Profil użytkownika: Ushikawa

Szczepan w życiowej formie. Kolejna doskonała opowieść tym razem bez fantastycznej otoczki, za to ze znajomością tematu aż do bólu. Przecież Autor wielokrotnie bywał w strefie wojennej dostarczając wojskowe wyposażenie i miał możliwość poznania zarówno parszywej i wieloznacznej sytuacji wojennej jak i jeszcze bardziej parszywych żołnierskich doświadczeń. A, że potrafi to przełożyć na język powieści jak mało kto, dostaliśmy kolejny diamencik do Jego autorskiej korony (według mnie piąty obok Morfiny, Króla, Pokory i Chołodu). Lektura obowiązkowa.

Szczepan w życiowej formie. Kolejna doskonała opowieść tym razem bez fantastycznej otoczki, za to ze znajomością tematu aż do bólu. Przecież Autor wielokrotnie bywał w strefie wojennej dostarczając wojskowe wyposażenie i miał możliwość poznania zarówno parszywej i wieloznacznej sytuacji wo...

Rozwiń

Zwiń

Świetna, chociaż niełatwa proza. Porównując opowiadania napisane przez Autora na przestrzeni kilku dziesięcioleci, widzimy jakiej ewolucji podlegał jego styl. Od ciepłych wspomnieniowych opowiastek do swoistego realizmu magicznego, ale takiego którego nie zposób porównać z innymi autorami tego nurtu. Może wspomniane przez tłumaczkę odniesienia do Bruno Shulza są uprawnione chociażby przez silne umocowanie w tradycji judaistycznej. To spore przeżycie emocjonlane i intelektualne.

Świetna, chociaż niełatwa proza. Porównując opowiadania napisane przez Autora na przestrzeni kilku dziesięcioleci, widzimy jakiej ewolucji podlegał jego styl. Od ciepłych wspomnieniowych opowiastek do swoistego realizmu magicznego, ale takiego którego nie zposób porównać z innymi autorami ...

Rozwiń

Zwiń

Autorzy mający bardzo bogate życiorysy dziennikarskie i szpiegowskie, doskonale orientują się w materii przedstawionej w powieści. Przemycają sporo informacji o rzeczywistych uczestnikach zdarzeń dając im fikcyjne osobowości. To political fiction ale bardzo realistyczne.

Autorzy mający bardzo bogate życiorysy dziennikarskie i szpiegowskie, doskonale orientują się w materii przedstawionej w powieści. Przemycają sporo informacji o rzeczywistych uczestnikach zdarzeń dając im fikcyjne osobowości. To political fiction ale bardzo realistyczne.

Napisana przez mojego ulubionego Autora dwadzieścia lat temu historia zapowiada dziś dobrze nam znane opowieści człowieka zafascynowanego Spitsbergenem i Arktyką – te, które w pełni wybrzmiały w doskonałych Wielorybach i ćmach, a szczególnie w Chołodzie.
Tutaj mamy jeszcze szpiegów, przeoranych wojną antykomunistów, ale też doświadczenia ocierające się o nieśmiertelność. Nie brakuje również śląskich odniesień. Abstrahując od samej treści książki, Szczepan – wraz z dzielnie sekundującym mu Robertem Talarczykiem – urastają do miana literackich tuzów, kontynuatorów śląskości Stanisława Ligonia i Kazimierza Kutza.

Napisana przez mojego ulubionego Autora dwadzieścia lat temu historia zapowiada dziś dobrze nam znane opowieści człowieka zafascynowanego Spitsbergenem i Arktyką – te, które w pełni wybrzmiały w doskonałych Wielorybach i ćmach, a szczególnie w Chołodzie.
Tutaj mamy jeszcze szpiegów, przeor...

Rozwiń

Zwiń

Szpiedzy państw różnych poszukują dokumentów, ukrytych w oleśnickich podziemiach. W środku imprezy sam zaskoczony okolicznościami pojawia się komisarz Wroński, mocno biorąc po pysku od zazdrosnej żony i nie tylko. Efektowna chociaż mało prawdopodobna opowieść, typowa dla Autora.

Szpiedzy państw różnych poszukują dokumentów, ukrytych w oleśnickich podziemiach. W środku imprezy sam zaskoczony okolicznościami pojawia się komisarz Wroński, mocno biorąc po pysku od zazdrosnej żony i nie tylko. Efektowna chociaż mało prawdopodobna opowieść, typowa dla Autora.

