Harriet Burden, po mężu Lord, jest artystką, która na własnej skórze odczuła, jak trudno być artystką w męskim świecie sztuki, na dodatek będąc żoną znanego i cenionego marszanda. Kiedy ktoś pyta znajomych jej męża, czy kojarzą Harriet, to niewielu mówi o jej sztuce, za to wielu o tym, jakie niesamowite przyjęcia wydawała… Bez komentarza. Kiedy mąż umiera, Harriet przechodzi przez okres głębokiej depresji, a później postanawia zrobić coś bardzo nieortodoksyjnego, swoisty eksperyment. Znajduje trzech mężczyzn artystów i „przywdziewa ich maski”, żeby pokazać trzy swoje prace - wielkie, dziwne instalacje. Każdy z nich godzi się na wypożyczenie swojej twarzy i nazwiska. I przy dwóch pierwszych mistyfikacjach wszystko idzie dobrze, gorzej przy trzeciej, bo artysta o pseudonimie Rune okazuje się przebiegłym facetem, który przywłaszczy sobie prace Harriet, a o niej powie, że przecież ona może mówić, co chce, oskarżać go bezpodstawnie, bo ma problemy psychiczne po śmierci męża (kobieta wariatka, kobieta histeryczka, kobieta ze zbyt silnymi emocjami – jak ja „uwielbiam” ten stereotyp). A „Poniżej” to jego dzieło, to jego kreacja, to jego pomysł. A potem na dodatek Rune umiera w dość niespodziewanych i może nieco podejrzanych okolicznościach. Możecie sobie wyobrazić, co się dzieje, kiedy Harriet próbuje głośno powiedzieć, że to ona jest autorką tych prac. Niektórzy wierzą, ale wielu nie. Przecież kobieta nie mogła stworzyć czegoś takiego. Przecież jeśli mężczyzna podpisał to swoim nazwiskiem, to kończy to dyskusję – on jest autorem. Ona może go inspirowała, może raz czy dwa pojawiła się w pracowni… Może…
Powieść określana jest jako błyskotliwa i prowokacyjna. Zgadzam się. Została nominowana do Bookera w 2014, co świadczy o tym, że coś w niej jest. Też się zgadzam, rzeczywiście jest to dowód talentu autorki i jej literackiej wyobraźni, ale jednocześnie trzeba powiedzieć to jasno i głośno - ten literacki kunszt i wyobraźnia nie przełożyły się w tej powieści na linearne, „klasyczne” prowadzenie fabuły. Hustvedt skonstruowała opowieść, która jest jak szalona, fragmentaryczna układanka, jak utwór muzyczny, w którym kilka linii melodycznych pojawia się zaskakujących momentach, łączy ze sobą, zagłusza jedna drugą, przez chwilę brzmi synchronicznie, a potem rozjeżdża się absolutnie. Dlaczego tak jest? Bo „Świat w płomieniach” zapewne przypominałby projekty swojej powieściowej bohaterki – skomplikowane, zaskakujące, momentami zachwycające, momentami obrzydliwe, miniaturowe w jednym miejscu, przerysowane, karykaturalne lub monstrualne w drugim. I tak jak osoby oglądające dzieła Harriet Burden muszą się pochylić, spojrzeć uważnie, zauważyć detale i szczegóły, w których autorka przemyca całe mnóstwo informacji, które łatwo przegapić, jeśli nie jest się bardzo skupionym, to czytelnicy stają się takimi samymi uważnymi detektywami. Hustvedt nie napisała tradycyjnej powieści. Ona dała nam zbiór tekstów. Znajdziecie tu obszerne fragmenty dzienników Harriet, która ta pisała z pasją i bez ograniczeń ani ilościowych, ani tematycznych. Będą artykuły, listy, zapisy wywiadów i rozmów. Będą punkty widzenia całego mnóstwa osób, które z Harriet miały kontakt oraz takich, które wcale nie musiały go mieć, bo przecież można mieć wyrobione zdanie na każdy temat nawet bez znajomości opowieści obu stron jednego zdarzania czy historii, prawda panowie krytycy i panowie eksperci od sztuki?
