Profil użytkownika: Szejdi007

"I zaraz po tym następuje ciemność. Czy też, jakby powiedział ktoś stąd, znowu prąd chuj strzelił."

Do "Najmilszych" podeszłam, jak zawsze, od dupy strony. I zamiast brać audio w empiku, to przeczytałam w papierze - ale byłam na spotkaniu z odczytywaniem fragmentów, to prawie tak jakbym słuchała. 😉

Nie wiem, czy trafiłam z tą książką w zły moment, bo początkowo szła mi jak po grudzie i brnęłam dalej tylko i wyłącznie ze względu na to, że Kuba i Wojtek jeszcze nigdy mnie nie zawiedli, więc w końcu coś musiało zaskoczyć. I zaskoczyło. Zaznaczyłam sobie całkiem pokaźną ilość fragmentów.

Ta historia to potężna dawka humoru i jeszcze większa kopalnia popkulturowych nawiązań. Ćwiek wszystkich dawno do nich przyzwyczaił w swoich dziełach - tutaj ich stężenie było wyraźnie pokaźniejsze. Były piwoty, wyrywanie chwastów, czy moje ulubione - "Co tam jest, Michał?! Co jest w pudełku?", "Halo, pani Liliano, pani nie oglądała Funny Games? To jest właśnie o tym, czym się kończy wpuszczanie do domu podejrzanych typów.", oraz "Tak, ona to jest jak Candyman. [..] Wypowiedz jej imię trzy razy przed lustrem, to się zaraz zjawi i zapyta, co to lustro takie ujebane."

W dużym skrócie - wartka akcja, szybka i lekka lektura na wieczór, dająca dużo satysfakcji przy odkrywaniu kolejnych smaczków. Nietuzinkowy pomysł na fabułę, powinna podpasować zarówno fanom komedii kryminalnych, jak i czytelnikom innych nurtów literatury.

Choć znowu uważam, że "Najmilsi" nie prześcignęli geniuszu "Niech to usłyszą". Czekam na kolejne dzieci tego płodnego duo - no bo w końcu "nigdy więcej", nie? 😉

Pełny, oryginalny wpis tutaj:
https://www.instagram.com/p/DVfYAuLiMpn/?img_index=1

"I zaraz po tym następuje ciemność. Czy też, jakby powiedział ktoś stąd, znowu prąd chuj strzelił."

Do "Najmilszych" podeszłam, jak zawsze, od dupy strony. I zamiast brać audio w empiku, to przeczytałam w papierze - ale byłam na spotkaniu z odczytywaniem fragmentów, to prawie tak jakbym słuchała. 😉

Nie wiem, czy trafiłam z tą książką w zły moment, bo początkowo szła mi...

Praktycznie równo rok temu zapoznałam się z "Niech to usłyszą" - słuchowisku tych samych autorów, dzięki któremu trochę przekonałam się do poznawania historii w formie audio.

"Skowyt", czyli pierwsze wspólne słuchowisko, poznałam za pośrednictwem Audioteki, ma się rozumieć. Standardowo, początkowo leciał w tle, kiedy siedziałam w pracy, ale wkrótce zaczął też umilać mi czas podczas pisania inżynierki - robiłam sobie przerwy na przesłuchanie kolejnej połowy odcinka. 😉 W związku z czym, nie robiłam żadnych notatek w trakcie, ani też nie zapisywałam chwytliwych cytatów. Faktem jest, że mimo iż musiałam mu dać trochę czasu na rozkręcenie się, to jednak cały czas słuchałam jak zaczarowana. Bardzo przyjemne doświadczenie, mimo iż - moim skromnym zdaniem - do "Niech to usłyszą" nie ma podjazdu. W dalszym ciągu jest to historia warta zapoznania.

Oryginalny wpis pojawił się tutaj:
https://www.instagram.com/p/DVfYAuLiMpn/?img_index=1

Praktycznie równo rok temu zapoznałam się z "Niech to usłyszą" - słuchowisku tych samych autorów, dzięki któremu trochę przekonałam się do poznawania historii w formie audio.

"Skowyt", czyli pierwsze wspólne słuchowisko, poznałam za pośrednictwem Audioteki, ma się rozumieć. Standardowo, początkowo leciał w tle, kiedy siedziałam w pracy, ale wkrótce zaczął też umilać mi...

