Wolność

„Wolność” Jonathana Franzena odczekała trochę na swój czas, pokrywając się już kurzem zapomnienia. Obawiałam się, że po „Korektach” (doskonałych) jej autora, może mnie spotkać rozczarowanie, a ponieważ wciąż jeszcze nie dorosłam do porzucania lektur, staram się ostrożnie je wybierać. W tej sytuacji rozpoczynanie kolejnej ponad sześćsetstronicowej powieści obarczone było sporym ryzykiem. Z niezręcznej pozycji lektury zakupionej i opuszczonej „Wolność” została wybawiona przez międzynarodową sytuację polityczną, która wymusza na mnie konieczność stania się amerykanistką. Polityka jest w niej zresztą obecna i w sposób znaczący wpływa na życie i wybory bohaterów. Można uznać, że ta powieść jest literackim odpowiednikiem prawdziwie amerykańskiego cheeseburgera - duża porcja tego specyficznego stylu życia, uprawiania polityki, robienia interesów, wychowywania dzieci. I to nie jest wcale sarkazm z mojej strony, Jonathan Franzen ma już od dawna ustaloną i zasłużoną pozycję wśród amerykańskich pisarzy współczesnych, ma też niezwykłe kompetencje do budowania psychologicznych portretów swoich bohaterów, ale tej powieści zabrakło finezji i dyskrecji, co niestety skazuje ją na porównanie z tą, w moich oczach, przaśną i mało wyrafinowaną potrawą. Mimo tych zastrzeżeń, nie mogłam jej ocenić niżej, bo jest po prostu dobrze napisana, chociaż nie zawsze podobało mi się to, o czym czytałam.

Podobnie jak w „Korektach”, również w „Wolności” Jonathan Franzen przeprowadza dokładną analizę, a nawet wiwisekcję tego fragmentu amerykańskiej rzeczywistości, który moglibyśmy nazwać rodzinnym i relacyjnym. To autor, który nie obawia się docierać w rejony, gdzie inni się nie zapuszczają, dotykać miejsc bolesnych i intymnych, co akurat tej powieści nie zawsze wychodzi na dobre. Akcja toczy się na dwóch planach, w czasie rzeczywistym w Ramsey Hill i Waszyngtonie, około 2004 roku i w przeszłości, którą opisuje Patty (jedna z bohaterek) w swojej autobiografii. Mamy jeszcze (słabiej zaznaczoną) trzecią perspektywę, rozpoczynającą i kończącą opowieść – sąsiedzką: historię rodziny i małżeństwa Patty i Waltera Berglundów widzianą oczami trochę zazdrosnej i złośliwej grupy sąsiadów. To właśnie małżeństwo i rodzicielstwo - są w centrum zainteresowania autora. Relacje z dziećmi, przyjaciółmi, rodzicami i rodzeństwem, czyli to wszystko, co na co dzień nas buduje, lub przeciwnie, co nas niszczy. Po kilkunastu latach małżeństwa, nie ma chyba wśród osób doświadczających tego stanu takich, które nie podpisałby się pod tytułem, jaki Patty nadała swojej autobiografii: „Popełniono błędy”. Błędem nie będzie z pewnością sięgnięcie po „Wolność” Franzena, chociaż mnie nie oczarowała, a raczej zmusiła do docenienia autora, a to mimo wysokiej oceny, spora różnica.

„Wolność” Jonathana Franzena odczekała trochę na swój czas, pokrywając się już kurzem zapomnienia. Obawiałam się, że po „Korektach” (doskonałych) jej autora, może mnie spotkać rozczarowanie, a ponieważ wciąż jeszcze nie dorosłam do porzucania lektur, staram się ostrożnie je wybierać. W tej sytuacji rozpoczynanie kolejnej ponad sześćsetstronicowej powieści obarczone było...

Nie było łatwo złapać rytm czytania, ale jak już zaskoczyłem to nie mogłem się oderwać.
Opowieść głęboko ludzka. Świetnie skonstruowani wielowymiarowi bohaterowie. Na koniec wzruszenie.
Mam nadzieję, że uda się to zekranizować, choćby w formie miniserialu.