Ale ku mojemu zaskoczeniu taka forma powieści nie odebrała jej ani grama emocjonalności. Śledzenie historii Burden wywołuje cały wachlarz odczuć, pośmiejecie się, zapłaczecie, poczujecie obrzydzenie i zachwyt. Jednak nie będę nawet ukrywać, że to nie jest książka dla każdego. Jest takie piękne słowo - „erudycyjna” i ono tu pasuje jak ulał, bo autorka miesza gatunki, pisze o całej gamie tematów, odwołuje się swobodnie do nauki, literatury i sztuki, co skutkuje tym, że na jednej stronie mamy króciutki esej o filozofii, na kolejnej rozważania o neuronauce, a wszystko „posypane” cytatami z kilku książek. Tu nie ma miejsca na niezaangażowane czytanie. Na dodatek nawet uważny czytelnik będzie stawiany w sytuacji, kiedy jedno zdanie będzie zawierać trzy słowa, których się nie rozumie. I tak, znacie mnie, ja nie lecę i nie sprawdzam od razu wszystkiego, nie robię notatek i nie przyklejam karteczek. Uznaję, że na tym się nie znam, za to zna się pisarka i jej powieściowa bohaterka, doceniam, podziwiam i szanuję, ale nie rozdzieram szat, że nie wiem. Przy okazji niskie pokłony dla tłumacza tej powieści, Jerzego Kozłowskiego, bo ja mogę się po jakimś terminie naukowym lub fragmencie cytatu „prześlizgnąć” wzrokiem i umysłem, on nie miał takiej możliwości.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Bracia Burgess
Kawał pięknej prozy, wysokie loty. Wszystko pasowało, bardzo ciekawa historia. Nieoczekiwanie to się wszystko posypało, nie spodziewałam się, ze nastąpi tąpnięcie tam gdzie wszystko jest gładkie, a wyprostuje się w pomarszczeniach. Jako jedynaczka nigdy nie zrozumiem zależności co do brata/siostry... inny poziom więzi, które niekoniecznie są tymi dobrymi. Polecam serdecznie!
Kawał pięknej prozy, wysokie loty. Wszystko pasowało, bardzo ciekawa historia. Nieoczekiwanie to się wszystko posypało, nie spodziewałam się, ze nastąpi tąpnięcie tam gdzie wszystko jest gładkie, a wyprostuje się w pomarszczeniach. Jako jedynaczka nigdy nie zrozumiem zależności co do brata/siostry... inny poziom więzi, które niekoniecznie są tymi dobrymi. Polecam serdecznie!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to7,8/10. Po znakomitej powieści "Olive Kitteridge" z dużą ciekawością sięgnąłem po kolejną książkę Elizabeth Strout. Pisarka pokazała, że ma świetne pióro, zmysł obserwacji i potrafi bardzo ciekawie opowiadać. Największą zaletą powieści jest dynamiczna relacja między rodzeństwem, tytułowymi braćmi i siostrą. Dorastanie w Maine, tragiczna śmierć ojca i Jim- wzięty adwokat i polityk, będący typowym ekstrawertycznym wampirem energetycznym. Pisarka znakomicie pokazała cały mechanizm wampiryzmu, jak to niszczy wewnętrznie wampira i wszystkich w jego otoczeniu. To jak tłamsił brata i żonę, jak wszystko było pod niego, zawsze musiał być na piedestale, a dosłownie to wysysało z jego bliskich życie. Jestem introwertykiem i podchodzę do tego jak do obserwacji szczurów w laboratorium- świat ekstrawertyków jest dla mnie totalnie dziwny i popaprany. Była tu ciekawa psychologia, dobry wątek etiopskich uchodźców, dużo amerykańskich obyczajów i ich konfrontacji z resztą świata. Pisarka pokazała płynność, styl i wyczucie na znakomitym poziomie. To współczesna literatura obyczajowa bardzo wysokich lotów.
7,8/10. Po znakomitej powieści "Olive Kitteridge" z dużą ciekawością sięgnąłem po kolejną książkę Elizabeth Strout. Pisarka pokazała, że ma świetne pióro, zmysł obserwacji i potrafi bardzo ciekawie opowiadać. Największą zaletą powieści jest dynamiczna relacja między rodzeństwem, tytułowymi braćmi i siostrą. Dorastanie w Maine, tragiczna śmierć ojca i Jim- wzięty adwokat i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZa rzadko sięgam po Strout, a to tak wspaniała proza. Nawet jeśli ta fabuła nie należy do jej najlepszych to i tak czyta/słucha się genialnie. Pewnie będę musiała wrócić do innych książek, aby skleić to uniwersum i wyłapać powiązania między bohaterami, bo czuję, że coś mi umyka.
