy Rogue Worrior zarezerwowanych dla przyjaciół.
A wcale się na to nie zanosiło.
O frogmanie, członku SEAL Team Two, twórcy i pierwszego dowódcy SEAL Team Six i Red Cell, uczestnika wojny w Wietnamie i Kambodży, czytałam już w "Snajperze" Howarda E. Wasdina i Stephena Templina, a potem w "Operacji Geronimo" Chucka Pfarrera, ale informacje na temat tego wyjątkowego mężczyzny, buntownika i outsidera były skąpe, ostrożne, żeby nie powiedzieć, bardzo dyplomatyczne i ograniczone właściwie do jednego, niezmiennie powtarzającego się wyrażenia, wymienianego również w innych źródłach informacji – kontrowersyjna postać.
O matko! I to jeszcze jak kontrowersyjna!
Gdyby ten przymiotnik można było stopniować powyżej stopnia najwyższego, trzeba byłoby stworzyć kilka dodatkowych poziomów z jednym zarezerwowanym tylko dla Richarda Marcinko. Sam o sobie mówił wojownik. Nie operator, nie tytułowy komandos tej książki, nie żołnierz, nie szef, ale właśnie wojownik. I coś w tym jest, bo tak naprawdę, po przeczytaniu jego szokująco-fascynujących wspomnień, mogę powiedzieć, że jest skrzyżowaniem ideałów średniowiecznego rycerza ze stylem działania współczesnego Rambo. Niestety urodzonym za wcześnie, ewentualnie nie w tym kraju, w którym dane mu było przyjść na świat w 1940 roku. W Ameryce lat 60., 70. i 80., która terroryzm znała z teorii i doświadczeń państw europejskich oraz Bliskiego Wschodu i w której wojownik urodzony do wojny i zabijania nie pasował do skostniałego, biurokratycznego, kastowego, sztywno zhierarchizowanego systemu wojskowego marynarki USA, do której wstąpił. Swoimi niekonwencjonalnymi poglądami na prowadzenie działań wojennych, postępowaniem wobec wroga, roli i miejsca SEALsów w strukturach wojskowych, zachowaniem się wobec przełożonych i nieskrępowanym normami etycznymi stylem wysławiania się, którego uczył się od najlepszych przełożonych marynarzy w tym „fachu”, dzięki któremu tekst w książce momentami wyglądał jak niebo usiane gwiazdami zamiast liter, wyrąbywał sobie drogę przez biurka urzędników przez całą wojskową karierę, gromadząc wokół siebie więcej wrogów niż przyjaciół, klnąc i rzucając się z pięściami na wyższych rangą, będąc przy tym krwiożerczym, bezwzględnym i podłym w taktyce, zastraszającym, terroryzującym, grożącym i wbijającym w ścianę oficerów jednostek konwencjonalnych. I wcale się tego nie wypierał. Na pytania: "czy nigdy nie poczuwałem się do winy – przecież tyle lat kantowałem system. Czy nie czułem się winny, że tyle przeklinałem? Czy nie czułem się winny z powodu brutalnych metod, jakie stosowałem, by osiągnąć to, co chciałem? Czy nie czułem się winny, wrabiając własnych dowódców w te straszne gówna?– mówi wprost – Na takie pytania miałem zawsze tę samą odpowiedź: winny? Absolutnie tak. Winny zarzucanych mi czynów. Winny tego, że swoich ludzi ceniłem wyżej niż biurokratyczne pierdoły. Winny tego, że wydawałem tyle pieniędzy, ile tylko potrafiłem zdobyć, na jak najlepsze wyszkolenie moich ludzi. Winny tego, że szykowałem się do wojny zamiast do pokoju. Wszystkiego tego rzeczywiście jestem winny. Mea culpa, mea culpa, mea maxima pier***ona culpa".
Taki był właśnie Richard Marcinko.
