Mam na imię Lucy

Tylko dzięki lektorce (Danuta Stenka) słuchałam i słuchałam, aż po kolejnym omawianiu cudzego życia w tonie plotek umieściłam książkę na polce " nie zmoglam"

Tylko dzięki lektorce (Danuta Stenka) słuchałam i słuchałam, aż po kolejnym omawianiu cudzego życia w tonie plotek umieściłam książkę na polce " nie zmoglam"

Do końca czekałam na szczegóły "Tego Czegoś". To, Czego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Po lekturze (w jedno popołudnie) pozostaje nierozładowane napięcie.
Czy to jest pogodzenie, akceptacja bohaterki?
Dużo niedopowiedzeń między słowami.
Zespół stresu pourazowego.
Poszukiwanie w literaturze lustra w innej pisarce?
Każdy ma swoją opowieść - opowiadając, nie mówiąc o samym jądrze ciemności.
Fobia wobec węży.

Do końca czekałam na szczegóły "Tego Czegoś". To, Czego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Po lekturze (w jedno popołudnie) pozostaje nierozładowane napięcie.
Czy to jest pogodzenie, akceptacja bohaterki?
Dużo niedopowiedzeń między słowami.
Zespół stresu pourazowego.
Poszukiwanie w literaturze lustra w innej pisarce?
Każdy ma swoją opowieść - opowiadając, nie mówiąc o samym...

Dobrze napisana, momentami intrygująca, ale lektura niczego po sobie nie zostawia. Myślę, że jakbym się spotkała z koleżanką na kawę i słuchała tej opowieści to byłabym zainteresowana. Od książki wymagam jednak więcej.

Dobrze napisana, momentami intrygująca, ale lektura niczego po sobie nie zostawia. Myślę, że jakbym się spotkała z koleżanką na kawę i słuchała tej opowieści to byłabym zainteresowana. Od książki wymagam jednak więcej.

Porządna literatura środka. Gwiazdka więcej za mistrzowskie czytanie Danuty Stenki.

#WyzwanieLC2026
Przeczytam książkę z imieniem w tytule

Porządna literatura środka. Gwiazdka więcej za mistrzowskie czytanie Danuty Stenki.

#WyzwanieLC2026
Przeczytam książkę z imieniem w tytule

Wspaniała! Można się z niej uczyć, jak pisać.

Wspaniała! Można się z niej uczyć, jak pisać.

Elizabeth Strout proponuje nam subtelną, wyciszoną prozę, niepozbawioną uroku, aczkolwiek mało oryginalną. Na jej kameralną powieść składają się luźno powiązane sceny, impresje, obserwacje.

Tytułowa Lucy trafia do szpitala z podejrzeniem dość groźnej choroby. Spędza tam parę tygodni, wpatrując się przez okno w rozświetlony wieżowiec Chryslera. I rozmyślając o swoim dotychczasowym życiu (są lata 80. XX wieku).

Lucy Barton jest kobietą w średnim wieku, matką, żoną i... pisarką. Możemy się domyślać, że to alter ego autorki (przynajmniej w pewnym stopniu). Bohaterka wspomina trudny czas dzieciństwa (wychowała się w biedzie ze wszystkimi jej konsekwencjami),potem awans społeczny dzięki dostaniu się na studia, przeprowadzkę do wymarzonego Nowego Jorku.

Odwiedza ją mama, której nie widziała całe lata. Ich spotkanie staje się okazją do ożywienia dawnej relacji oraz rzucenia nowego światła na wspólne losy i tajemnice. Rozmawiają o ludziach, książkach, sprawach dużych i małych. Nad wszystkim unosi się aura przemijania. Świat zatrzymuje się w biegu, a Lucy nabiera do niego dystansu.

Ten literacki drobiazg można docenić ze względu na dobry styl autorki i umiejętnie wytworzony nastrój nieco melancholijnej zwyczajności. Ogólnie jednak jest to rzecz przeciętna. Z refleksji i wspomnień narratorki nie wyłania się żaden głębszy sens. Nie poruszają one umysłu ani serca.

Dużym minusem był dla mnie dyżurny zestaw lewicowych idées fixes (lekarzem Lucy jest wrażliwy, czuły Żyd: oczywiście z traumą Auschwitz, jej brat to nieszczęśliwy homoseksualista, w tle przewija się wątek miłości w czasach AIDS, do głosu dochodzi współczucie wobec Indian prześladowanych przez białych pionierów, a wszystko to spaja motyw wykluczenia). Nie lubię ideologii, nawet jeśli forsuje się ją nienachalnie.

Elizabeth Strout proponuje nam subtelną, wyciszoną prozę, niepozbawioną uroku, aczkolwiek mało oryginalną. Na jej kameralną powieść składają się luźno powiązane sceny, impresje, obserwacje.

Tytułowa Lucy trafia do szpitala z podejrzeniem dość groźnej choroby. Spędza tam parę tygodni, wpatrując się przez okno w rozświetlony wieżowiec Chryslera. I rozmyślając o swoim...

Książka, w której to, co ważne, wcale nie zostało zapisane. I to nawet nie chodzi o to, co na sam wierzch wychodzi. A o to, co pod spodem. Co z tego.
Misterna sztuka, artyzm.
Można się w niej przejrzeć jak w starym lustrze z obtłuczonym rogiem, gdzie wiesz, że jesteś chociaż Cię nie widać w nim tak naprawdę. Na prawdę to można przysiąc. Tylko… cóż to jest?

Dziękuję Małgosi, która mi ją na urlop do przeczytania dała. Warto.

Polecam z całych sił.
A.
——
Jestem pedagogiem, psychoterapeutką, autorką.
Piszę dla chcących mnie czytać.
Znajdź mnie na FB: Anna Malec - Idźmy 💛

Książka, w której to, co ważne, wcale nie zostało zapisane. I to nawet nie chodzi o to, co na sam wierzch wychodzi. A o to, co pod spodem. Co z tego.
Misterna sztuka, artyzm.
Można się w niej przejrzeć jak w starym lustrze z obtłuczonym rogiem, gdzie wiesz, że jesteś chociaż Cię nie widać w nim tak naprawdę. Na prawdę to można przysiąc. Tylko… cóż to jest?

Dziękuję...

Tytuł książki wskazuje na wejście w prywatny świat bohaterki i rzeczywiście tak się dzieje. Kobieta dzięki się swoimi przemyśleniami, wspomnieniami i próbuje poukładać na nowo relacje i emocje im towarzyszące. Zawieszenia myśli dają do myślenia czytelnikowi; dla mnie jednak zabrakło ostatecznego wydźwięku tej historii.

Tytuł książki wskazuje na wejście w prywatny świat bohaterki i rzeczywiście tak się dzieje. Kobieta dzięki się swoimi przemyśleniami, wspomnieniami i próbuje poukładać na nowo relacje i emocje im towarzyszące. Zawieszenia myśli dają do myślenia czytelnikowi; dla mnie jednak zabrakło ostatecznego wydźwięku tej historii.

6,5

6,5

Ciekawa, dość szybko się czyta. Dobra, ale nie zostawiła po sobie zbyt wiele :)

Ciekawa, dość szybko się czyta. Dobra, ale nie zostawiła po sobie zbyt wiele :)