To jest taki poziom jakby Sapkowski sam sobie napisał fanfika, czyli czytasz i masz wrażenie, że on ściąga sam od siebie.

Bardzo krótkie i bardzo nie pogłębione te historyjki, czy też w sumie jedna historyjka próbująca udawać książkę.

To jest taki poziom jakby Sapkowski sam sobie napisał fanfika, czyli czytasz i masz wrażenie, że on ściąga sam od siebie.

Bardzo krótkie i bardzo nie pogłębione te historyjki, czy też w sumie jedna historyjka próbująca udawać książkę.

Początek średni, a styl suchy, ale rozdział o anonsach towarzyskich przezabawny.

Dużo faktów a la Wikipedia, jednak książka broni się wywiadami i fragmentami przeżyć i doświadczeń prawdziwych ludzi.

Początek średni, a styl suchy, ale rozdział o anonsach towarzyskich przezabawny.

Dużo faktów a la Wikipedia, jednak książka broni się wywiadami i fragmentami przeżyć i doświadczeń prawdziwych ludzi.

Przyznaję, że nie czytałam Pilipiuka od dawna, jednak moje wspomnienia sprzed kilku lat przedstawiają obraz błyskotliwego i zaskakującego pisarza, który umie we wszystko wpleć dobry humor. ALE…
Jaki patos wylewa się z tomu tych opowiadań! W niektórych to po przeczytaniu tylko stanąć i zasalutować, po prostu broszura propagandowa partii konserwatywnej. Niestety nawet w historiach niby mniej poważnych brakuje zaskakującej puenty, na gadanie o konserwacji krzeseł i markach przedwojennych zegarów mogę przymknąć oko, ale patos Panie i umoralnianie…

Przyznaję, że nie czytałam Pilipiuka od dawna, jednak moje wspomnienia sprzed kilku lat przedstawiają obraz błyskotliwego i zaskakującego pisarza, który umie we wszystko wpleć dobry humor. ALE…
Jaki patos wylewa się z tomu tych opowiadań! W niektórych to po przeczytaniu tylko stanąć i zasalutować, po prostu broszura propagandowa partii konserwatywnej. Niestety nawet w...

E tam, wszyscy się spinają nie wiadomo o co, a to jest tylko czysta, odmóżdżająca rozrywka. Oczywiści ten tom jest słabiutki w porównaniu z pierwszym i skórzane spódniczki nie są tu największym grzechem autora. Swoją drogą nie czytam tej serii dla Achaji, która jak wiemy jest przekokszona i nieciekawa, tylko wszystkich zgromadzonych w tej pozycji panów: Zaana, Siriusa, Biafry nawet Oriona i matematyka, bo to właśnie ich perypetie uważam za najzabawniejsze i choć trochę błyskotliwe i śmieję się jak głupia czytając jaki piękny i świniowaty jest Biafra, gdyż do tego służą książki.
Przyznaję zrobiłam drugie podejście do tego tomu(pokonały mnie wulgaryzmy i seksizm)ale w sumie nie żałuje. "Achaja" to ciekawe zjawisko i istotnie wyróżniające się z tłumu fantasy negatywnie jaki i pozytywnie. Wszystko zależy od podejścia.

E tam, wszyscy się spinają nie wiadomo o co, a to jest tylko czysta, odmóżdżająca rozrywka. Oczywiści ten tom jest słabiutki w porównaniu z pierwszym i skórzane spódniczki nie są tu największym grzechem autora. Swoją drogą nie czytam tej serii dla Achaji, która jak wiemy jest przekokszona i nieciekawa, tylko wszystkich zgromadzonych w tej pozycji panów: Zaana, Siriusa,...

Genialna jak wszystkie Sapkowskiego. Jedna z moich ulubionych i chyba najśmieszniejsza z całej sagi.
Powoli poznająca się zbieranina ludzi z kryminalną przeszłością pod sztandarem łowcy potworów idącego przez cały swiat po swoje przeznaczenie. Napotykający ludzi i nieludzi którzy w większośći i tak potem go znienawidzą.
Przezabawna historia o tym jak Geralt łaził po lesie i narzekał, że nie chce nikogo narażać na niebezpieczeństwo.

Genialna jak wszystkie Sapkowskiego. Jedna z moich ulubionych i chyba najśmieszniejsza z całej sagi.
Powoli poznająca się zbieranina ludzi z kryminalną przeszłością pod sztandarem łowcy potworów idącego przez cały swiat po swoje przeznaczenie. Napotykający ludzi i nieludzi którzy w większośći i tak potem go znienawidzą.
Przezabawna historia o tym jak Geralt łaził po lesie...