Zabójczy w wietnamskim błocie i w bagnie z urzędasami-gryzipórkami, jak ich czasami delikatnie nazywał, dodając – "Potrzebowaliśmy walecznych żołnierzy z jajami jak granaty, a dostaliśmy złamasów urzędasów". Obdarzony talentem w swoim fachu, ogarnięty pasją realizowaną w swoim zawodzie na przekór i wbrew systemowi, którą czułam w każdym słowie i każdym zdaniu tych wspomnień. Potrafił te emocje przelać na mnie, pokonując barierę czasową, geograficzną, płciową (feministkom nie polecam tej książki, bo dużo w niej „deserów” i ślicznych kwiatuszków przylepiających się do męskiego ciała!) i papierową. Team był jego rodziną i dla tej rodziny był w stanie zrobić wszystko, niczego i nikogo się nie bojąc. I nie są to puste słowa, co udowadniał to na każdej stronie tej książki w czynach. A wszystko to dla bezpieczeństwa Amerykanów i Ameryki, a na końcu każdego czytającego tę książkę. Mojego również.
Jednak Marcinki nikt nie słuchał. Marcinkę trzeba było upupić (ugryzłam się w język!). Marcinkę trzeba było spuścić w dół w „nagrodę” za zasługi dla ojczyzny do więzienia na 21 miesięcy, bo Superman ratuje świat tylko w filmie, a w życiu realnym ważne są procedury, przepisy, podpisy, pieczątki, hierarchia, normy, medale, kariera, poprawność polityczna i raporty z ilością spinaczy zużytych przez SEALsów, a nie z ilością dziur w systemie bezpieczeństwa państwa, bezczelnie wytykającego wady i słabość stylu zarządzania przełożonych. Za każdym razem, kiedy Richard Marcinko przegrywał z systemem, ginęli ludzie. Tak było między innymi z zamachem na ambasadę USA w Bejrucie w 1983 roku, a potem (bo przecież nikt nie miał zamiaru uczyć się na błędach) w Kenii i w Tanzanii w 1998 roku, której okaleczony i osmolony budynek w Dar es Salaam miałam okazję oglądać kilkanaście miesięcy po tym wydarzeniu. Bezpośredni kontakt ze skutkami wojny zachwiał moim poczuciem bezpieczeństwa na zawsze. To kosmate uczucie zagnieździło się we mnie na dobre i wyłazi za każdym razem, kiedy czytam tego typu książki lub oglądam doniesienia z punktów zapalnych na całym świecie. Zyskana świadomość zagrożeń jest błogosławieństwem, ale i przekleństwem. Inaczej patrzę na problemy życia codziennego i inaczej reaguję na nie.
Oczywiście te i kolejne wpadki niczego nie nauczyły wojskowych i rządzących Stanami. Richard Marcinko mógł sobie z więzienia wołać – "Ale co w sytuacji, kiedy jakieś supermocarstwo na przykład Stany Zjednoczone, staje naprzeciw kogoś takiego jak Muammar Kaddafi, Manuel Noriega czy Saddam Husajn? […] To wcale nie musi być fikcja. Wierzcie mi". W latach 90., kiedy pisał tę autobiografię, nikt jeszcze nie słyszał o Osamie Bin Ladenie. A kilka lat później skończyło się tak, jak musiało się skończyć i jak przewidział Richard Marcinko.
Dniem 11 września 2001 roku, który na zawsze zapisał się czarną datą w historii USA.
Podejrzewam, że był jedyną osobą, która nie była zaskoczona i zdziwiona rozwojem wydarzeń w Nowym Jorku i która mogła z czystym sumieniem spojrzeć rodzinom ofiar prosto w oczy. Na szczęście pozostawił po sobie krwawo zdobyte dziedzictwo – SEAL Team Six. Pozostaje mi tylko nadzieja, że Amerykanie tego nie sp***przą. Sorry. Nie zdążyłam ugryźć się w język, ale ta książka to same emocje.
Niepospolity życiorys, niekonwencjonalnego człowieka opowiedziany niczym sensacja i thriller w jednym, "przy współudziale mistrza w przedstawianiu mrocznych sekretów CIA i służb specjalnych" – Johna Weismana, jak przeczytałam na okładkowym skrzydełku.
Szkoda, że ludzie tak mało czytają, może zamieniliby Batmana, Spidermana, X-Mana i innych „manów” na Richarda Marcinkę. Bohatera z krwi i kości ratującego rzeczywisty świat.
naostrzuksiazki.pl
ArtykułyWiosna z książką – kwietniowe premiery, które warto poznać
11
Artykuły"Dom bestii" - jak ofiara zamienia się w kata. Akcja recenzencka do nowej książki Katarzyny Bondy!
