-
Artykuły
Czytamy w święta. 3 kwietnia 2026
370 -
Artykuły
Weź udział w konkursie i wygraj pakiet książek Callie Hart!
28 -
Artykuły
„Odpowiedź kryje się w tobie” – Katarzyna Wolwowicz zdradza, jak ją odnaleźć
1 -
Artykuły
Nowa karkonoska powieść Sławka Gortycha! „ŚWIĘTO KARKONOSZY”- już wkrótce! KONKURS
134
-
Patronat LC -
Patronat LC
Książki dla dzieci, które spodobają się dorosłym
Wielu z nas – dorosłych – lubi czasem sięgać po książki z dzieciństwa, bo przywołują pierwsze czytelnicze wspomnienia. Inni szukają inspiracji przy szukaniu lektur dla swoich pociech, a jeszcze inni – po prostu lubią książki dla dzieci, nawet jeśli sami potomstwa nie mają. Jakie więc, waszym zdaniem, książki dla dzieci spodobają się również dorosłym? Poznajcie nasze propozycje i przedstawcie swoje w komentarzach!
Ben Mullins, Unsplash (https://unsplash.com/@benmullins)
Najlepsze książki dla dzieci, które polubią i dorośli: co czytać?
Koty na tropie, czyli cykl „Kocia Szajka” Agaty Romaniuk
Zacznijmy od publikacji całkiem współczesnych. Tytuł cyklu Agaty Romaniuk (którego ilustratorką jest Malwina Hajduk) zdradza, kim są główni bohaterowie książek – a są to rezolutne koty, które wybierają się w przeróżne miejsca i rozwiązują ważne sprawy. Zawsze spadające na cztery łapy zwierzaki zaczęły od Cieszyna, ale zdążyły odwiedzić także Wenecję, Toruń, Bielsko-Białą i Zabrze. Do prawie każdego tomu załączona jest mapka, dzięki której można nie tylko śledzić poczynania bohaterów, ale i potem odwiedzić miejsca, w których działały. Autorka, Agata Romaniuk, sama mówi o sobie, że jest nie tylko pisarką, reporterką czy socjolożką, ale również „kocistką”, co w „Kociej Szajce” zdecydowanie widać! Jej cykl to świetna lektura nie tylko dla innych małych i dużych kocistów i kocistek, ale i dla miłośników powieści przygodowych. Książkom nie brakuje humoru, mocy edukacyjnej oraz brawurowych, sprytnych, skutecznych kocich postaci.
Swoje chwalimy i swoje znamy, czyli książki Daniela i Aleksandry Mizielińskich
Często cudze chwalimy, a swego nie znamy, choć trzeba przyznać, że młodzi rodzice raczej książki państwa Mizielińskich doceniają. Może dlatego, że sami pewnie niemało się z nich dowiadują. Absolwenci Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie za swoje prace zostali nagrodzeni m.in. BolognaRagazzi Award 2010 za książkę „Co z ciebie wyrośnie?”, natomiast za „Mapy” wyróżniono ich 1. Prix Sorcières 2013 (we Francji) i Premio Andersen 2013 (we Włoszech). W Bolonii, 10 lat po „Co z ciebie wyrośnie?”, nagrodzono również „Którędy do Yellowstone? Dziką podróż po parkach narodowych”; książkę wpisano także na publikowaną co roku w „The White Ravens” listę godnych uwagi publikacji dla dzieci z całego świata. Warto też wspomnieć o „Wielkiej podróży dziadka Eustachego”, wpisanej na listę 100 wybitnych książek obrazkowych Braw Amazing Award. Bo książki Mizielińskich, zdolnych grafików, przekazują wiedzę nie tylko za pomocą tekstów, ale i obrazu.