Za rzadko sięgam po Strout, a to tak wspaniała proza. Nawet jeśli ta fabuła nie należy do jej najlepszych to i tak czyta/słucha się genialnie. Pewnie będę musiała wrócić do innych książek, aby skleić to uniwersum i wyłapać powiązania między bohaterami, bo czuję, że coś mi umyka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMyślałam, że ta książka wywoła we mnie dużo emocji, że się wzruszę. Tak nie było. Czytało mi się ją jednak bardzo szybko, w ogóle nie czułam się znużona lekturą. Autorka w subtelny, momentami przejmujący sposób przedstawiła życie imigrantów w Ameryce, to, jak ciężko im było, co mnie bardzo poruszyło. Jednocześnie pisarka jest mistrzynią opisywania relacji międzyludzkich, tego jak ludzie się zmieniają, jak dawne zdarzenia i sekrety mogą wpłynąć na całkiem wydawałoby się uporządkowane i przyjemne życie. Polecam, choć chyba nie będzie to książka dla każdego. Ja na pewno sięgnę po kolejne książki tej autorki, bo była to moja pierwsza pozycja jej autorstwa.
Myślałam, że ta książka wywoła we mnie dużo emocji, że się wzruszę. Tak nie było. Czytało mi się ją jednak bardzo szybko, w ogóle nie czułam się znużona lekturą. Autorka w subtelny, momentami przejmujący sposób przedstawiła życie imigrantów w Ameryce, to, jak ciężko im było, co mnie bardzo poruszyło. Jednocześnie pisarka jest mistrzynią opisywania relacji międzyludzkich,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytając tę książkę, długimi momentami - zwłaszcza przez pierwszą połowę, czułam się jak kot błądzący po pustyni. Nie ogarniałam tej kuwety. A przy okazji miałam cały czas takie dziwne wrażenie, że to jest dobra książka, tylko ja nie umiem jej czytać. Nie mogłam złapać rytmu ani zorientować się w sytuacji, bohaterach i relacjach między nimi - kim są, czy się lubią i dlaczego zachowują się, tak jak się zachowują. Ponadto konstrukcja powieści wydawała mi się nieco chaotyczna. Dialogi często wydawały się wcale nie kleić, jakby jeden mówił o niebie, a drugi o chlebie. Poza tym teraźniejszość tak dynamicznie mieszała się tam z retrospekcjami z różnych okresów, że trudno mi było się w tym wszystkim zorientować. Na szczęście, im bliżej było do końca, tym było lepiej.
Przy czym mam wrażenie, że niektóre postaci są zwyczajnie niepotrzebne. Np. byłej żonie jednego z bohaterów zostaje poświęcone stanowczo zbyt dużo miejsca, jak na to, jaką jest wybitnie niezajmującą bohaterką z wybitnie niezajmującą historią. Za to nie wszystkie aspekty głównego wątku zostają dostatecznie wyjaśnione, a i przemiany niektórych bohaterów wydają mi się zbyt nagłe, by nie powiedzieć rewolucyjne, nie do końca mnie to przekonuje. Także główny konflikt jest według mnie przedstawiony dosyć jednostronnie i jakby nieobiektywnie, a przez to niestety wypada nieco propagandowo. Brakowało mi tu odrobiny więcej zniuansowania.
Prolog też jest z deka bez sensu. Bo jeśli przyjąć, że cała książka jest właśnie tą, którą miała napisać narratorka prologu, to to się nijak kupy nie trzyma, ona nie mogłaby znać takich szczegółów. A jeśli uznać, że to jednak nie jest jej relacja, a zwykły narrator wszystkowiedzący - to po co był ten prolog?
Czytając tę książkę, długimi momentami - zwłaszcza przez pierwszą połowę, czułam się jak kot błądzący po pustyni. Nie ogarniałam tej kuwety. A przy okazji miałam cały czas takie dziwne wrażenie, że to jest dobra książka, tylko ja nie umiem jej czytać. Nie mogłam złapać rytmu ani zorientować się w sytuacji, bohaterach i relacjach między nimi - kim są, czy się lubią i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka wspaniała, jak wszystkie tej autorki.
