Najnowsze artykuły
Artykuły
Licho nadal nie śpi, czyli książki z motywami słowiańskimiSonia Miniewicz40Artykuły
Akcja recenzencka! Wygraj egzemplarz książki „Dziewczyna o mocnym głosie“LubimyCzytać1Artykuły
Czytamy w weekend. 6 września 2024LubimyCzytać328Artykuły
„U schyłku czasów“ . Weź udział w konkursie, aby wygrać książki!LubimyCzytać9
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Marceli Kosman
![Marceli Kosman](https://s.lubimyczytac.pl/upload/default-author-140x200.jpg)
29
6,3/10
Urodzony: 08.05.1940Zmarły: 29.12.2023
Marceli Kosman – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
6,3/10średnia ocena książek autora
159 przeczytało książki autora
272 chce przeczytać książki autora
1fan autora
Zostań fanem autora![Marcel Mroziak - awatar](https://s.lubimyczytac.pl/upload/default-avatar-32x32.jpg)
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
Tytus Działyński i jego dzieło
Marceli Kosman, Bogumiła Kosmanowa
7,3 z 3 ocen
5 czytelników 0 opinii
1978
Najnowsze opinie o książkach autora
Ogniem i mieczem - prawda i legenda Marceli Kosman ![Ogniem i mieczem - prawda i legenda](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/88000/88284/352x500.jpg)
6,4
![Ogniem i mieczem - prawda i legenda](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/88000/88284/352x500.jpg)
„Ogniem i mieczem” to akurat najmniej przez mnie lubiana część Trylogii. Czary goryczy dopełniła ekranizacja tego utworu, bo o ile Bohun w wykonaniu Domogarowa to po prostu cymes, a Podbipięta z twarzą Zborowskiego przekonuje mnie całkowicie, to piękna Izabella w roli pięknej Heleny – no po prostu nie, nie i jeszcze raz nie.
Książka Marcelego Kosmana jest chyba wynikiem szumu, jaki wywołał film Hoffmana. Autor konfrontuje w niej sposób przedstawiania historii przez Sienkiewicza z faktami. Próbuje odnaleźć pierwowzory (o ile istnieją) sienkiewiczowskich bohaterów i przedstawia swoją interpretację wydarzeń historycznych. Dużą uwagę poświęca Chmielnickiemu i księciu Wiśniowieckiemu. Omawia sytuację Kozaków i genezę ich buntów. Ale mimo wszystko mam wrażenie, że temat jest potraktowany po łebkach.
Wiadomo, jaki cel przyświecał Sienkiewiczowi przy pisaniu Trylogii i cel ten został przez pisarza osiągnięty w sposób arcymistrzowski. Tak bardzo pokrzepił serca rodaków, że jego opowieść zaczęła żyć własnym życiem i przemieszała się z faktami. Gdyby mnie zapytano, kto najbardziej zasłużył się w trakcie obrony Częstochowy, bez wahania odpowiedziałabym, że Andrzej Kmicic. I w dodatku ten mój Kmicic ma twarz Daniela Olbrychskiego, zatem Hoffman dołożył także swoją cegiełkę do utrwalenia mitu. Co dokładnie chciał osiągnąć Kosman swoją publikacją? Nie wiem, choć muszę przyznać, że książka jest bardzo ładnie wydana i znajduje się w niej mnóstwo zdjęć, reprodukcji obrazów i ilustracji do „Ogniem i mieczem”. Znalazło się w niej też kilka interesujących ciekawostek historycznych.
Jeśli ktoś lubi „Ogniem i mieczem” pewnie znajdzie w niej jakieś smaczne kąski. Fakt jest jednak taki, że opowieść Sienkiewicza jest dużo bardziej malownicza i ogromnie uproszczona w stosunku do historycznego pierwowzoru. Kosman te zawiłości polityczne prezentuje i chyba dlatego mnie ta jego opowieść nie porwała.
Zmierzch Perkuna, czyli ostatni poganie nad Bałtykiem Marceli Kosman ![Zmierzch Perkuna, czyli ostatni poganie nad Bałtykiem](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/169000/169758/117593-352x500.jpg)
6,1
![Zmierzch Perkuna, czyli ostatni poganie nad Bałtykiem](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/169000/169758/117593-352x500.jpg)
Chrystianizacji kraju nie da się załatwić jednym aktem chrztu władcy i możnowładców. To proces. Marceli Kosman pisze o chrystianizacji Bałtów, omawiając ten proces na szerokim tle. Krzyżacy nadali mu europejski wymiar, bo w całej Europie brzmiały ich zaproszenia do walki z ostatnimi na naszym kontynencie poganami i po wszystkich europejskich dworach rozprzestrzeniane były oszczerstwa dotyczące już ochrzczonych Litwinów i polskiego króla Władysława Jagiełły. Kosman rzecz jasna koncentruje się na średniowieczu, ale okazuje się, że każda epoka miała do sprawy nieco inny stosunek. W renesansie rozprzestrzeniła się na Litwie reformacja, wiek XVII i kontrreformacja wcale nie wyrugowały pogaństwa z litewskiej, a przede wszystkim z łotewskiej wsi. A rozważania swoje kończy Kosman na początkach XX wieku i okazuje się, że i wtedy po prawie tysiącu lat obcowania bardziej lub mniej ścisłego Bałtów z chrześcijaństwem, też ślady pogaństwa można jeszcze spotkać. I co się dziwić, kiedy u nas w 1050. rocznicę chrztu Polski także wiele jest dowodów na to, że bałwochwalstwo trzyma się dobrze.