Święto ognia

Dla mnie arcydzieło!!!! dziękuję Panie Małecki:)
książka dla mnie bardzo osobista (sama wychowuję niepełnosprawne dziecko).
Ciekawa, wzruszająca i -chyba użyję-piękna książka. Jestem pod wrażeniem opisu prawdziwego/fikcyjnego życia. To tak, jakby sam autor doświadczał wszystkich tych utrudnień. Idealnie wykorzystał autor wskazówki nauczycielki z SOSW.
Spokojnie to nie jest historia jedynie o niepełnosprawności...Szczerze polecam.
Drugie moje spotkanie z autorem, zaraz trzecie:)

Dla mnie arcydzieło!!!! dziękuję Panie Małecki:)
książka dla mnie bardzo osobista (sama wychowuję niepełnosprawne dziecko).
Ciekawa, wzruszająca i -chyba użyję-piękna książka. Jestem pod wrażeniem opisu prawdziwego/fikcyjnego życia. To tak, jakby sam autor doświadczał wszystkich tych utrudnień. Idealnie wykorzystał autor wskazówki nauczycielki z SOSW.
Spokojnie to nie...

Jakub Małecki napisał powieść o rodzinie, którą dotknęła kumulacja nieszczęść.
- Pewnie łatwiej trafić w życiu to, niż wygraną w totolotka. Tak pewnie pomyślałaby Anastazja – najbardziej pozytywna i optymistyczna z bohaterek. Pomyślałaby, bo nie jest jej łatwo komunikować się z innymi członkami rodziny, poza siostrą – Łucją. One rozumieją się bez słów. Anastazja ma dwadzieścia lat i porażenie mózgowe. Otoczona miłością i zrozumieniem żyje życiem wewnętrznym, którego mogą jej pozazdrościć „inni” - ci pozornie zdrowi. Jest jeszcze Superbohater – to Tata Nastki i Łucji. Nie jest mu łatwo, zresztą nikomu w tej rodzinie nie jest, ale wszyscy starają się mieć nadzieję. Łucja jest baletnicą, a życie zawodowe tancerek jest życiem krótkim, jak życie motyla. Na razie jest tylko jedną z wielu, ale ma ambicję i ciężko pracuje, żeby dostać główną rolę w przedstawieniu. Jest już bardzo blisko osiągnięcia celu, gdy wydarza się coś, co nie powinno się stać właśnie w tym momencie życiowej szansy.

„Święto ognia” jest opowieścią o rodzinie, nadziei i determinacji. Okazuje się, że można napisać taką historię bez patosu, sentymentalizmu, nie użalając się nad bohaterami, pozwalając sobie na odrobinę humoru. Można, chociaż to trudne. Autor najwyraźniej nie bał się, że zamiast powieści napisze scenariusz do telenoweli, chociaż faktycznie powstał na jej podstawie film. Dużo treści w małej formie powieściowej. Wielkie dramaty w skromnej rodzinie i życie kilku osób rozpisane na maraton problemów. Początek jest dość statyczny, wcale nie zapowiada bardzo dobrego rozwinięcia i dramatycznego trzymającego w napięciu zakończenia. Dobra, wartościowa lektura.

Jakub Małecki napisał powieść o rodzinie, którą dotknęła kumulacja nieszczęść.
- Pewnie łatwiej trafić w życiu to, niż wygraną w totolotka. Tak pewnie pomyślałaby Anastazja – najbardziej pozytywna i optymistyczna z bohaterek. Pomyślałaby, bo nie jest jej łatwo komunikować się z innymi członkami rodziny, poza siostrą – Łucją. One rozumieją się bez słów. Anastazja ma...

