Grobowa cisza, żałobny zgiełk

Audiobook
Bardzo mi się podobało "Ukochane równanie profesora" tej autorki, ale niestety "Grobowa cisza żałobny zgiełk" nie trafiła w mój gust. To kilkanaście historii o stracie, śmierci i przemijaniu, które się ze sobą łączą. Ciężko mi się było połapać kto jest kim i jaki ma związek z innymi osobami. Jak dla mnie książka zbyt dziwna, makabryczna, a miejscami wręcz obrzydliwa i nie wiem skąd te zachwyty u tak wielu osób. Bardzo krótka, a mnie zmęczyła. Poczułam ulgę, gdy skończyłam słuchać. Językowo nienaganna, stąd moja ocena trochę zawyżona.
Jedno z większych rozczarowań, niestety.

Audiobook
Bardzo mi się podobało "Ukochane równanie profesora" tej autorki, ale niestety "Grobowa cisza żałobny zgiełk" nie trafiła w mój gust. To kilkanaście historii o stracie, śmierci i przemijaniu, które się ze sobą łączą. Ciężko mi się było połapać kto jest kim i jaki ma związek z innymi osobami. Jak dla mnie książka zbyt dziwna, makabryczna, a miejscami wręcz...

Książka jest onirycznym doświadczeniem które potrafi wciągnąć, wzruszyć, wzbudzić niepokój ale też znużyć i pozostawic z poczuciem niezaspokojenia.

Książka jest onirycznym doświadczeniem które potrafi wciągnąć, wzruszyć, wzbudzić niepokój ale też znużyć i pozostawic z poczuciem niezaspokojenia.

Pierwsze opowiadanie rewelacja. Reszta trochę słabsza. Ogólnie całkiem niezły zbiór

Pierwsze opowiadanie rewelacja. Reszta trochę słabsza. Ogólnie całkiem niezły zbiór

Pierwsze opowiadanie mnie kopneło, reszta już tak mnie nie potraktowała... szkoda. Ale nie zmienia to faktu, że mi przypadło do gustu swoim surrealizmem.

Pierwsze opowiadanie mnie kopneło, reszta już tak mnie nie potraktowała... szkoda. Ale nie zmienia to faktu, że mi przypadło do gustu swoim surrealizmem.

Opowieści są ze sobą połączone, fajnie uzupełniają poprzednie historie. Mam wrażenie,że gdybym przeczytała a nie wysłuchała mogłabym bardziej się wczuć. Kiwi gra tu główną rolę niczym jak morderstwa.

Opowieści są ze sobą połączone, fajnie uzupełniają poprzednie historie. Mam wrażenie,że gdybym przeczytała a nie wysłuchała mogłabym bardziej się wczuć. Kiwi gra tu główną rolę niczym jak morderstwa.

W trakcie czytania uważałam tę książkę za intrygującą, ale która nie zostanie ze mną na długo. Prosta forma, mniej lub bardziej bezpośrednie czy też symboliczne historie oraz satysfakcjonujące odkrywanie punktów styku pomiędzy nimi. Doceniłam, lecz uznałam, że to tyle.
Z upływem czasu muszę przyznać, że tytuł "Grobowa cisza, żałobny zgiełk" tlił się w mojej głowie znacznie dłużej niż wcześniej przypuszczałam i spowodował przeczytanie kilku osobnych opracowań, by upewnić się co do własnych hipotez lub odkryć nowe. Jestem zaskoczona, że Yōko Ogawie udało się tyle zawrzeć w tak krótkiej formie.

W trakcie czytania uważałam tę książkę za intrygującą, ale która nie zostanie ze mną na długo. Prosta forma, mniej lub bardziej bezpośrednie czy też symboliczne historie oraz satysfakcjonujące odkrywanie punktów styku pomiędzy nimi. Doceniłam, lecz uznałam, że to tyle.
Z upływem czasu muszę przyznać, że tytuł "Grobowa cisza, żałobny zgiełk" tlił się w mojej głowie znacznie...

Jest jak taka misterna szkatułka, którą otwiera się z dreszczem niepokoju. Zdecydowanie czekała na mnie zbyt długo. Przepadłam w tym świecie całkowicie.

Autorka stworzyła coś znacznie głębszego niż zwykły zbiór opowiadań - to gęsta, pulsująca sieć, która oplata czytelnika i nie puszcza aż do ostatniej strony. Mnie już od pierwszych zdań zachwycił ten niezwykły klimat literatury niepokoju, gdzie wszystko zaczyna się niewinnie... Bo od słonecznego popołudnia i tortu z truskawkami, by po chwili wciągnąć nas w miejsca, o których boimy się nawet śnić. A potem wsiąkamy w ten mrok.

