Justyna Micota

Gdy Prawo do użycia siły Denisa Szabałowa pojawiło się na sklepowych półkach, fanów postapokaliptycznego uniwersum czekała miła niespodzianka. Mianowicie w cenie jednej pozycji otrzymywaliśmy aż dwa tytuły: wspomnianą powieść, a także Echo zgasłego świata, czyli zbiór opowiadań biorących udział w trzeciej edycji konkursu zorganizowanego przez wydawnictwo Insignis. Korzystając z okazji sprawdziłem, jak wypada twórczość fanów uniwersum w porównaniu z pełnoprawnymi produktami. W ramach lektury otrzymujemy trzynaście opowiadań oraz wcześniej nieopublikowany tekst Pawła Majki, autora m.in. Człowieka obiecanego lub Dzielnicy obiecanej, których akcja rozgrywa się w Nowej Hucie. Warto na wstępie docenić fakt, że uczestnicy konkursu (z jednym wyjątkiem) nie próbowali „korzystać” z gotowego uniwersum moskiewskiego metra Głuchowskiego. Zamiast tego mamy okazję poznać zrujnowane okolice Zakopanego, Warszawę, Gdańsk, Wrocław czy też Nową Hutę. Nie zabrakło również wycieczek zagranicznych, tym razem padło na Irlandię oraz Szwecję. Jedynie w opowiadaniu Niemy Justyny Micoty trafiamy do doskonale znanych nam korytarzy, które przemierzaliśmy razem z Artem w ramach trylogii Metro 2033. W taki oto sposób przechodzimy do punktu odwlekanego przeze mnie na każdy możliwy sposób, czyli do w miarę spójnej oceny zbioru jako całości. Było to dla mnie zadanie wyjątkowo trudne, gdyż opowiadania diametralnie się od siebie różnią pod względem tematyki. Jedne przedstawiają trud życia pod powierzchnią ziemi, drugie są wypełnione wszelkiej maści mutacjami, jakim uległo życie na Ziemi po katastrofie nuklearnej. Inne zaś potwierdzają fakt, że to człowiek jest dla siebie największym zagrożeniem i nigdy nie uczy się na własnych błędach.O różnorodność z pewnością nie ma potrzeby się martwić, lecz ma to również swoje złe strony. Do niektórych tekstów szybko się zraziłem, gdyż kompletnie rozmijały się z tym, co tak wysoko cenię w serii Metro 2033. Inne zaś dostarczyły dokładnie tego, czego oczekiwałem, dzięki czemu powoli dotarłem do strony końcowej. Docenić trzeba wysoki poziom przysłanych tekstów. Z wielu opowiadań mogłyby powstać bardzo dobre powieści, zasługujące na umieszczenie na liście wydawniczej Insignis. Problem jednak w tym, że autorzy niektórych z nich mieli prawdopodobnie takie właśnie ambicje. Widać to w momentami brutalnie urywanej fabule, a także w zakończeniach wyglądających na dopisane na siłę, byle zmieścić się w wyznaczonym przez organizatorów konkursu limicie. Opowieści przez to kończą się, nim się na dobre zaczną i przez to mocno tracą jako samodzielne byty. Mimo wszystko polecam zapoznać się ze wszystkimi opowiadaniami, gdyż prawdopodobnie jest to jedyna okazja, by niektóre miasta, niekoniecznie polskie, trafiły do uniwersum Metro 2033. Podsumowując ten krótki tekst, Echo zgasłego świata jest pozycją wartą zainteresowania. Uczestnicy konkursu zabrali nas w podróż po całej Polsce, zahaczając o miasta, o których nawet w snach nie pomyślelibyśmy, że mogłyby być miejscami akcji książek z serii Metro. Trzeba wspomnieć, że opowiadania przeczytać może każdy, gdyż zbiór w formie cyfrowej jest udostępniony za darmo na wielu stronach z e-bookami. Niektórym tekstom brakuje zakończenia, czasem całkowicie nie trafiały w mój gust, ale wszystko to można wytłumaczyć wymogami konkursowymi i limitem znaków. Jak to się mówi: Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby, dlatego też zachęcam do samodzielnego zapoznania się z opowiadaniami i wyrobienia własnego zdania. Szczegóły: https://nietylkogry.pl/post/recenzja-ksiazki-uniwersum-metro-2033-echo-zgaslego-swiatla/