Polacy są mistrzami dramatu psychologicznego i ta książka to potwierdza.
Dobrze się czyta, 2 dni i przeczytana. Ojciec twardziel

Polacy są mistrzami dramatu psychologicznego i ta książka to potwierdza.
Dobrze się czyta, 2 dni i przeczytana. Ojciec twardziel

Kolejna piękna książka Małeckiego o życiu. O wzlotach i upadkach, ukrytych pragnieniach, miłości aż po grób oraz pasji, która może doprowadzić do obłędu.
Mamy dwie siostry - jedna to niepełnosprawna Nastka mającą swój wewnętrzny świat i obserwującą życie zza okna, gdzie rozpoczyna i kończy się jej codzienna rutyna; druga - uparta i dążącą do założonego sobie kiedyś celu Łucja, baletnica Baletu Narodowego w Warszawie. Ich ojciec próbuje pogodzić miłość do najukochańszej żony z miłością do córek, zawsze jednak jedna z tych milości jest za bardzo, za mocno, podczas gdy ta druga jest nieobecna i niewystarczająca. Mimo, że bohaterowie książki, bo mamy ich troje, są już dorośli, mają swoje niedoścignione plany i marzenia, każdy z nich jest zamknięta skorupką, która pęka w momencie, kiedy nie wytrzymuje już największego ciśnienia i napięcia.
Autor kolejny raz bardzo czule opowiada o sprawach, które bolą, mogą męczyć, ograniczać... Przecież każdy z nas pragnie uwagi, zrozumienia i rozmowy. Niedoścignione pragnienie chodzenia dla poruszającej się na wózku Nastki, dorównanie i zasłużenie sobie na miłość i uwagę ojca przez Lucję, która przecież jest zdrowa, sprawnie pokonuje szczeble kariery i potrafi udowadniać sobie i innym, że chcieć, to znaczy móc! Wreszcie zagubiony w życiu bez swojej ukochanej żony i pozostawiony sam sobie ojciec, poświęcający się w całości swojej niepełnosprawnej córce, a swoje potrzeby i pragnienia przekłada na pozniej, całą swoją miłość i uwagę kierując na Nastkę. W tle mamy całą masę ludzi, którzy pojawiają sie i znikają, który tylko Bywają, tak naprawdę mało z nich Zostaje.
Skłaniająca do przemyśleń powieść, jak zwykle napisana przepięknym literackim językiem, jednak w podsumowaniu czegoś mi zabrało, nie wyczułam tego momentu kulminacyjnego "Wow!" Chyba, że autorowi właśnie chodziło o zachwyt nad prostymi radościami życia bez których nie moglibyśmy pójść dalej.
Niemniek na pewno chce zobaczyć adaptację filmową powieści.

Kolejna piękna książka Małeckiego o życiu. O wzlotach i upadkach, ukrytych pragnieniach, miłości aż po grób oraz pasji, która może doprowadzić do obłędu.
Mamy dwie siostry - jedna to niepełnosprawna Nastka mającą swój wewnętrzny świat i obserwującą życie zza okna, gdzie rozpoczyna i kończy się jej codzienna rutyna; druga - uparta i dążącą do założonego sobie kiedyś celu...

„Święto ognia” Jakuba Małeckiego to książka, która zostawiła mnie z bardzo mieszanymi uczuciami. Z jednej strony dostałam dokładnie to, za co cenię autora - jego charakterystyczną oszczędność języka i umiejętność opowiadania o trudnych, bardzo ludzkich sprawach w sposób prosty, ale nigdy banalny czy przerysowany. Małecki po raz kolejny udowadnia, że nie potrzebuje wielu słów, by dotknąć emocji i zarysować dramaty swoich bohaterów.

Z drugiej jednak strony, tym razem czegoś wyraźnie mi zabrakło. Przez większą część lektury miałam wrażenie pewnej nijakości - jakby historia nie do końca wiedziała, w którą stronę chce zmierzać. Owszem, pojawiają się charakterystyczne dla autora momenty wrażliwości i uważności na drugiego człowieka, ale nie składają się one w tak przejmującą całość, jakiej się spodziewałam.

