Nie mogłam się po prostu oderwać, nawet pociąg opóźniony pół godziny mnie ucieszył, bo dzięki temu mogłam od razu poznać zakończenie. Byłam oczarowana, choć dziwnie mi to określać w ten sposób dla tej książki.

Podczas czytania słuchałam:
PAPERCUTS - Echos

Nie mogłam się po prostu oderwać, nawet pociąg opóźniony pół godziny mnie ucieszył, bo dzięki temu mogłam od razu poznać zakończenie. Byłam oczarowana, choć dziwnie mi to określać w ten sposób dla tej książki.

Podczas czytania słuchałam:
PAPERCUTS - Echos

Hmmm... bawiłam się ogólnie dobrze, ale nie klikło tak jak przy pierwszej części. Pokochałam Ox'a i brakowało mi mocno jego perspektywy.
Gordo większość książki zachowywał się jak uparte dziecko. Nie potrafił podjąć decyzji, a najgorsze, że nie potrafił podjąć dialogu, wysłuchać i wtedy zdecydować czy rozumie dlaczego został porzucony. W czasie gdy był dzieckiem takie zachowanie byłoby zrozumiałe, ale jako dorosły facet? No irytowało mnie to.
Czytałam dla Drużyny Ludzi, bo głośno się śmiałam przy ich dialogach. Tego chce więcej <3
Będę kontynuować, ale chyba znowu zrobię przerwę. Wrócę za jakiś czas...

Podczas czytania słuchałam:
In the Flood (feat. Ariana Gillis) - Oleksa Lozowchuk
Yeti - Paris Paloma, Old Sea Brigade
Sailor Song - Gigi Perez

Hmmm... bawiłam się ogólnie dobrze, ale nie klikło tak jak przy pierwszej części. Pokochałam Ox'a i brakowało mi mocno jego perspektywy.
Gordo większość książki zachowywał się jak uparte dziecko. Nie potrafił podjąć decyzji, a najgorsze, że nie potrafił podjąć dialogu, wysłuchać i wtedy zdecydować czy rozumie dlaczego został porzucony. W czasie gdy był dzieckiem takie...

Napiszę to samo co przed laty napisałam o "Wronach": książka doskonale opisuje to jak żyje się w takim domu. Jak często dzieci obwiniają same siebie za spier****ną psychikę rodziców. A dziecko nigdy nie jest winne, jest tylko dzieckiem.
Ciężko się podnieść po czymś takim. Ciężko żyć w dorosłym ciele czując wewnątrz to skrzywdzone dziecko.
Dziś będę płakać pod prysznicem nad swoim losem i losem miliona innych dzieci.

Napiszę to samo co przed laty napisałam o "Wronach": książka doskonale opisuje to jak żyje się w takim domu. Jak często dzieci obwiniają same siebie za spier****ną psychikę rodziców. A dziecko nigdy nie jest winne, jest tylko dzieckiem.
Ciężko się podnieść po czymś takim. Ciężko żyć w dorosłym ciele czując wewnątrz to skrzywdzone dziecko.
Dziś będę płakać pod prysznicem...

Pierwszą trylogię skończyłam chyba dwa lata temu. Już wtedy historia o Bastardzie wskoczyła wysoko w moim rankingu ulubionych książek. Robin Hobb stworzyła bohatera, którego się kocha, dlatego jako czytelnik odczuwam wszystkie jego emocje.
"Misja Błazna" przypomniała mi właśnie o tej miłości.
Wszystko inne co chciałabym napisać będzie spoilerem, ale rzucę tylko:
warto mieć przy sobie chusteczki, bo uderzy kiedy najmniej będziesz się tego spodziewać.

Podczas czytania słuchałam:
Without You - Extended - Ursine Vulpine, Annaca
On the Winds of Sleep - Rich Shapero, Elsiane

Pierwszą trylogię skończyłam chyba dwa lata temu. Już wtedy historia o Bastardzie wskoczyła wysoko w moim rankingu ulubionych książek. Robin Hobb stworzyła bohatera, którego się kocha, dlatego jako czytelnik odczuwam wszystkie jego emocje.
"Misja Błazna" przypomniała mi właśnie o tej miłości.
Wszystko inne co chciałabym napisać będzie spoilerem, ale rzucę tylko:
warto...

I kolejna książka Pani Kuchmister za mną. Są ciary, jest przyjemna melancholia oraz coś niedopowiedzianego, co szura mnie po kościach.

Więcej nie napiszę, bo nie ma potrzeby.

Podczas czytania słuchałam:
Lilith - Saint Avangeline

I kolejna książka Pani Kuchmister za mną. Są ciary, jest przyjemna melancholia oraz coś niedopowiedzianego, co szura mnie po kościach.

Więcej nie napiszę, bo nie ma potrzeby.

Podczas czytania słuchałam:
Lilith - Saint Avangeline

Tak jak w pierwszej części, bardziej wolałam Rielle od Eliany tak w drugiej kompletnie się to zmieniło. Rielle jest tak irytującą bohaterką... Przez to szło mi to czytanie bardzo długo.
Nawet nie wiem czy ta książka mi się podobała jak zaczynam wymieniać co mi się nie podobało. Za dużo minusów i ledwo widoczne plusy.
Ale nadal coś dziwnego mnie ciągnie do tego, by skończyć tą serię, więc sięgnę po trzeci tom, zwłaszcza, że widziałam w nim dużo rozdziałów z perspektywy Audrica.

