Dom nie z tej ziemi

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
7,77 (22 ocen i 10 opinii) Zobacz oceny
10
4
9
3
8
6
7
6
6
1
5
0
4
2
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788310130808
liczba stron
240
słowa kluczowe
Daniel de Latour
język
polski
dodała
Ag2S

Niektóre domy mają tajemnice. I zrobią wszystko, aby nikt się o nich nie dowiedział. W swojej najnowszej książce Małgorzata Strękowska-Zaremba, autorka „Złodziei snów”, porusza tematy, o których trudno jest i mówić, i milczeć. Gdy Daniel poznaje Marysię, dziwną dziewczynkę z oczami błyszczącymi jak dwa lusterka, od razu czuje, że to początek jakiejś niezwykłej historii. Jego nowa koleżanka,...

Niektóre domy mają tajemnice. I zrobią wszystko, aby nikt się o nich nie dowiedział. W swojej najnowszej książce Małgorzata Strękowska-Zaremba, autorka „Złodziei snów”, porusza tematy, o których trudno jest i mówić, i milczeć.
Gdy Daniel poznaje Marysię, dziwną dziewczynkę z oczami błyszczącymi jak dwa lusterka, od razu czuje, że to początek jakiejś niezwykłej historii. Jego nowa koleżanka, ukryta w krzakach, obserwuje dom po drugiej stronie ulicy, co mogłoby się wydawać zwyczajną, a nawet dosyć nudną zabawą, tylko że Marysia traktuje swoje zajęcie śmiertelnie poważnie. I w dodatku jest przerażona. A kiedy chłopiec zaczyna przyglądać się temu, co ją tak wystraszyło, odkrywa w pozornie podobnym do innych domu rzeczy niezrozumiałe czy wręcz złowrogie. Zaintrygowany, postanawia pomóc Marysi wyjaśnić zagadkę. Ale czy dom nie z tej ziemi pozwoli wyrwać sobie tajemnicę?

ilustracje: Daniel de Latour

 

źródło opisu: http://nk.com.pl/

źródło okładki: http://nk.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 5443
AnnaSikorska | 2017-04-14
Na półkach: Przeczytane

