Nie mogłam się po prostu oderwać, nawet pociąg opóźniony pół godziny mnie ucieszył, bo dzięki temu mogłam od razu poznać zakończenie. Byłam oczarowana, choć dziwnie mi to określać w ten sposób dla tej książki.

Podczas czytania słuchałam:
PAPERCUTS - Echos

Nie mogłam się po prostu oderwać, nawet pociąg opóźniony pół godziny mnie ucieszył, bo dzięki temu mogłam od razu poznać zakończenie. Byłam oczarowana, choć dziwnie mi to określać w ten sposób dla tej książki.

Podczas czytania słuchałam:
PAPERCUTS - Echos

Hmmm... bawiłam się ogólnie dobrze, ale nie klikło tak jak przy pierwszej części. Pokochałam Ox'a i brakowało mi mocno jego perspektywy.
Gordo większość książki zachowywał się jak uparte dziecko. Nie potrafił podjąć decyzji, a najgorsze, że nie potrafił podjąć dialogu, wysłuchać i wtedy zdecydować czy rozumie dlaczego został porzucony. W czasie gdy był dzieckiem takie zachowanie byłoby zrozumiałe, ale jako dorosły facet? No irytowało mnie to.
Czytałam dla Drużyny Ludzi, bo głośno się śmiałam przy ich dialogach. Tego chce więcej <3
Będę kontynuować, ale chyba znowu zrobię przerwę. Wrócę za jakiś czas...

Podczas czytania słuchałam:
In the Flood (feat. Ariana Gillis) - Oleksa Lozowchuk
Yeti - Paris Paloma, Old Sea Brigade
Sailor Song - Gigi Perez

Hmmm... bawiłam się ogólnie dobrze, ale nie klikło tak jak przy pierwszej części. Pokochałam Ox'a i brakowało mi mocno jego perspektywy.
Gordo większość książki zachowywał się jak uparte dziecko. Nie potrafił podjąć decyzji, a najgorsze, że nie potrafił podjąć dialogu, wysłuchać i wtedy zdecydować czy rozumie dlaczego został porzucony. W czasie gdy był dzieckiem takie...

Napiszę to samo co przed laty napisałam o "Wronach": książka doskonale opisuje to jak żyje się w takim domu. Jak często dzieci obwiniają same siebie za spier****ną psychikę rodziców. A dziecko nigdy nie jest winne, jest tylko dzieckiem.
Ciężko się podnieść po czymś takim. Ciężko żyć w dorosłym ciele czując wewnątrz to skrzywdzone dziecko.
Dziś będę płakać pod prysznicem nad swoim losem i losem miliona innych dzieci.

Napiszę to samo co przed laty napisałam o "Wronach": książka doskonale opisuje to jak żyje się w takim domu. Jak często dzieci obwiniają same siebie za spier****ną psychikę rodziców. A dziecko nigdy nie jest winne, jest tylko dzieckiem.
Ciężko się podnieść po czymś takim. Ciężko żyć w dorosłym ciele czując wewnątrz to skrzywdzone dziecko.
Dziś będę płakać pod prysznicem...

Pierwszą trylogię skończyłam chyba dwa lata temu. Już wtedy historia o Bastardzie wskoczyła wysoko w moim rankingu ulubionych książek. Robin Hobb stworzyła bohatera, którego się kocha, dlatego jako czytelnik odczuwam wszystkie jego emocje.
"Misja Błazna" przypomniała mi właśnie o tej miłości.
Wszystko inne co chciałabym napisać będzie spoilerem, ale rzucę tylko:
warto mieć przy sobie chusteczki, bo uderzy kiedy najmniej będziesz się tego spodziewać.

Podczas czytania słuchałam:
Without You - Extended - Ursine Vulpine, Annaca
On the Winds of Sleep - Rich Shapero, Elsiane

Pierwszą trylogię skończyłam chyba dwa lata temu. Już wtedy historia o Bastardzie wskoczyła wysoko w moim rankingu ulubionych książek. Robin Hobb stworzyła bohatera, którego się kocha, dlatego jako czytelnik odczuwam wszystkie jego emocje.
"Misja Błazna" przypomniała mi właśnie o tej miłości.
Wszystko inne co chciałabym napisać będzie spoilerem, ale rzucę tylko:
warto...