ArtykułyUmrę, jeśli tego nie polubisz - weź udział w konkursie i wygraj wspomnienia influencerki
ArtykułyDlaczego poziom czytelnictwa w Polsce nie rośnie? Raport Biblioteki Narodowej
169
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Piekło Afganistanu
Genialna historia o przetrwania żołnierza w Afganistanie. Mrozi krew w żyłach. Kto czytał Bravo Two Zero będzie zachwycony.
Genialna historia o przetrwania żołnierza w Afganistanie. Mrozi krew w żyłach. Kto czytał Bravo Two Zero będzie zachwycony.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie jest zła, choć ocieka mocno amerykańskim patosem, warto porównać z filmową adaptacją ,,Ocalony'' z 2013 roku. Naprawdę sporo turlania po afgańskich górach. Niektóre rzeczy wydają się mocno nieprawdopodobne, ale kto wie...
Nie jest zła, choć ocieka mocno amerykańskim patosem, warto porównać z filmową adaptacją ,,Ocalony'' z 2013 roku. Naprawdę sporo turlania po afgańskich górach. Niektóre rzeczy wydają się mocno nieprawdopodobne, ale kto wie...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNajlepsza książka jaką przeczytałem o tej tematyce, większość książki to akcja, akcja, akcja. Porównując z innymi książkami podobnej tematyce gdzie 70% to opis szkolenia i na końcu uwieńczenie w postaci opisu jednej akcji to tutaj mamy totalnie odwrotnie, krótkie przedstawienie postaci, trening BUD/S i przechodzimy do konkretów.
Najlepsza książka jaką przeczytałem o tej tematyce, większość książki to akcja, akcja, akcja. Porównując z innymi książkami podobnej tematyce gdzie 70% to opis szkolenia i na końcu uwieńczenie w postaci opisu jednej akcji to tutaj mamy totalnie odwrotnie, krótkie przedstawienie postaci, trening BUD/S i przechodzimy do konkretów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJeżeli oglądaliście film "Lone Survior" i chcecie przeczytać książkę aby szczegółowiej poznać historię Marcusa Luttrela - NIE RÓBCIE TEGO.
Nie dość, że jest ona napisana jest bez ładu i składu (absurdalne przeskoki czasowe),to jeszcze sposób jej zredagowania woła o pomstę do nieba. Nie wiem czy tłumacz przekładający tę historię na język polski był kiepski, czy przeciwnie, DOSŁOWNIE oddał styl wysławiania się żołnierza w każdym razie dziąsła mi krwawiły podczas lektury.
Daję trzy gwiazdki za b.ładną okładkę oraz uznanie dla żołnierza, który przeszedł tytułowe piekło.
Jeżeli oglądaliście film "Lone Survior" i chcecie przeczytać książkę aby szczegółowiej poznać historię Marcusa Luttrela - NIE RÓBCIE TEGO.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie dość, że jest ona napisana jest bez ładu i składu (absurdalne przeskoki czasowe),to jeszcze sposób jej zredagowania woła o pomstę do nieba. Nie wiem czy tłumacz przekładający tę historię na język polski był kiepski, czy przeciwnie,...
Sięgnąłem po tą książkę z kilka lat po obejrzeniu filmu. Swoją drogą uważam, że angielski tytuł jest bardziej trafny od polskiego (i w przypadku książki i filmu). I książka spodobała mi się o wiele bardziej niż film. Jest znacznie bardziej rozbudowana. Dajmy na to w książce nie da się zapomnieć, że Marcus jest nie tylko amerykańskim patriotą i komandosem SEAL ale i Teksańczykiem. Z połowa książki to jego dzieciństwo i młodość właśnie w Teksasie oraz opis selekcji SEAL, zwłaszcza sam początek. Jest to potrzebne aby zrozumieć jakimi wybitnymi jednostkami są współcześni komandosi i dlaczego potrafią przetrwać nawet w najbardziej niebezpiecznych warunkach.