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Małgorzata Strękowska -Zaremba zabiera swoich czytelników w klimaty znane nam z dzieciństwa: wielogodzinne zajmowanie się swoimi sprawami, dzieciństwo bez komputerów. Jednak sama akcja dzieje się współcześnie. Bohaterzy mają nowoczesny sprzęt i wszystko to, o czym dzieci sprzed dwudziestu lat mogły pomarzyć. Jednak w całej tej opowieści jest coś dawnego, ciepłego, przyciągającego. Świat jest pełen ożywionych przedmiotów obserwujących ludzi.
Spokojny, ciepły wiosenny dzień jest początkiem dziwnej znajomości. Daniel dostrzega w krzakach dziewczynkę, którą widział w swojej nowej szkole. Próbuje się od niej dowiedzieć czym się zajmuje. Ona jednak nie jest skora do rozmowy, a tym bardziej do dzielenia się z nim swoimi tajemnicami. Dowiaduje się jedynie, że obserwuje dom przy ulicy Radosnej. Nie jej mieszkańców, nie przechodniów, ale dom, który na pierwszy rzut oka wydaje się całkiem zwyczajny:
„Między domem niebieskim, w którym nikt jeszcze nie mieszkał, a domem pomarańczowym stał dom śledzony przez Marysię. Był nowy i dość ładny, jak wszystkie nowe domy na nowym osiedlu. Może nawet ładniejszy. Ale czy aż tak niezwykły, by obserwować go ze specjalnej kryjówki w krzakach? Gdyby stał do góry nogami albo chociaż leżał na boku, gdyby miał kominy aż do nieba, gdyby umiał fruwać, wtedy byłby wart uwagi. Jednak ten dom miał zwyczajne nowe drzwi z lustrzaną szybą, okna w brązowych ramach, a w oknach białe firanki i kolorowe kwiaty”.
Zwyczajny dom, przy zwyczajnej ulicy jednak kryje w sobie tajemnice, które trzeba odkryć. „Nieodkryte tajemnice bywają gorsze od odkrytych, tak jak ciemność jest gorsza od światła. W ciemności nawet zwyczajne krzesło może wydać się groźnym tygrysem z ostrymi kłami, a skrzypienie schodów gniewnym pomrukiem wilkołaka. Ciemność budzi potwory, światło przemienia je z powrotem w ludzi. Ciekawość jest silniejsza od lęku przed ciemnością. Ciekawość pomaga w odkrywaniu tajemnic – nawet tych najgorszych”.
Marysia pierwsza dostrzega niezwykłość domu i dowiedziała się, że skrywa on w sobie tajemnicę. Do tego potrzebny jest niezwykły dar: umiejętność uważnego słuchania i patrzenia. A może to tylko wybujała wyobraźnia dziewczynki? „Małe dzieci wierzą w Świętego Mikołaja, w czarodziejskie moce, w duchy, w Spider-Mana i Supermana, dobre wróżki i złe wilki. Ale Daniel nie był już małym dzieckiem, więc jego to nie dotyczyło”. Jednak chłopak stopniowo ulega fascynacji jej zainteresowaniu domem. Wytęża zmysły i zaczyna dostrzegać to, czego nie widzą inni: dom nie ma cienia, nie pada nad nim deszcz, a w środku pada śnieg. Jak to się dzieje, że nikt poza Marysię tego nie dostrzegł. „Słyszała już niejedno. Dźwięki skoczne, chrapliwe, wysokie, niskie, słodkie, gorzkie, śliskie. Słyszała nawet dźwięki głuche, które same siebie nie słyszały”. Te umiejętności pozwalają jej usłyszeć dźwięki towarzyszące obserwowanemu domowi, zauważyć dziwne zjawiska związane z nim, dostrzec magie, którą ludzie ignorują.
„Są cienie brzuchate, garbate, proste i krzywe. Są cienie kulfoniaste, bulwiaste i kanciaste. Cienie z zadartym nosem, jak cień Daniela, i cienie z kręconymi włosami, jak cień Marysi. W pochmurne dni ukrywają się w cieniu chmur, za to w upał rozkładają się na ziemi jak leniwe koty. Bywają długie, bywają krótkie, ale zawsze są. Znikają tylko na równiku, w miejscu, gdzie promienie słoneczne mają najkrótszą drogę do Ziemi”. Jednak w świecie Daniela i Marysi pojawia się coś niezwykłego: dom nie ma swojego cienia, nie pada na niego deszcz, ma ślepe okna, a budynek potrafi manipulować tym, co dostrzegają ludzie.
Każdy rozdział rozpoczynają piękne, poetyckie wstępy pobudzające wyobraźnię:
„Drzwi dobrze służą ludziom. Otwierają się i zamykają, wypuszczają i wpuszczają. Bywają drzwi ciche i tajemnicze, bywają głośne i zgrzytające. Ale zdarzają się też uparte jak stado osłów i cztery barany. Właśnie takie były drzwi w bloku Daniela. Nie chciały go wpuścić na klatkę!”.