Największym zachwytem dążę ten genialny motyw szkatułkowy, który został tutaj świetnie stworzony. Czułam się jak detektyw, tropiąc subtelne nitki łączące poszczególne historie. Postać, która w jednym opowiadaniu przemyka gdzieś w tle, w kolejnym staje się centrum wszechświata. To naprawdę niesamowicie angażująca gra z naszą wyobraźnią, w której próbujemy ułożyć puzzle z ludzkich losów, żalu i tajemnic. Wszystkie opowiadania mnie zachwyciły i uważam, że są na wysokim (i przede wszystkim równym) poziomie. Ale często wracam myślami do historii o starej J., także mocno wstrząsnęła mną opowieść o kaletniku - to było jednocześnie makabryczne i nieskończenie piękne. Ale chyba nie umiem wybrać jednego ulubionego, bo traktuję to jako spójną całość (może jedynie jakoś "Sok" mnie aż tak nie zachwycił).

Ten styl Ogawy przypomina taką grę na harfie - te historie dotykają tych najcieńszych, najwyższych strun naszej wrażliwości, których na co dzień boimy się szarpać, bo wiemy, jak łatwo mogą pęknąć. To zbiór o samotności, o żałobie (która wręcz "krzyczy"),i o tym jak cienka jest granica między zwykłą codziennością a koszmarem. Znajdziecie tu głęboką i duszną atmosferę, ale również piękno ukryte w rzeczach trudnych.

Jeśli chcecie zacząć z opowiadaniami, to koniecznie z tym zbiorem.

Jest jak taka misterna szkatułka, którą otwiera się z dreszczem niepokoju. Zdecydowanie czekała na mnie zbyt długo. Przepadłam w tym świecie całkowicie.

Autorka stworzyła coś znacznie głębszego niż zwykły zbiór opowiadań - to gęsta, pulsująca sieć, która oplata czytelnika i nie puszcza aż do ostatniej strony. Mnie już od pierwszych zdań zachwycił ten niezwykły klimat...

Nareszcie przeczytałam dobrą książkę. Szybko i przyjemniej się czyta, bardzo dobrze napisana. Wiem, że jeszcze sięgnę po inne pozycje tej autorki. Szczerzej polecam bardzo, książka krótka, na dwa wieczory.

Nareszcie przeczytałam dobrą książkę. Szybko i przyjemniej się czyta, bardzo dobrze napisana. Wiem, że jeszcze sięgnę po inne pozycje tej autorki. Szczerzej polecam bardzo, książka krótka, na dwa wieczory.

Kolejna świetna książka za mną ☺️
Ten zbiór opowiadań naprawdę przypadł mi do gustu. Historie w nim zawarte są dość nietypowe, trochę dziwne i przede wszystkim niepokojące. Wzbudzają w czytelniku ten dziwny rodzaj niepewności i sprawiają, że momentami aż ciarki przechodzą po ciele!

Ja naprawdę bardzo lubię, kiedy książki wywołują w człowieku bardzo realistyczne uczucia i ta właśnie tak robi! 😅

Tutaj jest o tyle fajniej, że wszystkie te opowiadania, choć na pozór zupełnie o innych rzeczach, łączą się ze sobą. To co w jednym opowiadaniu jest głównym wątkiem, w innym jest tylko małym szczegółem. Dalej, to co wcześniej było na pierwszym planie, w kolejnym jest tylko wspomniane przy okazji. Te małe rzeczy jednak świetnie łączą te opowiadania i tworzą jedną wielką całość!
Świetne!

Zdecydowanie polecam tę książkę ☺️

Kolejna świetna książka za mną ☺️
Ten zbiór opowiadań naprawdę przypadł mi do gustu. Historie w nim zawarte są dość nietypowe, trochę dziwne i przede wszystkim niepokojące. Wzbudzają w czytelniku ten dziwny rodzaj niepewności i sprawiają, że momentami aż ciarki przechodzą po ciele!

Ja naprawdę bardzo lubię, kiedy książki wywołują w człowieku bardzo realistyczne uczucia i...

To świetnie napisany zbiór opowiadań. Bardzo podobało mi się to, jak poszczególne historie, które na pozór zupełnie ze sobą niezwiązane splatają się dzięki subtelnym detalom. Pokazuje to, że życie jest wielkim, powtarzającym się cyklem, w którym nawet najdrobniejszy czyn niesie za sobą określone skutki.

Książka obrazuje też, jak wiele jest wokół nas fascynujących, nigdy nieopowiedzianych historii. Opowiadasz komuś historię o koledze z pracy, on ma matkę, która również ma swoją własną opowieść; ta matka ma koleżankę, szefa, sąsiada, florystkę czy listonosza – i każdy z nich skrywa w sobie coś godnego uwagi. Twórczość Yoko Ogawy zdecydowanie pozostaje na moim radarze.

To świetnie napisany zbiór opowiadań. Bardzo podobało mi się to, jak poszczególne historie, które na pozór zupełnie ze sobą niezwiązane splatają się dzięki subtelnym detalom. Pokazuje to, że życie jest wielkim, powtarzającym się cyklem, w którym nawet najdrobniejszy czyn niesie za sobą określone skutki.

Książka obrazuje też, jak wiele jest wokół nas fascynujących, nigdy...