Druga część książki to opis feralnej akcji przez uczestnika tej akcji. Przez co jest bardzo autentyczna. Czwórka opisywanych komandosów wzbudziła moją sympatię nawet jak wiedziałem z filmu jaki był jej przebieg. Bardzo dramatyczny przebieg gdzie specjalski okazują się wybitną odwagą, heroizmem i poświęceniem. Bardzo wzruszający moment gdy dowódca naraża się na ostrzał gdy wychodzi na otwarty teren aby wezwać wsparcie z bazy przez telefon. Pokazane też jak bardzo silne więzi wiążą nawet specjalsów z innych grup, prawdziwe braterstwo broni. Oraz jest miejsce aby przedstawić realcję z reakcji w domu na farmie w Teksasie gdzie od wieści o MIA ich brata/syna wiele osób z okolicy okazywało solidarność jego rodzinie i czuwało razem z nimi aż doczekali się przełomu w sprawie. Ostatnia częśc tej akcji to coś co w filmie było bardzo marginalne czyli pomoc afgańskich tubylców jacy postanowili pomóc i ochronić rannego, osłabionego amerykańskiego żołnierza przez talibami nawet gdy ci wparowali do ich wioski.
Bardzo polecam, uważam, że książka jest o wiele bardziej autentyczna i barwna niż film. Zwłaszcza jak ktoś się interesuje modern warfare, specjalsami i SEALS.
Sięgnąłem po tą książkę z kilka lat po obejrzeniu filmu. Swoją drogą uważam, że angielski tytuł jest bardziej trafny od polskiego (i w przypadku książki i filmu). I książka spodobała mi się o wiele bardziej niż film. Jest znacznie bardziej rozbudowana. Dajmy na to w książce nie da się zapomnieć, że Marcus jest nie tylko amerykańskim patriotą i komandosem SEAL ale i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW Stanach Zjednoczonych, o śmierci żołnierzy służących w zagranicznych misjach, rodziny dowiadują się podczas bezpośredniego najścia przez tzw. delegację. Zwykle jest to oficer z matczynej jednostki, psycholog, a w bezpiecznej odległości czeka ambulans. Często dla poszkodowanych rodzin to obcy ludzie, którzy przekazują najbardziej tragiczną wiadomość jaką można usłyszeć. W tym przypadku było inaczej. Marcus Luttrell wziął na siebie to brzemię, bo doskonale znał rodziny swoich przyjaciół, z którymi służył w jednostce SEALs i walczył w górach Hindukuszu w Afganistanie. Doświadczył ich odwagi i widział jak umierali. Jak żegnali się z rodzinami będąc trzynaście tysięcy kilometrów od domu.
To nie będzie lekka opowieść i też żadne odkrycie, bo finał tego starcia doczekał się już dziesiątek publikacji, w których operacja "Red Wings" w wykonaniu amerykańskiej jednostki specjalnej SEALs jest jej największą porażką. To coś jak "Bravo Two Zero" dla brytyjskiej jednostki SAS. Tam Irak, tu Afganistan. Małe oddziały odkryte podczas misji przez pasterzy kóz. Te same dylematy - zabić niewinnych i kontynuować misję, czy puścić wolno, a tym samym narazić się na wykrycie. Nikt, w obu przypadkach nie pociągnął za spust obawiając się sądu i oskarżenia o zabójstwo, co w następstwie przyniosło tragiczne skutki. Informacja o obcych żołnierzach dotarła tam gdzie powinna, a z nią odwet w postaci setki uzbrojonych i wrogo nastawionych Talibów.
Zanim przejdziemy do operacji "Red Wings", autor uknuł chytry plan, bo już w pierwszym rozdziale lecimy z nim do Afganistanu i wydawałoby się, że to już. Niestety, to długi lot, więc jest i czas na wspomnienia, a tych jak się okazuje, Marcus Luttrell przygotował całkiem sporo. W ten sposób poznajemy krótki rys postaci składających się na kluczowy zespół, co całkiem nieźle pokazuje ich charakter, sposób bycia jak i wzajemne relacje. Niestety, nie unikniemy etapu "dziadków" autora jak i jego własnych lat dorastania co trochę wybija z rytmu. W takich okolicznościach docieramy do etapu szkoleń. Zarówno tych wstępnych jak i tych, które odbywały się już pod szyldem SEALs. Często marudzę, że ten temat w podobnych publikacjach jest traktowany "po łebkach", ale tu sprostał moim oczekiwaniom. Mordercze treningi kończące się tzw. Hell Week'iem pokazany jest solidnie i tylko udowadnia fakt, jak wiele bólu może znieść ludzkie ciało.