Nie było łatwo złapać rytm czytania, ale jak już zaskoczyłem to nie mogłem się oderwać.
Opowieść głęboko ludzka. Świetnie skonstruowani wielowymiarowi bohaterowie. Na koniec wzruszenie.
Mam nadzieję, że uda się to zekranizować, choćby w formie miniserialu.

Powieść terapeutyczna. A do tego doskonale napisana i niesamowicie wciągająca. Jedną gwiazdkę odejmuję za zbyt dosadne sceny seksu, robiące czasami dość tanie wrażenie, niepasujące do całości.

Powieść terapeutyczna. A do tego doskonale napisana i niesamowicie wciągająca. Jedną gwiazdkę odejmuję za zbyt dosadne sceny seksu, robiące czasami dość tanie wrażenie, niepasujące do całości.

„Wolność” Jonathana Franzena to powieść, którą czyta się całkiem dobrze, choć bez większego zachwytu. Miałem momentami wrażenie, jakbym śledził dobrze nakręcony serial obyczajowy — taki, który wciąga na bieżąco, ale nie zostawia trwałego emocjonalnego śladu.

Książka jest gęsta od tematów: rodzinnych napięć, osobistych kryzysów, społecznych sporów, polityki, ekologii, muzyki, a nawet sportu. To ambitna próba uchwycenia bardzo szerokiego wycinka współczesności, ale dla mnie ta mnogość wątków tworzyła raczej wrażenie nadmiernego nawarstwienia. Zamiast pogłębiać przekaz, momentami go rozmywała.

Najciekawszą postacią okazała się Patty, której wewnętrzny smutek i niepokój nadawały historii pewną głębię. Budziła we mnie sprzeczne emocje, ale ostatecznie zyskała moją sympatię. Jednak zaznaczę, że żadna z postaci nie stała się dla mnie naprawdę bliska czy inspirująca. To jedna z rzeczy, które wpływały na moje zdystansowanie wobec książki jako całości.

Franzen pisze sprawnie i przystępnie, ale pomimo obszernej panoramy tematów i szczegółowego zaglądania do psychiki bohaterów, nie odczułem tego mocnego emocjonalnego uderzenia, którego się spodziewałem. Dużo tu smutku, rozczarowania, życiowych błędów i wewnętrznego chaosu, ale nie zawsze przekłada się to na poruszającą siłę opowieści.

Podsumowując: solidna, momentami interesująca, na pewno ambitna, ale dla mnie pozostająca w pół drogi między dobrym czytadłem a czymś, co naprawdę porusza.

„Wolność” Jonathana Franzena to powieść, którą czyta się całkiem dobrze, choć bez większego zachwytu. Miałem momentami wrażenie, jakbym śledził dobrze nakręcony serial obyczajowy — taki, który wciąga na bieżąco, ale nie zostawia trwałego emocjonalnego śladu.

Książka jest gęsta od tematów: rodzinnych napięć, osobistych kryzysów, społecznych sporów, polityki, ekologii,...

Świetne! Kilkanaście życiorysów osób powiązanych uczuciami, więzami krwi, interesami i pragnieniami, spiętych niby prostą, a jednak bardzo skomplikowaną relacją dwojga głównych bohaterów. Wątków wystarczyłoby na kilka osobnych powieści.

Świetne! Kilkanaście życiorysów osób powiązanych uczuciami, więzami krwi, interesami i pragnieniami, spiętych niby prostą, a jednak bardzo skomplikowaną relacją dwojga głównych bohaterów. Wątków wystarczyłoby na kilka osobnych powieści.

Nie byłam w stanie dokończyć książki, która- paradoksalnie- zachwyciła mnie początkowo swoim stylem, pogłębioną psychologią postaci i bystrymi obserwacjami obyczajowymi. Niestety później pojawiło się to co było dla mnie zbyt męczące, by dokończyć lekturę. Pojawiły się rozbudowane amerykańskie wątki polityczno- społeczne. Pojawiające się zdarzenia zaczęły uatrakcyjniać fabułę, ale w sposób ilościowy a nie jakościowy. Bohaterowie coraz bardziej stawali się nośnikami pewnych założeń i idei a nie pełnokrwistymi osobami. Autor stawał się coraz bardziej zaangażowany w głównonurtowe tematy kulturowe

Nie byłam w stanie dokończyć książki, która- paradoksalnie- zachwyciła mnie początkowo swoim stylem, pogłębioną psychologią postaci i bystrymi obserwacjami obyczajowymi. Niestety później pojawiło się to co było dla mnie zbyt męczące, by dokończyć lekturę. Pojawiły się rozbudowane amerykańskie wątki polityczno- społeczne. Pojawiające się zdarzenia zaczęły uatrakcyjniać...