Książka wspaniała, jak wszystkie tej autorki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka - rozmowa o rzeczach które trzeba "przegadać". Czytając ją poczułam się obecna w myślach bohaterów, współuczestniczyłam w ich rozmowach dając im dobre rady. Irracjonalne uczucie, ale trudno niech to ktoś oceni je jako zaburzenie :)
Książka - rozmowa o rzeczach które trzeba "przegadać". Czytając ją poczułam się obecna w myślach bohaterów, współuczestniczyłam w ich rozmowach dając im dobre rady. Irracjonalne uczucie, ale trudno niech to ktoś oceni je jako zaburzenie :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPiękny język (chwała tłumaczowi!),rozsmakowanie w słowie - to plusy. Sama treść - raczej nuda, bohaterowie jacyś tacy płascy, żaden nie przypadł mi do gustu, historia nie wciągnęła. Ale dobrze napisana i to też się liczy.
Piękny język (chwała tłumaczowi!),rozsmakowanie w słowie - to plusy. Sama treść - raczej nuda, bohaterowie jacyś tacy płascy, żaden nie przypadł mi do gustu, historia nie wciągnęła. Ale dobrze napisana i to też się liczy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaliczam się do wielbicieli prozy Elizabeth Strout, mam za sobą lekturę większości jej książek. Ta, niestety okazała się niezbyt wdzięczna do tego, abym pochłonęła ją w zachwycie. Ma jednak w sobie to, za co cenię pisarstwo Strout – czystość słowa, literacka elegancja i wyważenie. Pisarka ma niebywałą umiejętność klarownego opowiadania o zawiłościach ludzkiej psychiki, wnikliwej analizy psychologicznej występujących postaci oraz łączących ich relacji. Są to relacje bardzo złożone, i jak w życiu – niejednoznaczne. Autorka mistrzowsko opisuje trudne emocje, które w pewnym stopniu określają życiorysy trójki rodzeństwa: braci Jima i Boba oraz ich siostry Susan: samotność, nieudane związki, poczucie winy i wstydu. Naznaczeni tragicznym wydarzeniem w dzieciństwie, obarczeni problemami dorosłego życia, łączą siły, aby wesprzeć syna Susan, który zostaje oskarżony o przestępstwo na tle rasistowskim. Akcja rozwija się bez pośpiechu, bo powieść skoncentrowana jest na przeżyciach wewnętrznych postaci (nie tylko głównych),sposobie odczuwania przez nich świata, a także analizie ich życiowych decyzji i wyborów.
Historia rodzeństwa przedstawiona jest na tle problemów żywych w każdym współczesnym społeczeństwie, nie tylko amerykańskim – a więc sprawiedliwości społecznej i trudności adaptacyjnych emigrantów.
Mimo wszystko, tym razem czegoś mi zabrakło. Chyba z żadnym z bohaterów nie mogłam się utożsamić, żadnemu tak naprawdę do końca kibicować. A to zwykle w mojej ocenie podnosi lub obniża atrakcyjność lektury.
Zdecydowanie seria Olive Kitteridge, czy powieść Amy i Isabelle, bardziej polecam osobom, które chcą rozpocząć poznawanie pióra autorki. A warto.
Strout tą powieścią robi, to zawsze: kreśli portret człowieka, uwikłanego w złożoność współczesnych wyzwań. Wsłuchuje się w człowieka. Każdego. I nie ocenia, bo „nie ma jednego idealnego sposobu na życie”. Nawet nie stara się go w jakikolwiek sposób tłumaczyć. Po prostu o nim opowiada.
Zaliczam się do wielbicieli prozy Elizabeth Strout, mam za sobą lekturę większości jej książek. Ta, niestety okazała się niezbyt wdzięczna do tego, abym pochłonęła ją w zachwycie. Ma jednak w sobie to, za co cenię pisarstwo Strout – czystość słowa, literacka elegancja i wyważenie. Pisarka ma niebywałą umiejętność klarownego opowiadania o zawiłościach ludzkiej psychiki,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę jestem zawiedziona. Trudno. Dużo bardziej podobała mi się "Olive Kitteridge". "Bracia Burgess" to książka poprawna, nie wybitna, a szkoda, bo Pani Elizabeth pisze bardzo dobrze.
Trochę jestem zawiedziona. Trudno. Dużo bardziej podobała mi się "Olive Kitteridge". "Bracia Burgess" to książka poprawna, nie wybitna, a szkoda, bo Pani Elizabeth pisze bardzo dobrze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to