Profil użytkownika: Ready_to_Reading

Które zwierzę żyje najdłużej, a które jest najszybsze? Jak powiedzieć „lew”, „kot” i „wilk” w kilku językach? Czym różni się krokodyl od aligatora? I które zwierzę jest wielkości ziarenka fasoli w chwili urodzenia?
Na te, ale też inne pytania odpowiedzi znaleźć możecie w tej książce. Jej autor, Andy Seed, przez wiele lat pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej, dlatego jego publikacja szczególnie trafi do młodzieży, ale dorośli również mogą odkryć w niej wiele interesujących informacji. A zresztą, przekonajcie się sami!

Czasami lubię sięgnąć po książkę, która nie wymaga zbyt dużego skupienia. Taką właśnie lekturą były „Dzikie sekrety przyrody”. Nie ma co się oszukiwać – najpewniej szybko zapomnę o połowie rzeczy, które przeczytałam. To nie oznacza, że jest to zła książka; raczej jest przeznaczona dla młodszego odbiorcy lub łatwiejsza w odbiorze, gdy poznawana jest w mniejszych fragmentach.
Inną kwestią jest to, że Andy Seed zawarł w swojej książce naprawdę sporo informacji, ale brakowało mi podziału na poszczególne rodzaje i gatunki zwierząt. Przez to podczas czytania nieraz miałam wrażenie chaotyczności, bo z opowieści o świecie owadów nagle przeskakiwaliśmy na tematykę małp lub żyraf. Rozumiem, że miało to na celu urozmaicenie lektury, ale jakoś mi to nie odpowiadało. Za to sporym plusem były zagadki i łamigłówki na końcu książki, które można śmiało rozwiązywać całą rodziną. Ponadto podobało mi się poczucie humoru autora, który do pewnych kwestii podchodził z przymrużeniem oka, a także niepodrabialną lekkością.
Samo wydanie „Dzikich sekretów przyrody” jest starannie wykonane. Większy format i kreskówkowe ilustracje trafią do młodego odbiorcy, a układ stron jest przejrzysty oraz przyciągający uwagę. Dodatkowo książka ma dużo światła na stronach, co stanowi jej istotny atut.
„Dzikie sekrety przyrody” to lektura, która nie pozostanie długo w mojej pamięci. Mimo to dostarczyła mi sporo rozrywki oraz ciekawostek, którymi z pewnością podzielę się z bliskimi. Dlatego polecam ją wszystkim, którzy są zainteresowani tematyką natury i jej tajemnic, które wciąż zaskakują i zachwycają ludzi 😊.

#współpracabarterowa z TakCzytam Katowice.

Które zwierzę żyje najdłużej, a które jest najszybsze? Jak powiedzieć „lew”, „kot” i „wilk” w kilku językach? Czym różni się krokodyl od aligatora? I które zwierzę jest wielkości ziarenka fasoli w chwili urodzenia?
Na te, ale też inne pytania odpowiedzi znaleźć możecie w tej książce. Jej autor, Andy Seed, przez wiele lat pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej,...

Zbuntowana księżniczka elfów, sarkastyczny wampir, mag nieudacznik i przypadkowy człowiek muszą poddać się woli przeznaczenia i ocalić… W sumie to nie do końca wiadomo, co i przed kim. Nie ma jednak powodów do paniki! Ta nietypowa drużyna prędzej (albo później) rozwikła tę i inne tajemnice, chociaż pewnie nie wszystkim się to spodoba. Bo w końcu któż nie ma wad?

„Przeznaczeni do przypadku” to szalona historia o czwórce postaci, które pomimo różnic muszą jakoś się dogadać i dowiedzieć się, jak ocalić kraj przed siłami zła. Monika Żelewa w swojej książce bawi się konwencjami znanymi z powieści fantastycznych, tworząc bardzo przerysowanych bohaterów z przypadku, których nie łączy tak naprawdę nic poza… No właśnie, zupełnym zbiegiem okoliczności.
Mamy więc niewpasowującą się w kanony elfickiego piękna buntowniczą księżniczkę Karotellę, samotnego z wyboru wampira Gumuela, fajtłapę i nieudacznika – czyli maga Alsera i Flatulusa, tego jednego człowieka, który w sumie nie bardzo rozumie sytuację, ale za to nadrabia chęciami i mięśniami. Oczywiście, ta czwórka przeżyje liczne przygody, nie zabraknie też zakazanego romansu, dzikiej sceny zazdrości czy (nie)spodziewanych zdrad. Krótko mówiąc, w historii tej jest mnóstwo schematów, ale podane zostały one w tak błyskotliwy i humorystyczny sposób, że doprawdy ciężko jest oderwać się od lektury!
Autorka także bez pardonu burzy czwartą ścianę, posyłając szereg mrugnięć okiem do czytelnika. Monika Żelewa operuje w tej powieści różnymi typami humorami – mamy tu więc i dawkę absurdu, i inteligentny sarkazm, ale także czarny humor. Dlatego też sądzę, że do „Przeznaczonych do przypadku” trzeba podejść z odpowiednim dystansem, a na niektóre luki w historii patrzeć przez palce. Najważniejsze według mnie w tej powieści jest bowiem to, że można się przy niej dobrze pośmiać i świetnie rozluźnić. Polecam ją więc tak naprawdę wszystkim osobom, które właśnie tego potrzebują. Myślę, że się nie zawiedziecie!