"Możesz być biedny, ale nikt nie może odebrać ci wolności do spieprzenia sobie życia, jak tylko żywnie ci się podoba".

To moje pierwsze spotkanie z tym uznanym pisarzem, choć tak naprawdę drugie podejście do Wolności. Dwa lata temu nie udało mi się w nią zaangażować i dość szybko porzuciłem, ale teraz jestem w dużej mierze zachwycony i z chęcią sięgnę po pozostałe powieści Franzena.

Główną osią historii jest rozpad małżeństwa Berglundów, o którym dowiadujemy się na początku, a dopiero później analizujemy, jak do tego doszło. Mimo iż to powieść poruszająca w dużej mierze kwestie miłosne to jednak trudno ją zamknąć w takie ramy. To raczej dogłębna wiwisekcja życia w związku, ale przede wszystkim poszukiwania samego siebie, czy wręcz tytułowej wolności.

To jednak nie jedyne problemy, nad jakimi pochyla się Franzen, bowiem mocno wybrzmiewają tu zagadnienia dotyczące ochrony środowiska i związane z tym przeludnienie planety.

Książkę w swej obszernej analizie i wierceniu w ludzkich meandrach uważam za fascynującą, autor jawnie też głosi interesujące poglądy (swoje?) głównie przez postać Waltera, który walczy o dobro środowiska. Jednocześnie jest to powieść, która mnie w finale trochę zmęczyła, a niektóre wątki nie były dla mnie szczególnie zajmujące, stąd ostatecznie łamana ocena 7,5/10.

"Możesz być biedny, ale nikt nie może odebrać ci wolności do spieprzenia sobie życia, jak tylko żywnie ci się podoba".

To moje pierwsze spotkanie z tym uznanym pisarzem, choć tak naprawdę drugie podejście do Wolności. Dwa lata temu nie udało mi się w nią zaangażować i dość szybko porzuciłem, ale teraz jestem w dużej mierze zachwycony i z chęcią sięgnę po pozostałe powieści...

Książka językowo napisana bardzo dobrze, natomiast za dużo w niej opisów, informacji, które nie mają żadnego znaczenia dla przebiegu fabuły, czy też motywów działania jej bohaterów. Przez 500 stron akcja toczy się bardzo powoli. Na całą stronę możemy doczytać się charakterystyki któregoś z gatunku ptaków, by przy ostatnich 100 stronach, śmierć jednego z głównych bohaterów zajmowała raptem 1 akapit. Do tego mnóstwo postaci nagle znika i nie dowiadujemy się nic więcej o ich losach, mimo, iż w pierwszej części poświęcano im sporo stron książki.

Ciężko cokolwiek mi powiedzieć na temat tej książki. Jest jednocześnie tak mi bliska, jak i daleka. Rozumiem motywy działania bohaterów, mogłem w ich skórze poczuć dlaczego jest tak, a nie inaczej, poczułem podniecającą samotność i wyobcowanie, natomiast nie przywiązałem się do któregokolwiek z nich i nie zatęsknię.

Książka językowo napisana bardzo dobrze, natomiast za dużo w niej opisów, informacji, które nie mają żadnego znaczenia dla przebiegu fabuły, czy też motywów działania jej bohaterów. Przez 500 stron akcja toczy się bardzo powoli. Na całą stronę możemy doczytać się charakterystyki któregoś z gatunku ptaków, by przy ostatnich 100 stronach, śmierć jednego z głównych bohaterów...

