Małgorzata Strękowska-Zaremba

Uczenie dzieci uważności na potrzeby innych to naprawdę trudny kawałek rodzicielskiego chleba. Każde z moich dzieci ma inną wrażliwość i różnie podchodzi do poznawania nowych ludzi. Ale jako mama mam jeden cel: pokazać im świat tak szeroko, jak to tylko możliwe. A to oznacza rozmowy o różnych tematach, również tych trudnych. Mówię otwarcie: to nie zawsze jest dla mnie proste zadanie. Ciężko rozmawiać o sprawach, które nas (szczęśliwie) nie dotyczą bezpośrednio. Dlatego często posiłkuję się odpowiednią literaturą, w której dobrych przykładów nie brakuje. Cieszyłam się więc, gdy w moje ręce trafiła książka „Pudełko ze srebrną wstążką”. Choć niepozorna, zdecydowanie wniosła nową wartość w rozwijanie naszego światopoglądu. Tosia porusza się o kulach i każdego dnia stawia czoła wyzwaniom, jakie niesie jej niepełnosprawność. Najtrudniejsze są chwile spędzane wśród rówieśników – szkolna codzienność potrafi być samotna. Dlatego wieczorami Tosia zwierza się gwiazdom🌠. Tylko one słuchają jej bez oceniania, jak najlepsze przyjaciółki – ciche, cierpliwe i zawsze obecne. W ich blasku dziewczynka snuje marzenia o kosmosie. W myślach zakłada niebieski kombinezon i tańczy piruety na Marsie, gdzie nogi już jej nie ciążą, bo nie ma ziemskiego przyciągania. Tylko nieskończona przestrzeń i miliony gwiazd na Drodze Mlecznej… Czy Tosia sama stanie się jedną z nich? Nie nazwę jej najpiękniejszą książką, jaką miałam w rękach – w mojej ocenie brakuje jej kolorów, a ilustracje trochę przypominają mi te z dziecięcego elementarza. Ma jednak w sobie coś znacznie cenniejszego: cudowne, mądre przesłanie, które powinno stać się obowiązkową lekturą dla każdego dziecka zmagającego się z brakiem pewności siebie czy przeciwnościami losu. Nie spodziewałam się, że na zaledwie dziewięćdziesięciu stronach znajdę całą gamę różnych emocji, wzruszające przykłady prostej życzliwości i tak mocne przesłanie o tolerancji i akceptacji drugiego człowieka. Ta książka doskonale pokazuje, że walka o spełnienie marzeń jest często równoznaczna z walką o siebie, nawet jeśli na początku podejmuje się tylko drobne kroki. Bo każdy z nich prowadzi dalej, wprost na drogę ku gwiazdom – tym, które nie oceniają, a jedynie mrugają zachęcająco z wieczornego nieba. Uważam, że to wyjątkowa propozycja, która może stać się punktem wyjścia do wartościowych rozmów o niepełnosprawności, wytrwałości i sile przyjaźni. Może z powodzeniem posłużyć jako inspiracja do zajęć na godzinie wychowawczej lub lekcji etyki. A może po prostu skłoni do refleksji – by rozejrzeć się uważniej, dostrzec to, co na co dzień bywa pomijane, otworzyć oczy i wyciągnąć rękę.