Olive Kitteridge

Widząc, że tytułem książki jest imię i nazwisko kobiety, założyłam, że cała książka będzie o życiu tej postaci. I trochę jest, a jednak nie tak typowo. Jej losy splatają się z losami mieszkańców małego miasteczka, a całość złożona jest jakby na zbiór opowiadań.
Wniosek z fabuły? Życie potrafi być dołujące i smutne! Szczególnie, gdy nie dostrzegamy bądź nie doceniamy małych, pięknych momentów. Warto starać się tak prowadzić życie, żeby czerpać z niego radość. Wartościowa powieść, którą poleciłabym każdemu.
Zostaje teraz obejrzeć serial i zobaczyć jak HBO interpretuje treść książki oraz sięgnąć po druga część powieści.

Widząc, że tytułem książki jest imię i nazwisko kobiety, założyłam, że cała książka będzie o życiu tej postaci. I trochę jest, a jednak nie tak typowo. Jej losy splatają się z losami mieszkańców małego miasteczka, a całość złożona jest jakby na zbiór opowiadań.
Wniosek z fabuły? Życie potrafi być dołujące i smutne! Szczególnie, gdy nie dostrzegamy bądź nie doceniamy małych,...

Zbior opowiesci o malych, nie za bardzo waznych zyciach ludzi w malym, nie za bardzo ważnym (fikcyjnym) miescie na polnocy Stanów. Osia i spinaczem calosci jest tytułowa Olive, straszne babidlo o autorytarnym charakterze, wylewajace swoje frustracje na dobrodusznym, zlotosercym mezu i synu jedynaku, ktoremu swoim apodyktycznym podejsciem do wszystkiego spaprala nieco życiorys.

No i to byloby na tyle, gdyby nie to, ze te pozornie niewazne opowiesci bez blichtru, blyskow fleszy i dramatycznych zwrotow akcji, to samo zycie, ktore przydarza sie na co dzien i chyba to jest powód, dla ktorego ksiazka tak wciaga. Jest niczym seria zajmujących, mniej lub bardziej dramatycznych plotek, o sąsiadach i ich dzieciach.
Ja dalam sie uwiesc jej spokojnemu rytmowi, powolnej narracji, brakowi linearnosci czasowej i ciaglosci akcji. Poza tym napisana jest ze swada, ladnym, czasem swawolnym jezykiem, cyniczne poczucie humoru Olive nie raz wywoluje na twarzy usmiech.

Jak juz wczesniej napisalam, glowna bohaterka, Olive, nie da sie za bardzo lubic, wiekszosc z nas omija takie prawdomowne, wszystkowiedzace baby szerokim lukiem, ale nie da sie jej odmowic zdrowego pragmatyzmu i widzenia zycia takim jakim jest. Mozna sie z nia zgadzac w wielu kwestiach, ale nikt nie chcialby miec takiej babki, matki lub sasiadki na wyciagniecie reki. Istny dopust Boży. Nikt z nas nie chcialby stac sie przedmiotem jej uszczypliwych komentarzy, to pewne. Ale jako spoiwo i kregosłup tej malej spolecznosci, zbierający wszystkie opowieści w jedna calosc, sprawdza sie niezle.

Czytalo sie bardzo dobrze, z rozbiegu przeszlam do tomu drugiego, ktory tez juz mam za soba.

Nie wiem, czy ksiazka spodoba sie młodym Czytelnikom. Owszem, młodzi bohaterowie sie tam przydarzaja, ale zazwyczaj sa ofiarami swoich rodzicow pokrzywdzonych przez swoich rodzicow albo inny los.

Swoja przygode z dzielem rozpoczelam od obejrzenia serialu, jest doskonala ekranizacja, skupia sie jednak glownie na Olive, podczas gdy w ksiazce jest duzo wiecej histori, w ktorych ona sie wogole nie pojawia, jest jedynie wspomniana lub po prostu wiadomo, ze mieszka gdzies niedaleko .
Polecam obejrzenie serialu raczej po lekturze, ale mi wogole nie wadzilo, ze widzialam przed.

Zbior opowiesci o malych, nie za bardzo waznych zyciach ludzi w malym, nie za bardzo ważnym (fikcyjnym) miescie na polnocy Stanów. Osia i spinaczem calosci jest tytułowa Olive, straszne babidlo o autorytarnym charakterze, wylewajace swoje frustracje na dobrodusznym, zlotosercym mezu i synu jedynaku, ktoremu swoim apodyktycznym podejsciem do wszystkiego spaprala nieco...

Jest to pierwsza, przeczytana przeze mnie książka tej autorki. Efektu wow! nie było. Niestety tak mam z większością nagradzanych, amerykańskich pozycji książkowych. Sięgnę po kolejną aby się przekonać, czy będzie to już normą.

Jest to pierwsza, przeczytana przeze mnie książka tej autorki. Efektu wow! nie było. Niestety tak mam z większością nagradzanych, amerykańskich pozycji książkowych. Sięgnę po kolejną aby się przekonać, czy będzie to już normą.

Nie jest to książka łatwa w odbiorze - przypomina trochę mozaikę. Z kawałków narracji, ze skrawków wspomnień bohaterów czytelnik próbuje poskładać świat, odtworzyć chronologię zdarzeń...
Ale czy tak właśnie nie jest z naszym życiem? Kiedy patrzymy wstecz - czy widzimy jednostajną, gładko prowadzoną opowieść w ciągu przyczynowo-skutkowym? Czy raczej poszczególne sytuacje, niczym krótkie filmy, z zamkniętymi w nich naszymi emocjami?
A im więcej mamy tego życia za sobą, tym więcej filmów-skrawków w naszej pamięci.