W środowisku psychiatrów tuż po wojnie emocje buzują, zwłaszcza gdy w grę wchodzą dolary, dużo dolarów. Typowa, bardzo dobra historia z ciekawym pomysłem fabularnym i oczywiście uroczymi i przenikliwymi milicjantami ludowej Milicji Obywatelskiej. Język polski Autora, przedwojennego absolwenta polonistyki, może służyć za wzór do naśladowania i choćby dlatego warto poczytać tę wiekową już perełkę.

W środowisku psychiatrów tuż po wojnie emocje buzują, zwłaszcza gdy w grę wchodzą dolary, dużo dolarów. Typowa, bardzo dobra historia z ciekawym pomysłem fabularnym i oczywiście uroczymi i przenikliwymi milicjantami ludowej Milicji Obywatelskiej. Język polski Autora, przedwojennego absolw...

Rozwiń

Zwiń

Króciutka opowieść z której wynika, że naga żona, podająca kolację może być wspaniałą inspiracją do rozwiązywania kryminalnych zagadek (i chyba nie tylko, ale o tym już w tej historii nie ma mowy). Ot drobiazg taki.

Króciutka opowieść z której wynika, że naga żona, podająca kolację może być wspaniałą inspiracją do rozwiązywania kryminalnych zagadek (i chyba nie tylko, ale o tym już w tej historii nie ma mowy). Ot drobiazg taki.

Już 2500 lat temu Autor wiedział, że kobieta zwłaszcza gdy jest czarodziejką jest zdolna do skrajnych poświęceń, ale poniżona, mści się w dwójnasób. Na motywach tej świetnej klasycznej greckiej tragedii, Eugenia Balakirieva stworzyła przejmujące przedstawienie w Teatrze Polskim w Bydgoszczy ze zjawiskową rolą Michaliny Rodak. Wszak takie emocje są ponadczasowe.

Już 2500 lat temu Autor wiedział, że kobieta zwłaszcza gdy jest czarodziejką jest zdolna do skrajnych poświęceń, ale poniżona, mści się w dwójnasób. Na motywach tej świetnej klasycznej greckiej tragedii, Eugenia Balakirieva stworzyła przejmujące przedstawienie w Teatrze Polskim w Bydgoszcz...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo optymistyczna książka, oswajająca dla nas następstwa biologicznej śmierci, dająca obraz o wiele milszy niż kościelna perspektywa mąk czyśćcowych czy piekielnych. Zdając sobie sprawę, że nie jesteśmy w stanie zweryfikować prawdziwości wniosków Autora, zdajmy się na swoją intuicję i fantazję. Bez względu na to co myślimy o treści tej książki, osiągnięcia Autora w stosowaniu hipnozy są zdecydowanie godne uwagi.

Bardzo optymistyczna książka, oswajająca dla nas następstwa biologicznej śmierci, dająca obraz o wiele milszy niż kościelna perspektywa mąk czyśćcowych czy piekielnych. Zdając sobie sprawę, że nie jesteśmy w stanie zweryfikować prawdziwości wniosków Autora, zdajmy się na swoją intuicję i f...

Rozwiń

Zwiń

Fakt, że Maja Kleczewska zdecydowała się przywrócić warszawskiemu Teatrowi Powszechnemu Klątwę w reżyserii Olivera Frljića, kazał mi przypomnieć sobie ten chyba najlepszy obok Wesela tekst Wyspiańskiego. Póki wojownicy krzyża czy inni oszołomi nie zauważą, że spektakl wrócił na afisz i nie spalą praskiego teatru, warto zastanowić się nad względnością kościelnych i dewocyjnych ocen, w konsekwencji których cierpią ci najmniej winni. Bardzo polecam ten tekst, który zdaje się być bardziej przejmujący acz mniej obrazoburczy niż spektakl chorwackiego filozofa absolwenta Towarzystwa Jezusowego jezuickiej uczelni w Zagrzebiu.

Fakt, że Maja Kleczewska zdecydowała się przywrócić warszawskiemu Teatrowi Powszechnemu Klątwę w reżyserii Olivera Frljića, kazał mi przypomnieć sobie ten chyba najlepszy obok Wesela tekst Wyspiańskiego. Póki wojownicy krzyża czy inni oszołomi nie zauważą, że spektakl wrócił na afisz i nie...

Rozwiń

Zwiń