Czasami czytając książkę już od pierwszych stron ogarniamy, że to TA książka. Ta NASZA książka, której słowa wypełniające białe stronnice nie pozwalają nam zasnąć. Wracamy do nich jeszcze długo po przeczytaniu ostatnich stron.

Z ''Maybe Someday'' było inaczej. Książka zapowiada się...normalnie. Na luzie, spokojnie, zaczynałam już myśleć: "O Bożeee kolejny przewidywalny romans dla nastolatek, ten zdradził tamtą, tamta tego, ten jest lekiem na cały ból otaczającego świata, bla, bla i żyli długo i szczęśliwie.'' itd. Aż tu nagle...BUM! Jak bardzo się myliłam. Chyba jeszcze nigdy nie czytałam książki z TAKIEJ perspektywy. Wielokrotnie doznałam szoku, na przemian płakałam i śmiałam się, byłam zła i szczęśliwa. Targała mną burza emocji i ten dreszczyk oczekiwania, a wszystko w akompaniamencie cichych brzdąknięć gitary. Ta książka niebezpiecznie wciąga, Hoover nie zawiodła.
Opowiada historię dwojga różnych, a zarazem tak bardzo pasujących do siebie ludzi: Sydney, studentki, dla której los nieźle zamącił w życiu (chłopak zdradził ją z jej najlepszą przyjaciółką) oraz Ridge'a - muzyka, który ma już wszystko: kochającą dziewczynę, przyjaciół, stałą pracę. Jedynym jego utrapieniem jest: brak weny. Co ich łączy? Muzyka. Ale czy tylko? Ich spotkanie na zawsze zmienia życie obojga. Serce musi przegrać z rozumem, przyjaźń z miłością, a w całej tej plątaninie bólu, choroby, pożądania, radości oraz cierpienia - jedyne czego jesteś pewien to muzyka, którą nie da się zarejestrować zmysłem słuchu, muzyka, której rytm nadaje bicie twojego własnego serca.

Książka daje wiele do myślenia, zmusza do refleksji, do wysunięcia wniosków, daje możliwość spojrzenia na życie z zupełnie innej perspektywy - i to nie są puste, pozbawione obiektywizmu słowa.
Czy możliwe jest kochać dwie osoby równocześnie mocno, nie raniąc je? Czy Sydney i Ridge pomimo przeszkód niemożliwych do pokonania, jest w stanie połączyć coś więcej niż wspólna pasja do muzyki? Szanse minimalistyczne, ale...
MAYBE SOMEDAY?

Czasami czytając książkę już od pierwszych stron ogarniamy, że to TA książka. Ta NASZA książka, której słowa wypełniające białe stronnice nie pozwalają nam zasnąć. Wracamy do nich jeszcze długo po przeczytaniu ostatnich stron.

Z ''Maybe Someday'' było inaczej. Książka zapowiada się...normalnie. Na luzie, spokojnie, zaczynałam już myśleć: "O Bożeee kolejny przewidywalny...

''Niech cię piekło pochłonie!
- Wybacz kochanie, ale już w nim jesteśmy. ''

Po przeczytaniu ''Szeptem'' już nie mogłam doczekać się kolejnych książek Becci, gdy dowiedziałam się, że w końcu wychodzi ''Black Ice'' skakałam z radości. Niemniej jednak podchodziłam do niej z małą rezerwą. Thrillery to nie gatunek książek, które plasuję na najwyższym miejscu. Nie zawiodłam się. Zwroty akcji, nieustanne dreszczyki emocji (i nie tylko!) na plecach, niczym porywy zimnego górskiego wiatru. I te oczy, te piękne, bursztynowe oczy... Ta powieść wciąga, pochłania cały otaczający świat, jeśli zaczniesz, nie odłożysz tej książki na półkę, będziesz czytał z szeroko otwartymi oczami i szybkim biciem serca do ostatnich liter. Jeśli oczekujecie ckliwego romansidła to nie tędy droga. :) Polecam, szczególnie na długie, zimowe, mroźne noce...czuć ten klimat.

''Niech cię piekło pochłonie!
- Wybacz kochanie, ale już w nim jesteśmy. ''

Po przeczytaniu ''Szeptem'' już nie mogłam doczekać się kolejnych książek Becci, gdy dowiedziałam się, że w końcu wychodzi ''Black Ice'' skakałam z radości. Niemniej jednak podchodziłam do niej z małą rezerwą. Thrillery to nie gatunek książek, które plasuję na najwyższym miejscu. Nie zawiodłam się....