Dla mnie to książka o starzeniu się. O tym, czy to, co jest końcem naszej ziemskiej drogi - czyli śmierć - czy ona może być celem? A może celem jest życie? Pragnienie życia. Również w podeszłym wieku.
Jest to też książka o odchodzeniu, towarzyszeniu tym, którzy odchodzą, żegnaniu ludzi nam bliskich i tych dalszych. O tym, że nie da się przygotować zawczasu na śmierć drugiego człowieka.
I jeszcze - o pokoleniach, o tym, jak wielkie potrafią być międzypokoleniowe przepaści.

Nie jest to książka łatwa. Ale jest piękna. I warta przeczytania.

Nie jest to książka łatwa w odbiorze - przypomina trochę mozaikę. Z kawałków narracji, ze skrawków wspomnień bohaterów czytelnik próbuje poskładać świat, odtworzyć chronologię zdarzeń...
Ale czy tak właśnie nie jest z naszym życiem? Kiedy patrzymy wstecz - czy widzimy jednostajną, gładko prowadzoną opowieść w ciągu przyczynowo-skutkowym? Czy raczej poszczególne sytuacje,...

Od pół roku jestem wdową. Czytałam ostatni rozdział i płakałam, a płakać podczas lektury zdarzyło mi się raptem kilka razy w życiu. Ten cytat zostanie ze mną na dłużej:
- Moja żona zmarła w grudniu - powiedział.
Olive spojrzała na rzekę.
- Więc żyje pan w piekle - skonstatowała.
- Więc żyję w piekle.

Od pół roku jestem wdową. Czytałam ostatni rozdział i płakałam, a płakać podczas lektury zdarzyło mi się raptem kilka razy w życiu. Ten cytat zostanie ze mną na dłużej:
- Moja żona zmarła w grudniu - powiedział.
Olive spojrzała na rzekę.
- Więc żyje pan w piekle - skonstatowała.
- Więc żyję w piekle.

Czytając miałam wrażenie, że poznaje prawdziwych ludzi z całym ich skomplikowaniem i „malowniczym”wewnętrznym światem. Moje ulubione opowiadanie to „Przestępczyni”.
Bardzo wysoki poziom zarówno literacki jak i ludzki autorki. Tak bardzo się interesować zwykłymi ludźmi to jest piękne. No właśnie, czy zwykłymi?

Czytając miałam wrażenie, że poznaje prawdziwych ludzi z całym ich skomplikowaniem i „malowniczym”wewnętrznym światem. Moje ulubione opowiadanie to „Przestępczyni”.
Bardzo wysoki poziom zarówno literacki jak i ludzki autorki. Tak bardzo się interesować zwykłymi ludźmi to jest piękne. No właśnie, czy zwykłymi?

Książka o tym, że zwyczajność jest piękna. Wszyscy nosimy w sobie wiele cierpienia. Każdy inaczej to cierpienie waży. Nie wiem dlaczego tak bardzo lubię Olive-naprawdę nie ma powodu. A jednak.

Książka o tym, że zwyczajność jest piękna. Wszyscy nosimy w sobie wiele cierpienia. Każdy inaczej to cierpienie waży. Nie wiem dlaczego tak bardzo lubię Olive-naprawdę nie ma powodu. A jednak.

Jeden z nielicznych przypadków kiedy wolałam serial od książki

Jeden z nielicznych przypadków kiedy wolałam serial od książki

Wyjątkowa. Pięknie napisana.

Wyjątkowa. Pięknie napisana.

Nie mam pojęcia kim byłam i jestem. Naprawdę nic nie rozumiem.” mówi o sobie osiemdziesięciokilkuletnia Olive. I to jest coś co chciałabym zapamiętać na zawsze. Bo mówi to osoba, która przez lata wydawała autorytarne opinie, była bezkompromisowa, nigdy nikogo nie przepraszała za swoje słowa czy zachowanie. Była przenikliwą nauczycielką, wymagająca matką i trudną żoną. I nagle przyznaje się do tego, że nie wie, nie rozumie. To wspaniała opowieść o relacjach międzyludzkich, o nazywaniu rzeczy i uczuć po imieniu, chociaż czasem wbrew społecznym oczekiwaniom, ale to przede wszystkim opowieść o samotności, z którą prędzej czy później przychodzi nam się zmierzyć. Im jesteśmy starsi tym więcej jest w nas lęków, niepewności i samotności właśnie. Przestajemy rozumieć i akceptować otaczający nas świat i ludzkie zachowania. Nie umiemy się w tym świecie odnaleźć, ale przede wszystkim coraz trudniej nam w nim żyć. „Ludzie przeważnie nie zdawali sobie sprawy, że przeżywają życie kiedy je przeżywali.” Ale Olive daje nam od siebie tak wiele, mimo że nie jest to opakowane w sreberka i błyszczące brokatem. Że warto słuchać ludzi, że nie wszystkich trzeba lubić, że warto być szczerym wobec siebie i słuchać siebie, że nie trzeba być wobec siebie zbyt surowym, że można zmieniać zdanie, że szczęście nie przychodzi samo tylko my podejmujemy decyzję jak na to co niesie los reagujemy. Bardzo, bardzo polecam.

Nie mam pojęcia kim byłam i jestem. Naprawdę nic nie rozumiem.” mówi o sobie osiemdziesięciokilkuletnia Olive. I to jest coś co chciałabym zapamiętać na zawsze. Bo mówi to osoba, która przez lata wydawała autorytarne opinie, była bezkompromisowa, nigdy nikogo nie przepraszała za swoje słowa czy zachowanie. Była przenikliwą nauczycielką, wymagająca matką i trudną żoną. I...