Profil użytkownika: Weyzu

Dopiero po skończeniu „Hero of Ages” czuję się w pełni uprawniony do wystawienia oceny. Nie tylko tej książce, ale całej pierwszej trylogii Mistborn. Szczerze mówiąc, czułem wręcz fizyczny dyskomfort na myśl, że mógłbym odłożyć tę serię bez publicznego pozostawienia o niej dobrego słowa. Summa summarum, rewelacja. Nietuzinkowy hat-trick w wykonaniu Sandersona. Jest to tak dobrze wykonane fantasy, że obojętne przejście obok niego jest po prostu niesprawiedliwe.

Mimo iż produkuję się pod HoA, chciałbym się cofnąć o parę kroków i spojrzeć na całość trylogii. Nie sposób wówczas nie zwrócić uwagi na jej fundament, który trzyma to wszystko w ryzach, czyli unikalnego systemu magii. Allomancja, Feruchemia i Hemalurgia to nie tylko efektowne „supermoce”, ale kluczowy element narracyjny. Twarda logika, którą się kierują sprawia, że świat staje się namacalniejszy, a czytelnik nie czuje się oszukiwany tanimi sztuczkami.

Naprawdę imponująca jest zręczność, z jaką Sanderson wykorzystał te mechanizmy, by związać historię w spójną, satysfakcjonującą całość. W dobie popkulturowych finałów, które często rozczarowują decyzjami autorów lub brakiem konsekwencji, „Hero of Ages” błyszczy jako wzór tego, jak umiejętnie kończyć wielkie serie. Być może któryś bystrzejszy czytelnik przewidziałby rezolucję fabuły, ale ja miałem ten przywilej, by być w gronie „błogosławionych" ignorantów. Dla mnie każdy nowy zakręt był angażującym, pełnym napięcia momentem.

Myślę, że wielki wpływ na ostateczną jakość serii ma fakt, że Sanderson usiadł do niej z absolutnie sprecyzowanym zamiarem. Nie ma tu fabularnej jazdy na gapę. Czuć, że od pierwszej strony wiedział, dokąd zmierza. Zamiast gorączkowego szukania rozwiązań fabularnych w ostatniej chwili, otrzymujemy misternie utkaną zagadkę, której wszystkie elementy wskakują na swoje miejsce im bliżej jesteśmy końca.

No a najgorsze w tak dobrych historiach jest właśnie to, że finalnie kiedyś się kończą. Paradoksalnie, aż żal było dobijać do brzegu. Ale warto było.

Dopiero po skończeniu „Hero of Ages” czuję się w pełni uprawniony do wystawienia oceny. Nie tylko tej książce, ale całej pierwszej trylogii Mistborn. Szczerze mówiąc, czułem wręcz fizyczny dyskomfort na myśl, że mógłbym odłożyć tę serię bez publicznego pozostawienia o niej dobrego słowa. S...

Rozwiń

Zwiń

Na Niezwykle Szlachetne Stworzenia natknąłem się z polecenia, gdy szukałem lektury w duchu „pick-me-up”. Choć często w takich chwilach uciekamy w stronę literatury błahej, tym razem intrygowało mnie, jak opowieść o samotnej wdowie w małym miasteczku miałaby rzetelnie podnosić na duchu. Postać ośmiornicy jako jednego z narratorów wydała mi się intrygującym echem Izmaela Daniela Quinna, tak więc przeważyło to szalę. Postanowiłem dać tej historii szansę i nie żałuję.

Książka Shelby Van Pelt jest pisana lekko, płynnie, ale jej przystępność nie oznacza powierzchowności. Autorka z klasą unika spłycania trudnych wątków; nie dramatyzuje ciężkich chwil na siłę, co robi całą opowieść bardziej ludzką i szczerą. Łzy nie są tu wyciskane mechanicznie. Dla Van Pelt smutek, błędy i strata to po prostu nieodłączna proza życia. Nawet w małym, zapomnianym mieście, gdzie każdy zna Twoją tragedię, tli się nadzieja. Mimo iż kluczowe tajemnice można rozwikłać już w połowie lektury, uważny czytelnik szybko zrozumie, że to nie zagadka jest tu celem, a proces emocjonalnego zdrowienia bohaterów.

Nie jest to dzieło, które wywraca kanon literatury do góry nogami, ale z pewnością realizuje swój cel w sposób kunsztowny i nienachalny. Naprawdę trudno nie polubić tych postaci i nie empatyzować z nimi, niezależnie od różnicy wieku (która w moim przypadku względem głównej bohaterki była spora). Czy ta książka podniosła mnie na duchu? Trochę tak. Bo szczera była.

Na Niezwykle Szlachetne Stworzenia natknąłem się z polecenia, gdy szukałem lektury w duchu „pick-me-up”. Choć często w takich chwilach uciekamy w stronę literatury błahej, tym razem intrygowało mnie, jak opowieść o samotnej wdowie w małym miasteczku miałaby rzetelnie podnosić na duchu. Pos...

Rozwiń

Zwiń

Książka jest fajna, ale czy broni się jako samodzielna całość? Nie jestem do końca pewien. Mam wrażenie, że powinna była być nieco głębsza. O bohaterach dowiadujemy się zbyt mało. Niemal na pewno, by zostawić furtkę dla kontynuacji (w momencie pisania tej opinii, jedna już się ukazała).

Mimo to, głównych bohaterów nie da się nie lubić. Być może fakt, że są tak sympatyczni sprawia, że tym bardziej boli to, iż nie dane nam jest poznać ich historie bliżej. Aczkolwiek drażni mnie, że wiele postaci reaguje mało realistycznie w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Częściowo winię za to Marvela i ich styl pisania w duchu „on stoi tuż za mną, prawda?”. To trochę teoria z mojej strony, ale mam wrażenie, że styl ten dosyć mocno odcisnął swoje piętno na pisarzach i scenarzystach nowego pokolenia i The Fallbacks nie zostaje wyjątkiem. A skoro mowa o fabule, jeden wątek został po cichu porzucony (wątpię, by wrócono do niego w przyszłości).

Sceneria (Wybrzeże Mieczy) została wykorzystana całkiem nieźle, choć na dobre czy na złe, nie odwiedzamy żadnych nowych lokacji, ani nie za bardzo pogłębiany jest lore świata.

Nawet jeśli brzmię trochę jak maruda, myślę, że sięgnę po kolejną część. Styl jest na tyle przyjemny, że jestem ciekaw dalszych losów bohaterów.

Książka jest fajna, ale czy broni się jako samodzielna całość? Nie jestem do końca pewien. Mam wrażenie, że powinna była być nieco głębsza. O bohaterach dowiadujemy się zbyt mało. Niemal na pewno, by zostawić furtkę dla kontynuacji (w momencie pisania tej opinii, jedna już się ukazała).

M...

Rozwiń

Zwiń