Największym rozczarowaniem okazało się dla mnie zakończenie. Liczyłam na mocniejsze domknięcie historii, coś, co nada całości sens lub przynajmniej wybrzmi wyraźniej na końcu. Tymczasem książka urywa się dość nagle, pozostawiając uczucie niedosytu, a nawet pewnej niedokończoności. Zamiast refleksyjnego „echa”, które często towarzyszyło mi po innych powieściach Małeckiego, tutaj pozostało raczej pytanie: to już?

Na tle całej historii zdecydowanie wyróżnia się postać Anastazji. To bohaterka, która - mimo swojego porażenia mózgowego - wydaje się najbardziej świadoma, najrozsądniejsza i w pewnym sensie najpełniejsza ze wszystkich postaci. To właśnie jej perspektywa nadaje książce głębi i sprawia, że momentami naprawdę angażowałam się emocjonalnie.

Ostatecznie „Święto ognia” nie jest dla mnie najlepszą książką Małeckiego. Doceniam styl i pojedyncze elementy, ale jako całość pozostawiła mnie z poczuciem, że mogło z tego wyniknąć coś znacznie bardziej poruszającego.

„Święto ognia” Jakuba Małeckiego to książka, która zostawiła mnie z bardzo mieszanymi uczuciami. Z jednej strony dostałam dokładnie to, za co cenię autora - jego charakterystyczną oszczędność języka i umiejętność opowiadania o trudnych, bardzo ludzkich sprawach w sposób prosty, ale nigdy banalny czy przerysowany. Małecki po raz kolejny udowadnia, że nie potrzebuje wielu...

Jak to u Małeckiego - piękna, wzruszająca, ale i bolesna historia rodzinna. Splakalam się jak bóbr, ale były też typowe dla autora elementy humorystyczne i prozy życia codziennego. Życiowe i poruszające. Inaczej spojrzę na osoby z porażeniem mózgowym.

Jak to u Małeckiego - piękna, wzruszająca, ale i bolesna historia rodzinna. Splakalam się jak bóbr, ale były też typowe dla autora elementy humorystyczne i prozy życia codziennego. Życiowe i poruszające. Inaczej spojrzę na osoby z porażeniem mózgowym.

Uwielbiam książki napisane w ten sposób. Czytasz, wyrabiasz sobie zdanie o postaci, wydaje ci się, że wiesz, co zrobiła, a potem dostajesz plot twist.

Uwielbiam książki napisane w ten sposób. Czytasz, wyrabiasz sobie zdanie o postaci, wydaje ci się, że wiesz, co zrobiła, a potem dostajesz plot twist.

To jedna z tych książek, które zostają z człowiekiem na dłużej. Przepiękna, cicha, a jednocześnie niezwykle poruszająca historia – bardzo się cieszę, że koleżanka mi ją poleciła. To moje pierwsze spotkanie z tym autorem i mam pewność, że nie ostatnie.

Tę pozycję wysłuchałam w formie audiobooka i polecam tę wersję – narracja jest podzielona na trzy głosy: taty, Łucji i Nastki, a każdą z postaci czyta inny lektor. Dzięki temu historia staje się jeszcze bardziej intymna i autentyczna, jakbyśmy byli bardzo blisko bohaterów i ich przeżyć.

Małecki pisze o uczuciach w sposób niezwykle subtelny, a jednocześnie głęboki i dotkliwy. Bez zbędnego dramatyzmu, bez przesady – a jednak trafia dokładnie tam, gdzie trzeba. To powieść, która przypomina, jak ważne jest docenianie tego, co mamy tu i teraz.

Całość opiera się na uważnym, czułym spojrzeniu na codzienność i ludzkie życie – takie zwyczajne, a jednocześnie pełne wewnętrznych napięć i cichych dramatów. Najbardziej urzeka lekkość tej opowieści – czyta się ją spokojnie, z przyjemnością, choć dotyka naprawdę ważnych i trudnych tematów.