Patty i Walter Berglund stworzyli małżeństwo doskonałe – szanujące się i kochające. Wychowują dwójkę dzieci w niewielkim miasteczku. Patty nie pracuje, wszystkie siły kieruje na stworzenie idealnego domu – jest idealną mamą, idealną sąsiadką, na nikogo nie powie złego słowa. Walter – bardzo sympatyczny, zrównoważony człowiek - ratuje przyrodę, walczy z globalnym kryzysem klimatycznym i stara się nauczyć dzieci postępować właściwie. Brzmi pięknie, ale jak to zwykle bywa, pod lukrowaną powierzchnią znajdujemy zwątpienie, depresję i poczucie niesprawiedliwości. I skrywane przez długie lata pożądanie.
 
Rodzinę Berglundów poznajemy bardzo dogłębnie. Obserwujemy dorastanie dzieci, kształtowanie się ich poglądów i próbę życia na własną rękę. Przyglądamy się relacjom między ludźmi, ich próbom pozostania niezależną jednostką (nie zawsze udaną). Wiele tematów zostało tu poruszonych – globalne ocieplenie, przeludnienie planety, przytłaczająca miłość matki.
 
Nie jest to powierzchowna historia - Autor łapie jakąś myśl bohatera i ogląda ją ze wszystkich stron, analizuje, rozkłada na czynniki pierwsze – żadne uczucie, rozterka czy zwątpienie nie są pozostawione samopas. Tak szczegółowe portrety psychologiczne mogą być dość męczące dla czytelników lubiących wartką akcję, ja takie filozofowanie lubię.
 
Jest to moje drugie spotkanie z Autorem, równie udane (wcześniej czytałam „Na rozdrożu”). Lubię jego powolne i bardzo szczegółowe przedstawianie myśli i idei, bez ich oceniania, bez wartościowania. Przez książkę nie da się „przelecieć” w ciągu jednego wieczoru, co w dobie dzisiejszych, powierzchownych powieści jest tym bardziej cenne.

Patty i Walter Berglund stworzyli małżeństwo doskonałe – szanujące się i kochające. Wychowują dwójkę dzieci w niewielkim miasteczku. Patty nie pracuje, wszystkie siły kieruje na stworzenie idealnego domu – jest idealną mamą, idealną sąsiadką, na nikogo nie powie złego słowa. Walter – bardzo sympatyczny, zrównoważony człowiek - ratuje przyrodę, walczy z globalnym kryzysem...

Franzen jest jednym z moich ulubionych współczesnych pisarzy amerykańskich i z przyjemnością sięgnąłem po kolejną jego powieść. Od zawsze uwielbiam dramaty obyczajowe, historie o ludziach i ich relacjach, opisy życia wewnętrznego i przemian bohaterów, Wszystko to znalazło się w "Wolności". Rodzinna historia, w której czytelnik poznaje kolejnych członków i ich punkt widzenia. Najwięcej było o Patty, utalentowanej licealnej koszykarce, dążącej do rywalizacji, która związała się z Walterem , do którego nie czuła zbytniego pociągu. W tle był Richard rockman i playboy, który odegrał dużą rolę w życiu bohaterów. Zaciekawiła mnie również relacja z synem Joeyem, który również miał tu trochę ciekawych przygód. Styl Franzen`a w tej powieści przypominał mi połączenie twórczości Philipa Roth`a i Johna Irving`a. Sporo było humoru, wielokrotnie zdarzyło mi się zaśmiać podczas czytania. To ten rodzaj powieści, od której nie sposób się oderwać. Oczywiście warto dodać, że na przykładzie opisanej rodziny i bohaterów pisarz pokazał też przemiany społeczne, zmieniający się model rodziny w Stanach, zmianę mentalności nastolatków. W tle był wątek inwazji na Irak za kadencji Bush`a i trochę rozważań moralnych Nie dało się nudzić, przeczytałem błyskawicznie i wszyscy fani pisarza i amerykańskiej literatury muszą to sprawdzić.

Franzen jest jednym z moich ulubionych współczesnych pisarzy amerykańskich i z przyjemnością sięgnąłem po kolejną jego powieść. Od zawsze uwielbiam dramaty obyczajowe, historie o ludziach i ich relacjach, opisy życia wewnętrznego i przemian bohaterów, Wszystko to znalazło się w "Wolności". Rodzinna historia, w której czytelnik poznaje kolejnych członków i ich punkt...