Callie Hart

Zdecydowałam się przeczytać Quicksilver ze względu na przytłaczającą ilość komentarzy mówiących, że ''jeśli lubisz Czwarte Skrzydło, to Quicksilver jest jeszcze lepsze!". (A może porównanie dotyczyło Okna Skąpanego w Mroku?) I zgadzam się, że poziom fabuły, przygody i postacie dorównują wymienionym przeze mnie książkom. Historia jest wielowymiarowa, mamy ciekawe wątki, fabuła nie skupia się wyłącznie na jednym bohaterze lecz na całej grupie, co zawsze sprawia, że akcja jest żywsza, bardziej realistyczna, a czytelnik może się emocjonalnie związać z wieloma postaciami. Był moment, gdzie zaczęłam Quicksilver kartkować; Saeris przechadzała się to tu, to tam, prowadziła z bohaterami rozmowy, które niekoniecznie nazwałabym interesującymi i zamartwiała się, jak obudzić merkurium. Obawiałam się, że właśnie tak skończy się dla mnie ta przygoda, przekartkuję książkę i odłożę ją na półkę. Szczęśliwie, po jakimś czasie zrobiło się tak ciekawie, że nie mogłam się od niej oderwać. Z wielką chęcią wróciłam tu po długim czasie, żeby wystawić opinię książce, która według mnie szczerze na to zasługuje. Minusy: - podteksty i żarty zabarwione erotyką, które według mnie były niepotrzebne i niesmaczne. Ich obecność nie świadczy o dorosłości bohaterów, jeśli bez wstydu wypowiadają tego typu kwestie. Zazwyczaj jest wręcz przeciwnie; użyte zbyt często i w nieodpowiednich momentach odbierają postaciom powagi i wywołują negatywną reakcję u czytelnika. Zdecydowanie pozbyłabym się większości tego typu wstawek. - Malcolm nazywający Saeris ''dziewuszką''. Teraz wydaje mi się to zabawne, jednak podczas czytania miałam wrażenie, że Malcolm nie jest dobrze wykreowany jako antagonista. Jest wszechpotężny, włada mocą, potrafi się szybko przemieszczać, jednak w większości tylko stoi i pozwala sytuacji rozwijać się na jego niekorzyść. Nie wspomnę już o tym, że jest to ten typ antagonisty, który w swoich kwestiach wymieni ci wszystkie swoje motywy i przyszłe zamiary, od czego dawno powinniśmy odejść, jeśli chcemy tworzyć wiarygodnych antybohaterów. - Brak chemii między Kingfisherem a Saeris. Nienawidzą się, nie ufają sobie, potem zaczynają ze sobą sypiać i ni stąd, ni zowąd nagle mamy idealną parę związaną po wieki wieków amen. Na pewno nie jest to relacja na poziomie Violet i Xadena. Lubię ich jako osobne postacie, jednak nie poczułam między nimi niczego szczególnego. Plusy: - barwność postaci i miejsc oraz ich ilość. Przeskakujemy z różnych lokacji, obserwujemy różnych bohaterów. Książka wypełniona jest ciekawymi momentami, które razem tworzą naprawdę solidną fabułę. Jeśli napotykamy na dobrze nam znane motywy (np wampiry) to czytanie wciąż sprawia frajdę. - istnienie różnych światów i bogów było bardzo miłym dodatkiem. - Solidne podwaliny pod umiejętności bohaterów. Przykładowo, zarówno Saeris jak i Carrion, którzy żyli na terenach piaszczystych, nie potrafią pływać, jednak przez życie w trzecim okręgu umieją dobrze się wspinać, są zwinni i sprytni. - Jest tu potencjał na intrygujący drugi tom pełen nowych, ciekawych wątków. Mam wrażenie, że nie powiela stereotypów innych książek fantasy, które budują się ku rebelii, czego większość z nas ma już dosyć. Jestem chętna dać drugiemu tomowi szansę, patrząc na to, jak rozwija się historia pod koniec pierwszego. - Ciekawe zwroty akcji. Z pewnością nie jest to historia, która spodoba się wszystkim. Jeśli dopiero zabieracie się za Quicksilver a niedawno czytaliście Dwory, będziecie te książki porównywać i jedna z nich was zawiedzie (bardzo prawdopodobne że będzie to Quicksilver). Jeśli Dwory czytaliście lata temu i tęsknicie za czymś podobnym, Quicksilver umili wam wieczory, bo ma w sobie coś, co już znacie i lubicie, ale jednocześnie przynosi lekki powiew świeżości.