W tej atmosferze mija ponad połowa książki, więc już najwyższy czas na polowanie. W nocy z 27 na 28 lipca 2005 roku, czteroosobowy oddział SEALs zostaje przetransportowany w okolicę Asadabad w Afganistanie. Celem jest obserwacja Bena Sharmaka (Ahmada Shaha) i jego bojowników. Misja kończy się w momencie wykrycia oddziału przez przypadkowych pasterzy kóz. Podczas wymiany ognia z zaalarmowanymi siłami wroga ginie trzech amerykańskich specjalsów, a czwarty otrzymuje schronienie w pobliskiej wiosce i próbuje nawiązać kontakt z najbliższą amerykańską bazą. Film "Lone Survivor" (2013) reżyserii Petera Berga, z Markiem Wahlbergem w roli Marcusa Luttrella świetnie uzupełnia obraz powyższych wydarzeń oraz wiernie ukazuje zjawisko pasztuńskiej "gościnności". To właśnie w tych kadrach pojęcie Lochaj werkawel (opieka nad słabszym za wszelką cenę) jest wyjątkowo namacalne. Ta deklaracja zwykle dotyczy całej wioski, czy plemienia, a autor potwierdza, że podczas "odwiedzin" Talibów, mieszkańcy wioski Sabray stawiali opór i byli gotowi za niego zginąć.
"Piekło Afganistanu" to gorzka opowieść. To jak uderzenie w wielki dzwon deklarując "nie jesteśmy nieśmiertelni". Przy okazji dostało się również amerykańskim politykom, co tylko potwierdza fakt, że zza biurka wojna wygląda zupełnie inaczej niż w środku jej prowadzonych działań. Mimo nieco zachwianej równowagi to bardzo dobra pozycja. Doskonale ukazuje poziom wyszkolenia operatorów jednostki specjalnej SEALs, która pomimo tej porażki, uznawana jest za najskuteczniejszą na świecie.
W Stanach Zjednoczonych, o śmierci żołnierzy służących w zagranicznych misjach, rodziny dowiadują się podczas bezpośredniego najścia przez tzw. delegację. Zwykle jest to oficer z matczynej jednostki, psycholog, a w bezpiecznej odległości czeka ambulans. Często dla poszkodowanych rodzin to obcy ludzie, którzy przekazują najbardziej tragiczną wiadomość jaką można usłyszeć. W...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwsza część książki wynudziła mnie i to znacznie. Ciągłe opisy tych samych treningów...
Ale później zaczęła mnie wciągać.
Dobra pozycja dla miłośników Navy Seals
Pierwsza część książki wynudziła mnie i to znacznie. Ciągłe opisy tych samych treningów...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAle później zaczęła mnie wciągać.
Dobra pozycja dla miłośników Navy Seals
Być Foką ... Elita! Niesamowita historia oparta na faktach.
Być Foką ... Elita! Niesamowita historia oparta na faktach.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toByć może czytając tylko książkę, czy ewentualnie później oglądając film, można dojść do wniosku, że książka jest świetna. Szukając informacji w sieci człowiek zaczyna zadawać sobie pytanie jak było naprawdę. Jest bardzo dużo niejasności i różnic między prawdziwymi zdarzeniami a tymi z książki. Można nawet znaleźć na YT film nakręcony przez talibów, na którym widać, że cała walka trwa około 10 - 15 minut a bojowników było prawdopodobnie około 10. Sama relacja Gulaba też różni się od wersji Marcusa. Na zdjęciu wykonanym przez niego w Afganistanie Marcus wygląda jakby był w całkiem niezłej kondycji, twarz ma nietkniętą, gdy tymczasem według relacji Marcusa miał on wtedy złamany nos i skórę zdartą z twarzy tak, że nie można było go rozpoznać.