Opowieści nie z tego świata – cykl „Kepler 62” Tima Parveli i Bjørna Sortlanda
„Skulona postać ze zgarbionymi ramionami przywiodła ochroniarzowi na myśl dziką zwierzynę. Chłopiec przypominał trochę lisa lub kunę, albo coś podobnego. Jedno z tych stworzeń, które poruszają się na granicy światła i cienia. A mimo to miał w sobie coś, co budziło szacunek. Oczy” – ten cytat z pierwszej części cyklu „Kepler 62” skutecznie pokazuje, czego możemy się spodziewać po całej serii. A znajdziecie w niej elementy przygody (i to kosmicznej), dystopii, science fiction. Dwaj autorzy, Timo Parvela i Bjørn Sortland, przedstawiają w swoich książkach dzieje dzieci, które wysłano na obcą planetę, by założyły tam bazę. Wydaje się, że każdy z wybrańców poleciał tam w konkretnym celu, że wybrano go ze względu na jego umiejętności – niemało wśród nich małych geniuszy. Tylko dwaj chłopcy wydają się na tej wyprawie przypadkowi, całkiem zwyczajni. Ale czy na pewno ich misja to tylko przypadek? „Kepler 62” to intrygująca lektura i dla młodszych, i dla starszych.
Nie bój się i nie strasz dzieci, czyli „Dentysta, który bał się dzieci”, Till the Cat
Wizyta u dentysty (zwłaszcza pierwsza!) nierzadko wywołuje ciarki przerażenia, tyle że w książce Till the Cata (czyli francuskiego pisarza i taty córek – Benjamina Buhota) wywołuje je… u samego dentysty! Anatol Szczęka należy do rodziny, w której od lat wszyscy parają się leczeniem zębów. I wszyscy obawiają się dziecięcych pacjentów. Ba! Nawet praprzodek rodu Szczęk (a może Szczęków?) Jam-Maustna wymalował na ścianach swojej jaskini-gabinetu malowidła, które do dzisiaj świadczą o jego wielkim strachu. Wizyta milusińskich może się bowiem skończyć odgryzionymi palcami. No i te dźwięki i krzyki dochodzące z poczekalni… Nic więc dziwnego, że gdy Anatola odwiedzają Leonia z mamą, na dentystę pada blady strach. Który schodzi z kolei z małych czytelników, czekających na wizytę u „lekarza od zębów”. To jednak nie tylko książka o samych wizytach w gabinecie stomatologicznym, ale i o tym, by nie zrzucać na dzieci własnych lęków, także tych, które sami odziedziczyliśmy po starszym pokoleniu/pokoleniach. O tym, by wchodziły w życie wolne od obciążeń przeszłości.
Co czytać wspólnie z dziećmi?
Niby na niby, ale całkiem na poważnie – „Przyjaciel z szafy”, A.F. Harrold
W tej książce będzie trochę strasznie, trochę wzruszająco (ostrzegam, można uronić łzę!), no i wciągająco. Bohaterami dzieła Harrolda są Amanda i Rudger, tyle że Rudger to wymyślony przyjaciel dziewczynki. I choć jest wyobrażony, to przecież Amandzie bardzo bliski. I jako ważną (istniejącą) osobę traktuje go też mama bohaterki. Jednak pewnego dnia ta sielanka się kończy – do domu Amandy przybywa Trznadel. Niby po to, by przeprowadzić ankietę, a tak naprawdę poluje na wymyślonych – i niestety wyczuł obecność Rudgera w domu dziewczynki. Sytuacja staje się jeszcze gorsza, bowiem pewnego dnia Amanda trafia do szpitala, a chłopiec zostaje sam.
A dlaczego warto, by tę książkę przeczytały nie tylko dzieci, ale i dorośli? Jak napisała użytkowniczka companion_book:
Matka Amandy jest tu wzorem rodzica, który próbuje w tym szalonym, dziecięcym świecie jakoś uczestniczyć; nie przeszkadzać, nie kwestionować. Dla mnie to ona jest najważniejszą bohaterką tej historii, jako ta, która ma szansę pomóc swojemu dziecku, bo przez cały czas była na tyle blisko jego świata, by dość dobrze go poznać. Matka Amandy widzi więc „wyobrażonych przyjaciół”; w porę dostrzega „niewidoczne gołym okiem” zagrożenia, a nawet na tyle silnie przywiera do świata swojej córki, że udaje się jej rozbudzić własne, dziecięce wspomnienia.
