Agnieszka Fulińska

Od rytuałów w Warszawie, przez ogromny łeb, po pierwszy kontakt. A w tle insekty. Tak, dziś będzie o książce z robakami. I zdarzy, się, że ktoś te robaki będzie jadł. Insekcje od IX to kolejny banger (po Snach Umarłych o których mówiłem niedawno). Tym razem mamy antologię, której myślą przewodnią są insekty. Dowolnie interpretowane. Czasem dosłownie, czasem metaforycznie. I to te insekty potuptają nam drogę przez cały wszechświat, od przyziemności ziemskich po odległe planety i przyszłość rodem z cyberpunku. Podobnie jak SU 2025, tak tu delektowałem się dosłownie tymi opowiadaniami przez ostatnie półtora tygodnia. Jedno, dwa dziennie maks. Spisywałem, przetrawiałem i here we are. Insekcje odbierałem głównie jako weird. I przytoczę to, co Szymon Majcherowicz mi powiedział przy okazji gadania o jego opowiadaniu: (...)klisza w weirdzie sprawia, że nie jest on już weirdem. Nie może być czegoś takiego jak "typowy" weird, to oksymoron (...) Weird nie jest powtarzalny. Insekcje też nie są. Tym razem dostajemy taki skład: Aleksandra Bednarska, Agnieszka Fulińska, Wojciech Gunia, Agnieszka Hałas, Dawid Kain, Marek Kolenda, Karol Ligecki, Szymon Majcherowicz, Paweł Matuszek, Magdalena Anna Sakowska, Wojciech Szyda, Mateusz Wyszyński wszystko przebrane i zreadagowane przez Martę Sobiecką. Ok. Ruszam po kolei. Kolejność nieprzypadkowa. Wojciech Gunia “Uległość” Junji Ito dzwoni! To jest opowiadanie w którym bohater znajduje wielką, ogromną cholernie głowę w lesie. I brzmi jak faktycznie japońskie surrealistyczne horrory, ale właśnie w Guni jest ten myk, że on nie robi pod publiczkę, pod jaranie się 'wow wielka głowa, ale to straszne'. Tu jest cała analiza posiadania urojeń, odpuszczanie, motyw bycia nikim. To jest KOSZMAR pisany caps lockiem. Szymon Majcherowicz - “Karaczan” Pokręcona warszawska historia. Spotkanie starego kumpla triggeruje ciąg zdarzeń i rozwój relacji, której w sumie wcale nie chce się rozwijać. Szymon tworzy najbardziej antypatyczną postać kobiecą ever, ubiera to w rytualną otoczkę i na koniec robi fiku miku w taki sposób jak nikt nigdy nie zrobił. Albo się wkurwicie, albo polubicie. Nie będziecie obojętni. Ale pamiętajcie: jeśli Was spotkałaby ta historia, to potoczyłoby się dokładnie tak samo. Bo takie jest życie i Karaczan jest bardzo osadzony w rzeczywistości. Aleksandra Bednarska - “Gra w zielone” Gdyby chłopaki wcześniej nie ograli tematów w centralnie moje klimaty, to Ola miałaby najlepsze opowiadanie antologii. Zaczyna się kryminałem, ginie brat bohaterki, niby możemy próbować przewidzieć co dalej, ale przeistacza się to w wędrówkę przez gaming, grozę i cyberpunk. Pachnie jak Squid Game, pachnie jak film Nerve, ale to wszystko to bezlitosne drapanie Bednarskiej. Jest Azja, jest minilegenda, są konsekwencje. Przepiękne. Powiedzmy, że te trzy to są takie moje najulubione, ale to dlatego, że siadają w moje klimaty. Dotykają tego co lubię, więc jak lubicie to co ja, to siądą i wam. Marek Kolenda “Efekt Synergii" Nie wiem czy widzicie jak bardzo teraz rzeczy są brutalizowane. No to są. Marek pokazuje, bardzo hiperbolicznie jak możemy skończyć. Operator walk owadów zabójców jest tu zawodem. Ptaszniki się piecze i zjada. Cyberpunkowa wizja z bohaterem, którego nie da się sympatyzować i nieustanne dążenie po więcej. Chyba najtrudniejsza z wizji, które mamy w tej antologii. Ale w tym sensie "dobrym". Dawid Kain - O długofalowych konsekwencjach... Dawid otwiera antologię esejem o mimikach. Brzmi to jak dokumentacja z lore gry wideo, wiecej, takie dokumenty, co się znajduje w Control czy Resident Evil. Mimiki zmieniają sens słów i zdań, więc cały ten esej, króciuki, zmienia się dosłownie metafizycznie, łamie sens. Absurd, groteska, ale i komentarz na czasy obecne. Otwarcie doskonałe. Mateusz Wyszyński “Obcość to my” Absolutnie znany temat - space opera, pierwszy kontakt. Widzieliśmy sto razy. Ludzie, Marsjanie, post-ludzie, stacja kosmiczna i planeta zamieszkana przez robale. I to, jak Wyszyński obronił temat, poprzestawiał to, sprawia, że to jest absolutnie jedno z lepszych opowiadań. Karol Ligecki - Ikadel To jest ciekawostka dla mnie, bo ja Karola poznałem ponad 14 lat temu, w zupełnie innym otoczeniu, w zupełnie innym świecie i już wtedy miał on nakreślone pisanie, bycie fantastą. Bardzo mnie cieszy, że ta droga znów się nam jakoś przecięła. Karol w swoim opowiadaniu pokazuje konsekwencje tykania obcej formy życia znalezionej w marmurze. Świat wielkich korporacji, statków kosmicznych jest tak daleki, ale psychika ludzka działa na takim samym poziomie jak znamy. Jedno słowo: efektownie. Paweł Matuszek “Bóg, Anioł Zagłady i robaczywa dziewczyna” Strukturalnie to moje ulubione opowiadanie w tej antologii. Dzieje się tu przeogromnie dużo. Zaczyna się od chłopaka kochającego drony, a kończy na technologiczno-politycznych problemach niedalekiej przyszłości. Weird, groza, sf w idealnym blendzie. Magdalena Anna Sakowska “Sennowłóctwo w Weltiven” No i mamy też dark fantasy, które jakby nie patrzeć, jakbmy nie próbował, to widzę świat Bloodborne. I to jest oczywiście plus. Wielki niebieski księżyc sprawia, że dorośli nie śpią, a dzieci znikają. Dwoje bohaterów z pomocą magicznego eteru próbuje rozwikłać zagadkę. Zagadkę z zaskoczeniem. Bardzo przyjemne w odbiorze było to opowiadanie, ale z dark fantasy nie mam jakoś po drodze. Agnieszka Hałas “Chłopiec, który lubił chrząszcze” I znów skręt w stronę fantasy. Relacja dziewczyny z chłopcem, który jest zafascynowany owadami. Ciekawe umiejscowienie w środowisku teatralnym usypia czujność i uderza nas na koniec dosłownym rojem. Napisane baśniowo i nastrojowo. I ostatnie: Najmniej mi siadło "Triptych Insektorium" od Wojciecha Szydy, które jest napisane bardzo dobrze, ale poprzez rozbicie na trzy części w i tak krótkiej już formie, nie czułem tego 'wow, weird'. Nie mniej stanowiło bardzo dobry most między Bednarską, a Ligeckim. ___ Siada ten zbiór, daje do myślenia, otwiera wyobraźnię. Insekcje sięgają w różne zakamarki. I zawsze w nich są robaki. Ale poza nimi są ludzie, ich problemy i marzenia. Czyli tak naprawdę my. Wydanie jest fajne, w środku biega mrówka :)