Mia Couto

,,Problem będzie wtedy, gdy pozwolimy, aby te ciemności dostały się do naszych głów. Nie możemy tańczyć ani się śmiać. I dlatego zanurzymy się w tych zeszytach. W nich będziemy śpiewać. W nich będziemy się bawić". ,,Lunatyczna kraina" to lektura poetycka, symboliczna i głęboko zakorzeniona w bolesnej historii Mozambiku. Przesiąknięta realizmem magicznym, a zarazem eksplorująca tematykę wojny, niesprawiedliwości oraz ludowego folkloru. Jest to nietypowa powieść drogi, w której bohaterowie próbują uciec od rzeczywistości przesiąkniętej śmiercią, przemocą i głodem, a jednocześnie tkwią w stanie zawieszenia - pomiędzy życiem a śmiercią, w niemocy, w transie, w tytułowej "lunatycznej krainie". Dzięki przeplatającej się narracji poznajemy dwie odrębne historie, w których losy postaci powoli zaczynają się przenikać. Zabieg ten sprawnie buduje aurę tajemnicy i jeszcze mocniej wciąga w opowieść. Warto jednak zaznaczyć, że nie jest to lektura łatwa w odbiorze. Trzeba się przy niej maksymalnie skoncentrować, by nie wypaść z rytmu i nie zgubić w pokręconej fabule. Mia Couto nie tylko zanurza nas w sennej plątaninie dziwności i absurdu, lecz także dostarcza całą masę neologizmów oraz słów raczej nieznanych polskiemu czytelnikowi (objaśnionych w słowniczku). Nadają one autentyczności i tworzą hipnotyzujący klimat obcości, ale jednak nie ułatwiają czytania. Jestem zachwycona pięknym językiem powieści (znalazłam w niej wiele wspaniałych cytatów) i doceniam jej ważny przekaz. Muszę niestety przyznać, że pod koniec odczułam pewną ulgę, że książka jest tak krótka - co nie zmienia jednak faktu, że poruszające zakończenie w pełni potwierdziło, że warto było po nią sięgnąć.