„Drzwiom wszystko jedno, co się za nimi dzieje”.
„Nad ranem odzywają się zegary. Domagają się uwagi, jakby były władcami całego świata. Pora wstać! – drą się nad uchem nawet dzieciom, a potem grzechoczą im w głowach cały ranek”.
„Okna lubią światło, dlatego najczęściej mają przezroczyste szyby. Można przez nie wyjrzeć na dwór i zajrzeć do środka. Przez zamalowane okna tego domu nie było widać wnętrza. Czy to możliwe, że same się oślepiły?”.
„Ulice i chodniki najczęściej biegną w dwie strony jednocześnie – od początku do końca i od końca do początku – więc są bardzo rozbiegane. Przypominają tym małe dzieci, psy i Królika Bugsa”.
„Noc jest o to, żeby dzieci mogły spać. Dzień jest po to, żeby dzieci mogły się cieszyć. Noc pomaga zapominać, dzień przypomina prawie o wszystkim. Trudno powiedzieć, co jest lepsze: noc czy dzień. Marysia też tego nie wiedziała. W nocy łatwiej się ukryć, bo jest ciemna. Niestety w ciemności budzą się najczarniejsze czary”.
„Sen lubi radosne wzorki na poduszkach. Na przykład różowe baranki i zielone miśki. Albo kotki i kaczuszki, albo aniołki, albo aniołki ze świeczkami, albo świeczki na tortach, albo torty na rolkach, albo rolki na łyżwach, albo łyżwy na łyżkach, albo łyżki… na czym jeszcze? Na szpilkach! Dzieciaki z tego domu miały na poduszkach czerwone biedronki na czerwonych muchomorach”.
„Drzewom wszystko jedno, kto na nie wchodzi i kto z nich spada. Marysia była im za to wdzięczna. Umieją podrapać, zranić, nabić guza i sińca większego od słonia w pięciu kapeluszach. Czasem, gdy ktoś pyta, skąd te sińce, można powiedzieć: ‘Spadłam z drzewa’”.
„Drzewa nie podróżuję, chociaż mają więcej skrzydeł niż ptaki. Każda gałąź to przecież skrzydło. Myli się jednak ten, kto sądzi, że drzewa nie lubią wycieczek w dal tak daleką, że nie widać jej nawet z najwyższych gór świata. Lubią, ale nie odlecą bez swoich korzeniu, boby uschły”.
„Nie trzeba wielu słów, żeby powiedzieć prawdę, i nie trzeba wielu słów, by skłamać. Słowom wszystko jedno, czy mówią prawdę, czy kłamią, ale ludziom już nie”.
„Słowo ‘przepraszam’ składa się z dziewięciu głosek i aż jedenastu liter, a jednak często bywa zapominane. Podobno wypada z pamięci. Czy to możliwe, żeby tak długie słowo zgubić jak jakieś ziarnko maku? Raczej chodzi o to, że niełatwo jest przepraszać. Z drugiej strony – gdyby było łatwo, przeprosiny nie miałyby pewnie żadnej wartości”.
Akcja jest spokojna, ale mimo tego trzyma w napięciu. Lekki, sielankowy klimat beztroskiego dzieciństwa, w którym bohaterzy mają dość czasu na przeżywanie przygód po szkole, nudzenie się, wymyślanie misji, zawieranie nowych znajomości, tworzenie tajemnic, radzenie sobie z osobistymi problemami.
To nie jest nasza pierwsza lektura tej pisarki. Wcześniej poznałyśmy „Bajkoterapię”, oraz „Berrego, gangstera i górę kłopotów” i wydawało mi się, że wiem czego mogę się spodziewać. Jednak „Dom nie z tej ziemi” zaskoczył mnie nie tylko stylem, ale i wieloznacznym całokształtem. Jest to książka obok, której nie można przejść obojętnie, poruszająca ważne problemy, otwierająca na dostrzeganie tego, czego czasami nie chcemy widzieć.
Piękny język, nietypowy sposób budowania obrazów sprawił, że moja córka z wielkim przejęciem słuchała kolejnych opowieści. Niedługie rozdziały, duża czcionka oraz wzbogacenie książki ilustracjami Daniela de Latoura są idealnym uzupełnieniem całości. Solidna okładka, bardzo dobrze zszyte strony i rysunki doskonale wpisujące się w treści oraz dziecięcą estetykę sprawiają, że lektura przyciąga dziecięcy wzrok.
Zdecydowanie polecam!

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
W mrok

To utalentowany autor, który nieźle buduje akcję i tworzy interesujące postaci. To podstawowa zaleta jego książek, nie do przecenienia. Sam Diakow w p...

zgłoś błąd zgłoś błąd