Podczas czytania słuchałam:
Hold on - The Rescues
What Have They Done To Us - Mako, Grey, Sasha Alex Sloan

Tak jak w pierwszej części, bardziej wolałam Rielle od Eliany tak w drugiej kompletnie się to zmieniło. Rielle jest tak irytującą bohaterką... Przez to szło mi to czytanie bardzo długo.
Nawet nie wiem czy ta książka mi się podobała jak zaczynam wymieniać co mi się nie podobało. Za dużo minusów i ledwo widoczne plusy.
Ale nadal coś dziwnego mnie ciągnie do tego, by skończyć...

Pisząc o tej książce trzeba zacząć od tego jak została wydana. Sposób przedstawienia historii był cudownie angażujący. Dowiadujesz się, że ktoś zginął podczas misji, a kilkadziesiąt stron wcześniej tylko przekartkowałeś listę ofiar. Dowiadujesz się, że pewna rzecz wydarzyła się wtedy i wtedy, przy pewnej wiadomości i sprawdzasz ile stron temu to był. Próbujesz myśleć czy to odkrycie zmienia postrzeganie tego co czytałeś przez ostatnie 300 stron.
Głowna bohaterka jest nastolatką i zachowuje się jak nastolatka. Czasem jej zachowanie irytuje, ale to normalne ze względu na jej wiek i sytuację w jakiej się znalazła.
Ogólnie to nie było bohatera, którego nie polubiłam. Niektóre sytuacje powodowały u mnie ciary, czasem wzruszenie, a czasem chwilę melancholii, zwłaszcza gdy (jak zawsze) dobrałam sobie odpowiednią muzykę do czytania.
Dobrą ocenę ta książka otrzymuje również za wyrwanie mnie z zastoju czytelniczego, który trwał kilka miesięcy. Czekam na drugi tom <3
Końcówka mnie tylko lekko scringowała, ale nie na tyle, bym negatywnie wpłynęła na odbiór całości.

Podczas czytania słuchałam:
Soundtrack z gry Mass Effect 3 - Christopher Lennertz, Sam Hulick
A Trail of Hope - John Paesano (Mass Effect: Andromeda)
Heleus - John Paesano (Mass Effect: Andromeda)

Pisząc o tej książce trzeba zacząć od tego jak została wydana. Sposób przedstawienia historii był cudownie angażujący. Dowiadujesz się, że ktoś zginął podczas misji, a kilkadziesiąt stron wcześniej tylko przekartkowałeś listę ofiar. Dowiadujesz się, że pewna rzecz wydarzyła się wtedy i wtedy, przy pewnej wiadomości i sprawdzasz ile stron temu to był. Próbujesz myśleć czy to...

Książka opowiada czytelnikowi jak rodzina potrafi definiować to kim jesteśmy, ale też jak można się temu przeciwstawiać. W ogóle jest to cudowna historia o rodzinie. O tej z krwi i tej wybranej. Ale też o tej, która wybiera nas. O tym jak rodzina się zmienia, ewoluuje, jak razem stawia czoła trudnościom. Jak razem potrafi się śmiać, kochać, wzruszać. Jak potrafi się rozpaść. I powstać na nowo.
Pokochałam postać Ox'a od samego początku, za to jaki był prosty, ale prawdziwy. W każdym czynie, słowie, był autentyczny.

Jedyne, ale jakie mam to zbyt obrazowe opisy zbliżeń i dobrane do nich słownictwo oraz określanie wilków słowami "alfa", "beta", "omega". Ja wiem, że to książka fantastyczna, ale te określenia i ich znaczenie w realnym świecie już się przestarzało.

I oczywiście musiałam się kilka razy popłakać... ale też się śmiałam. Z chęcią wrócę do Green Creek.

Podczas czytania słuchałam:
Sailor Song - Gigi Perez
Blood Oath - Benjamin Wallfisch

Książka opowiada czytelnikowi jak rodzina potrafi definiować to kim jesteśmy, ale też jak można się temu przeciwstawiać. W ogóle jest to cudowna historia o rodzinie. O tej z krwi i tej wybranej. Ale też o tej, która wybiera nas. O tym jak rodzina się zmienia, ewoluuje, jak razem stawia czoła trudnościom. Jak razem potrafi się śmiać, kochać, wzruszać. Jak potrafi się...

Zacznę od tego, że kocham wilki, więc jak zobaczyłam w zapowiedziach tę książkę to musiałam ją kupić.
Ilustracje są piękne i trochę żałuję, że nie zaczekałam z czytaniem do pełnej zimy, bo na pewno podbiłoby to klimat.
Historia jest bardzo prosta - stary, doświadczony wilk porzucony przez stado i młody, wystraszony szczeniak zagubiony przez rodziców wyruszają w podróż. Każdy z nich ma inny cel (fizyczny i abstrakcyjny), ale łączy ich wspólna droga.
Droga, która jest faktyczna, istniejąca oraz droga którą prowadzą we własnych sercach.
Książka ma kilka ładnych fragmentów, które zaznaczyłam sobie "na kiedyś".
Moim najlepszym wyznacznikiem czy książka mi się podobało to... że się popłakałam. Ale...
"Razem z porankiem nadeszła nadzieja."

Polecam przeczytać posłowie i słowo końcowe.

Podczas czytania słuchałam:
Yeti - Paris Paloma

Zacznę od tego, że kocham wilki, więc jak zobaczyłam w zapowiedziach tę książkę to musiałam ją kupić.
Ilustracje są piękne i trochę żałuję, że nie zaczekałam z czytaniem do pełnej zimy, bo na pewno podbiłoby to klimat.
Historia jest bardzo prosta - stary, doświadczony wilk porzucony przez stado i młody, wystraszony szczeniak zagubiony przez rodziców wyruszają w podróż....