Być może czytając tylko książkę, czy ewentualnie później oglądając film, można dojść do wniosku, że książka jest świetna. Szukając informacji w sieci człowiek zaczyna zadawać sobie pytanie jak było naprawdę. Jest bardzo dużo niejasności i różnic między prawdziwymi zdarzeniami a tymi z książki. Można nawet znaleźć na YT film nakręcony przez talibów, na którym widać, że cała...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiestety jestem zniesmaczony treścią tej książki. Jeżeli ktokolwiek poszukałby informacji na temat rzeczywistego przebiegu opisywanej operacji, wiedziałby jaki stek kłamstw jest przedstawiony w tej historii. Cała ta maskarada łącznie z filmem ma na celu zatuszowanie ogromu niekompetencji, jaki miał miejsc w trakcie planowania i realizacji operacji Czerwone Skrzydło. Wymieniając główne:
1. Już na etapie planowania oddziały marines podpowiadały, że 4 operatorów to zdecydowanie za mało na tą misję. Dodatkowo mówili wprost, że zabierają ze sobą za słabe radiostacje PRC 148, które nie będą miały szans działać prawidłowo w tak górzystym terenie. Zalecali też zabranie chociaż jednego ciężkiego karabinu maszynowego. Wszystko to zostało zignorowane przez SEALSów.
2. Talibowie wcale nie znaleźli SEALSów tylko przez ich decyzję o wypuszczeniu pasterzy. Helikopter z desantem przyleciał tak blisko docelowego miejsca misji, że cała okolica wiedziała że amerykański oddział się desantował. Znając teren i mając świetnych tropicieli, talibowie bardzo szybko znaleźli liny desantowe, po czym wytropienie oddziału to była chwila. O tym, że helikopter było słychać wiele kilometrów dalej mówił sam Gulab.
3. SEALSi totalnie nie znali terenu i nie mieli przygotowanego planu ewakuacji.
4. Poza Dannym, żaden z nich nie miał prawdziwego doświadczenia bojowego, pomimo wcześniejszej służby w Iraku.
5. Film z akcji kręcony przez talibów pokazuje całych 12 bojowników, którzy przeprowadzili zasadzkę. Luttrel pisze o 140-200, a sam w pierwszym raporcie po misji mówił o 20-30.
6. Zasadzka trwała ok 30 min, a nie wiele godzin jak jest opisane w książce. Danny zginął od razu, Mike i Axel niedługo później. Wskazuje na to raport Rangersów zabezpieczających teren i badających ślady jakiś czas potem. Znaleźli wiele łusek po amunicji 7.62mm (AK47 talibów) I bardzo niewiele po amunicji 5.56mm używanej przez amerykanów. Najprawdopodobniej zostali zaskoczeni i szybko wyeliminowani przez małą grupę bojowników dobrze przygotowanych do akcji i znających teren.
7. Zachodzą głębokie podejrzenia, że Marcus po prostu uciekł jak zaczęła się strzelanina. Skąd taka teza? Gulab później powiedział, że znaleźli Marcusa z wszystkimi pełnymi 11 magazynkami przy sobie. W książce twierdzi, że został mu 1.
8. Marcus pisze, jaki niesamowicie zmasakrowany dotarł w okolice wioski. Zdarta twarz, potem pobicie przez talibów w wiosce. Istnieje zdjęcie zrobione przez Gulaba przedstawiające Marcusa w wiosce już w miejscowym stroju. Nie ma ani jednej ryski na twarzy.
9. Akcja ratunkowa, w której zginęła cała załoga helikoptera została przeprowadzona wbrew wszelkim procedurom, co zaowocowało kolejną tragedią.
Sam rozpoczynając lekturę nie wiedziałem prawie nic o operacji Czerwone Skrzydło. W trakcie czytania jednak przedstawiona historia wydawała mi się tak naciągana, że zacząłem ją weryfikować w dostępnych źródłach. Efektem są powyższe spostrzeżenia. Polecam osobom, które lubią, gdy wylewa się z kartek morze patosu wymieszane z efektownym opisem bitwy.
Dla równowagi polecam książkę "StaraPaka No. 3" Krystiana Wójcika.
Niestety jestem zniesmaczony treścią tej książki. Jeżeli ktokolwiek poszukałby informacji na temat rzeczywistego przebiegu opisywanej operacji, wiedziałby jaki stek kłamstw jest przedstawiony w tej historii. Cała ta maskarada łącznie z filmem ma na celu zatuszowanie ogromu niekompetencji, jaki miał miejsc w trakcie planowania i realizacji operacji Czerwone Skrzydło....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to