To książka o bliskości, kruchości, potrzebie bycia zauważonym i zrozumianym. O tym, jak wiele dzieje się pod powierzchnią codziennych gestów i słów. I o tym, że czasem najważniejsze rzeczy są właśnie te najprostsze.

Ogromny szacunek za to pióro – naprawdę wyjątkowe doświadczenie czytelnicze.

To jedna z tych książek, które zostają z człowiekiem na dłużej. Przepiękna, cicha, a jednocześnie niezwykle poruszająca historia – bardzo się cieszę, że koleżanka mi ją poleciła. To moje pierwsze spotkanie z tym autorem i mam pewność, że nie ostatnie.

Tę pozycję wysłuchałam w formie audiobooka i polecam tę wersję – narracja jest podzielona na trzy głosy: taty, Łucji i...

# Wyzwanie czytelnicze na luty 2026r.- przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial.
Bardzo dobra książka obyczajowa o życiu dziecka niepełnosprawnego w polskiej rodzinie. Życie codzienne przedstawione zostało z różnych perspektyw: ojca, matki, siostry, ale przede wszystkim samego 20-letniego dziecka z porażeniem mózgowym. Narratorem historii jest główna bohaterka - niepełnosprawna Anastazja. Żyjąc w swoim świecie stała się bystrym obserwatorem życia innych, odczytywania ich emocji i uczuć, a także odgadywania głęboko skrywanych tajemnic. To smutna opowieść o trudnym życiu niepełnosprawnej osoby, ale również i rodziny, która sprawuje nad nią opiekę. Tematyka, o której traktuje niewiele książek w polskiej literaturze, ale myślę że pan Jakub doskonale sobie z tym poradził. Powieść jest bardzo dobrze napisana, ma interesującą fabułę, zwięźle i treściwie oraz rzeczowo opisuje wydarzenia rodziny borykającej się z niepełnosprawnością, w polskiej rzeczywistości. Bez zbędnych słów, melodramatyzmu czy litości. Smutna ale prawdziwa historia, która została uhonorowana wieloma nagrodami. Tak dobra, że została zekranizowana w reżyserii Kingi Dębskiej w 2023r. POLECAM!!!

# Wyzwanie czytelnicze na luty 2026r.- przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial.
Bardzo dobra książka obyczajowa o życiu dziecka niepełnosprawnego w polskiej rodzinie. Życie codzienne przedstawione zostało z różnych perspektyw: ojca, matki, siostry, ale przede wszystkim samego 20-letniego dziecka z porażeniem mózgowym. Narratorem historii jest główna...

Dużo kiczu i grania na emocjach. Niezły research.

Postaci pierwszego planu wyidealizowane (zwłaszcza ojciec),drugiego planu - niedopowiedziane. Młodsza córka, Anastazja, dorosła osoba z mpdz - niekiedy infantylna na tyle, że czytelnik nie uświadamia sobie, że jest dorosłą, pełnosprawną intelektualnie osobą.
Starsza córka, Łucja, tancerka baletu świadomie doprowadza do katastrofy podczas premiery spektaklu zaniedbując leczenie kontuzji i nie jest to wystarczająco uzasadnione fabułą czy życiem wewnętrznym
Doceniam research, ale emocjonalny kicz i spłycanie potencjalnie dobrze pomyślanych postaci znacznie obniża poziom książki. Dobrze przeczytana przez troje lektorów, dzięki czemu dotrwałam do końca - audiobook do towarzyszenia podczas codziennej krzątaniny

Dużo kiczu i grania na emocjach. Niezły research.

Postaci pierwszego planu wyidealizowane (zwłaszcza ojciec),drugiego planu - niedopowiedziane. Młodsza córka, Anastazja, dorosła osoba z mpdz - niekiedy infantylna na tyle, że czytelnik nie uświadamia sobie, że jest dorosłą, pełnosprawną intelektualnie osobą.
Starsza córka, Łucja, tancerka baletu świadomie doprowadza do...