Polska klasyka, czyli „Królestwo bajki” Ewy Szelburg-Zarembiny
„Oparta łokciami o stół w pokoju dziadków czytam. Mam tylko 6 lat, ale książka wciąga mnie bez pamięci. Ledwo kończę jedną historię, zaraz zaczynam drugą. Śledzę z zapartym tchem losy Znajduszka. Las wciąga mnie w swoje wnętrze. Od tamtej pory las będzie zawsze dla mnie niezwykłym miejscem. A kwiaty z Ogrodu króla Marcina przemówią do mnie często ludzkim głosem” – pisze w swojej recenzji „Królestwa bajki” Ewy Szelburg-Zarembiny JustynaZaczytana. I to właśnie m.in. dla samego sentymentalnego powrotu do lat dzieciństwa warto swoim pociechom, a przy okazji i sobie, zaproponować lekturę dzieł autorki, która dzisiaj znana jest przede wszystkim jako twórczyni książek właśnie dla najmłodszych, choć – jak zaznaczała – taką samą wagę przykładała do tworzenia publikacji dla dorosłych. W „Królestwie bajki”, bez względu na to, w jakim jesteście wieku, znajdziecie aurę tajemniczości, umiłowanie i szacunek do przyrody i przygodę, która tak naprawdę jest tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki, a nie gdzieś daleko, nieosiągalna dla zwykłego dziecka.
Zachować pamięć, czyli „Legendy polskie”, Wanda Chotomska
Wanda Chotomska jest pierwszą pisarką, którą dane było mi poznać (w podstawówce) i od której udało mi się dostać autograf. Twórczość autorki książek dla dzieci znana jest już całym pokoleniom i warto z nią zapoznawać kolejne generacje. „Legendy polskie” to zbiór opowieści, które Chotomskiej przekazała jej babcia i które ona, w zgodzie z tradycją przekazywania historii dalej, opowiedziała swoim czytelnikom i czytelniczkom. W książce znajdziecie dziesięć legend: o Lechu, Czechu i Rusie, o Popielu i Mysiej Wieży, o Piaście i postrzyżynach jego syna Siemowita, o Smoku ze Smoczej Jamy, o Czarodziejskim Młynku z Wieliczki, o Warsie i Sawie, a także o Bazyliszku, Złotej Kaczce, Sielawowym Królu i pięknej pasterce i księciu z Raciborza.
Jak napisała o „Legendach” użytkowniczka zaczytASY:
To był zakup spontaniczny, ale baaaardzo udany. Bo dzięki książce zapoznaję synka z najsłynniejszymi polskimi legendami, które znamy z wielu różnych wersji, ale u Chotomskiej przyjmują one wspaniałą postać. Narracja daleka jest od napuszenia, fragmenty prozą przeplatane są przez te wierszowane, narrator sięga po dygresje, historie nie są przeładowane treścią, nie są też w treść ubogie. A całość dopełniają – nie mniej ważne od treści, w końcu to książka dla dzieci – ilustracje. Bardzo się cieszę, że książka zagościła na naszej półce.
A jakie są wasze propozycje książek dla dzieci, które spodobają się dorosłym? W końcu wspaniałych, wybitnych, a czasem i nie wybitnych, ale bardzo dobrych, zabawnych, wciągających publikacji dla najmłodszych jest naprawdę niemało. Zapraszam do dodawania tytułów w komentarzach!
Tagi i tematy
komentarze [37]
Bardzo jestem ciekawa, jak dzisiejsze dzieci odbierają książki, którymi ja zachwycałam się jako dziecię nieletnie, takimi jak powieści Frances Hodgson Burnett ("Mały lord" i "Mała księżniczka") czy moje ukochane w pewnym okresie "Słoneczko" Marii Buyno-Arctowej. Nie mam teraz kontaktu z małymi czytelnikami, bo moje wnuki już dorosły, a na dodatek mieszkają na drugim końcu...
Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej
.jpg)
