TJ Klune

Mam coraz więcej problemów z tą serią. Pierwsza książka była naprawdę niesamowita i szczerze mówiąc mam wrażenie, że spokojnie mogła pozostać jednotomówką, zamiast rozrastać się do całej serii. Była w niej pewna magia, napięcie i naturalność w budowaniu relacji, które sprawiały, że historia działała idealnie w swojej zamkniętej formie. Liczyłam, że w tej części znów będziemy mogli obserwować bohaterów powoli zbliżających się do siebie, tak jak w pierwszym tomie. Tymczasem w kolejnych książkach znowu dostajemy przeskoki czasowe. To już trzeci tom, w którym relacja musi przetrwać jakiś przeskok czasowy. Zamiast obserwować rozwój uczuć, dostajemy gotowy etap relacji po kilku latach. Problem polega też na tym, że mimo upływu czasu bohaterowie właściwie się nie zmieniają. Mentalnie często brzmią jak osiemnastolatkowie, co bardzo trudno pogodzić z ich wiekiem. Chris, Tunner i Rico mają przecież ponad czterdzieści lat, a tylko jeden z nich jest w jakimkolwiek związku. Ich sposób myślenia, wypowiedzi i zachowanie często sprawiają jednak wrażenie bardzo niedojrzałych, przez co trudno mi ich sobie wyobrazić jako dorosłych mężczyzn w tym wieku. Z jednej strony lubię to, ale z drugiej mnie to irytuje. Uważam, że niepotrzebnie autor ciągle skacze w czasie. Dodatkowo zaczęło mi przeszkadzać to, że każda historia jest prowadzona właściwie w identyczny sposób. Relacje są do siebie bardzo podobne i zaczynają się zlewać w jedną schematyczną opowieść.