Książka otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu @nakanapie.pl Bardzo dziękuję za egzemplarz!

Zbuntowana księżniczka elfów, sarkastyczny wampir, mag nieudacznik i przypadkowy człowiek muszą poddać się woli przeznaczenia i ocalić… W sumie to nie do końca wiadomo, co i przed kim. Nie ma jednak powodów do paniki! Ta nietypowa drużyna prędzej (albo później) rozwikła tę i inne tajemnice, chociaż pewnie nie wszystkim się to spodoba. Bo w końcu któż nie ma wad?...

Gdy Kayla wraz z córką przeprowadza się do nowego domu, nie spodziewa się tego, że zostanie wplątana w historię rodzinną sprzed kilkudziesięciu lat. Tajemnicza klientka w jej firmie, stary domek na drzewie i ostrzegawcze słowa najbliższych sprawiają, że kobieta zaczyna się interesować sprawą z przeszłości… I tym, czy tragiczny wypadek jej męża na pewno był tylko wypadkiem.
Gdy Ellie Hockley dowiaduje się o programie SCOPE, który pomaga czarnoskórym obywatelom w uzyskaniu równych praw wyborczych, decyduje się przystąpić do tej inicjatywy. Nie spodziewa się, że to jedno lato zaważy na całym jej życiu, a pewne wybory okażą się mieć poważne konsekwencje. Zakazana miłość, Ku Klux Klan i podziały społeczne – te wszystkie elementy nieodwracalnie zmienią życie nie tylko Ellie, ale także jej rodziny.

Tak naprawdę nigdy nie sięgnęłabym po tę historię, gdybym zobaczyła ją na półce w księgarni. Trafiła mi się jednak ona w akcji „Randka w ciemno”, w której zna się tylko opis tajemniczej książki a czasami tylko sam gatunek czy kilka haseł wskazujących na tematykę wylosowanego tytułu. I tak oto „Na końcu ulicy” pojawiło się w moim życiu, zapewniając mi kilka wzruszeń i przemyśleń na temat podziałów społecznych, ale także tego, jak czasem niewiele wiemy o drugim człowieku. W zasadzie dobrze, że podeszłam do lektury bez żadnych oczekiwań, bo dzięki temu zostałam mile zaskoczona.
Przyznam, że już sam początek tej historii był dla mnie sporym zaskoczeniem. Otóż zaczyna się ona od niepokojącej akcji w miejscu pracy jednej z bohaterek, a wraz z rozwojem fabuły napięcie rośnie. Równocześnie zaczynają się pojawiać pierwsze podpowiedzi dotyczące miejsc i osób, które Kayla spotyka na swojej drodze. Dzięki temu, że książka prowadzona jest w dwóch liniach czasowych, czytelnik może szybko zorientować się w tym, jaką rolę bohaterowie z przeszłości odgrywają w teraźniejszej perspektywie.
Pisarka zrobiła także niesamowity research historyczny. W słowie od autorki Diane Chamberlain opisuje dokładnie to, które elementy jej powieści są fikcją, a które bazują na sprawdzonych informacjach. Tak też możemy dowiedzieć się sporo na temat rasizmu w Ameryce, działalności Ku Klux Klanu i ustawie o równych prawach wyborczych, która wzbudziła wiele emocji w społeczeństwie. Dlatego też w mojej opinii powieść ta oprócz rozrywki dostarcza także dużej dawki wiedzy, która skłania do przemyśleń na tematy psychologiczne.
„Na końcu ulicy” Diane Chamberlaine to powieść obyczajowa z elementami thrillera, która pozostaje aktualna pomimo upływu czasu. Historia trzyma w napięciu do ostatnich stron, a krótkie rozdziały i wartka akcja sprawiają, że od książki trudno jest się oderwać. Z pewnością sięgnę też po wcześniejsze historie spod pióra tej autorki, a Was mogę tylko zachęcić do przeczytania tej rodzinnej opowieści, w której nic nie jest oczywiste i niezmienne.

Współpraca barterowa z TakCzytam Katowice

Gdy Kayla wraz z córką przeprowadza się do nowego domu, nie spodziewa się tego, że zostanie wplątana w historię rodzinną sprzed kilkudziesięciu lat. Tajemnicza klientka w jej firmie, stary domek na drzewie i ostrzegawcze słowa najbliższych sprawiają, że kobieta zaczyna się interesować sprawą z przeszłości… I tym, czy tragiczny wypadek jej męża na pewno był tylko wypadkiem....