"Jednym jest faktem, że mylisz się absolutnie, bo to przede mną nogi rozłożyła... [...] Lecz drugim faktem jest, przyznać mi musisz - czknął - że wykłócanie się ze mną, który z nas ją zerżnął, nie przystoi zbytnio w dniu twojego ślubu, kiedy małżonka twa nadobna siedzi obok."

Zacznę może od tego, że antologię opowiadań z uniwersum "Krwiopijcy" zdobyłam jeszcze w październiku, podczas targów w Krakowie i wedle mojej wiedzy, byłam pierwszą osobą, w której łapki ona wpadła. Trochę sobie przeleżała, nim przyszło mi o niej pisać.

Większość tekstów przeczytałam jeszcze w ubiegłym roku, ale końcówka przypadła już na styczeń bieżącego. Ogólnie rzecz ujmując - jest to naprawdę solidny zbiór, łączący różnorodne opowiadania. Poziom w zasadzie jest wyrównany. Niesamowicie podoba mi się ta okładka. Chociaż prace Drawida podziwiam od lat, to tu jakoś wyjątkowo mnie ta grafika ujęła, tym bardziej, że Jarek zdradził mi coś niecoś historii jej powstania. Ilustracje w środku książki są autorstwa córki Jarka, również polecam je Waszej uwadze. Natomiast, dochodzę do wniosku, że choć z reguły preferuję opowiadania i nowelki od pełnoprawnych powieści, tak Dobrowolskiego wolę chyba w dłuższej formie - co absolutnie nie oznacza, że w tej krótkiej się nie sprawdza. 😉

Przejdźmy zatem do części właściwej.

⚫️ "Rankor" - czyli mała podróż wstecz. Potrzebował trochę czasu, żeby się rozkręcić, po drodze serwując słuszną dawkę humoru. Świetny wybór na otwarcie zbioru.
🟣 "Kopciuszek" - krótko, ale bardzo treściwie, tak jak lubię.
🟢 "Zew lasu" autorstwa Kai Flagi-Andrzejewskiej - na to opowiadanie czaiłam się najbardziej, bo zakochałam się w piórze Kai po jej debiutanckim zbiorze, no i ze świecą w końcu szukać drugiej takiej ekspertki od wampirzych treści. Nie zrobiło na mnie takiego wrażenia, jak się spodziewałam, ale oczekiwania jak najbardziej spełniło - jest warte poznania, bo to nadal w końcu Kaja.
🟡 "Złotnik z Akwizgranu" - czyli historia miłej pogawędki z Dietrichem von Ende. 😏 To opowiadanie chyba najbardziej przypadło mi do gustu z całego zbioru.
🔴 "Psot" autorstwa Marcina "Ediego" Grygo - spore zaskoczenie. Nie dziwię się, że właśnie ten tekst wygrał konkurs.
🔵 "Hakucho" - drugi faworyt z tego zbioru, zaintrygował fabularnie i otulił klimatem. 😉
⚪️ "Wolność" - dobre zwieńczenie, takiego końca losów Radka oczekiwałam. 😜
🟠 "Wspólnicy" - duet Jarka i Franciszka Piątkowskiego, długo wyczekiwany crossover uniwersów Krwiopijcy i Powiernika. Obu autorów literacko darzę zaufaniem, a prywatnie ogromną sympatią, więc ani przez chwilę nie miałam najmniejszych obaw co do jakości tego tekstu. Wydaje mi się jednak, że zestawienie dwóch wyrazistych bohaterów o mocnych osobowościach nieco ich wygładziło, odbierając tego pazura. Osobno Marek Lichocki i Konrad mieli więcej charakteru, ale może to tylko takie moje majaki. Tak czy siak - creme de la creme.
Podsumowując - mucha nie siada. Bierzcie z tego wszyscy i czytajcie. Jeśli do tej pory nic nie podkusiło Was do zakupu owego tytułu - czynię to niniejszym ja.

Pełny, oryginalny wpis tutaj:
https://www.instagram.com/p/DVXxF2EDfTa/?img_index=1

"Jednym jest faktem, że mylisz się absolutnie, bo to przede mną nogi rozłożyła... [...] Lecz drugim faktem jest, przyznać mi musisz - czknął - że wykłócanie się ze mną, który z nas ją zerżnął, nie przystoi zbytnio w dniu twojego ślubu, kiedy małżonka twa nadobna siedzi obok."

Zacznę może od tego, że antologię opowiadań z uniwersum "Krwiopijcy" zdobyłam jeszcze w...