I kolejna książka Pani Kuchmister za mną. Są ciary, jest przyjemna melancholia oraz coś niedopowiedzianego, co szura mnie po kościach.

Więcej nie napiszę, bo nie ma potrzeby.

Podczas czytania słuchałam:
Lilith - Saint Avangeline

I kolejna książka Pani Kuchmister za mną. Są ciary, jest przyjemna melancholia oraz coś niedopowiedzianego, co szura mnie po kościach.

Więcej nie napiszę, bo nie ma potrzeby.

Podczas czytania słuchałam:
Lilith - Saint Avangeline

Tak jak w pierwszej części, bardziej wolałam Rielle od Eliany tak w drugiej kompletnie się to zmieniło. Rielle jest tak irytującą bohaterką... Przez to szło mi to czytanie bardzo długo.
Nawet nie wiem czy ta książka mi się podobała jak zaczynam wymieniać co mi się nie podobało. Za dużo minusów i ledwo widoczne plusy.
Ale nadal coś dziwnego mnie ciągnie do tego, by skończyć tą serię, więc sięgnę po trzeci tom, zwłaszcza, że widziałam w nim dużo rozdziałów z perspektywy Audrica.

Podczas czytania słuchałam:
Hold on - The Rescues
What Have They Done To Us - Mako, Grey, Sasha Alex Sloan

Tak jak w pierwszej części, bardziej wolałam Rielle od Eliany tak w drugiej kompletnie się to zmieniło. Rielle jest tak irytującą bohaterką... Przez to szło mi to czytanie bardzo długo.
Nawet nie wiem czy ta książka mi się podobała jak zaczynam wymieniać co mi się nie podobało. Za dużo minusów i ledwo widoczne plusy.
Ale nadal coś dziwnego mnie ciągnie do tego, by skończyć...

Pisząc o tej książce trzeba zacząć od tego jak została wydana. Sposób przedstawienia historii był cudownie angażujący. Dowiadujesz się, że ktoś zginął podczas misji, a kilkadziesiąt stron wcześniej tylko przekartkowałeś listę ofiar. Dowiadujesz się, że pewna rzecz wydarzyła się wtedy i wtedy, przy pewnej wiadomości i sprawdzasz ile stron temu to był. Próbujesz myśleć czy to odkrycie zmienia postrzeganie tego co czytałeś przez ostatnie 300 stron.
Głowna bohaterka jest nastolatką i zachowuje się jak nastolatka. Czasem jej zachowanie irytuje, ale to normalne ze względu na jej wiek i sytuację w jakiej się znalazła.
Ogólnie to nie było bohatera, którego nie polubiłam. Niektóre sytuacje powodowały u mnie ciary, czasem wzruszenie, a czasem chwilę melancholii, zwłaszcza gdy (jak zawsze) dobrałam sobie odpowiednią muzykę do czytania.
Dobrą ocenę ta książka otrzymuje również za wyrwanie mnie z zastoju czytelniczego, który trwał kilka miesięcy. Czekam na drugi tom <3
Końcówka mnie tylko lekko scringowała, ale nie na tyle, bym negatywnie wpłynęła na odbiór całości.

Podczas czytania słuchałam:
Soundtrack z gry Mass Effect 3 - Christopher Lennertz, Sam Hulick
A Trail of Hope - John Paesano (Mass Effect: Andromeda)
Heleus - John Paesano (Mass Effect: Andromeda)

Pisząc o tej książce trzeba zacząć od tego jak została wydana. Sposób przedstawienia historii był cudownie angażujący. Dowiadujesz się, że ktoś zginął podczas misji, a kilkadziesiąt stron wcześniej tylko przekartkowałeś listę ofiar. Dowiadujesz się, że pewna rzecz wydarzyła się wtedy i wtedy, przy pewnej wiadomości i sprawdzasz ile stron temu to był. Próbujesz myśleć czy to...

Książka opowiada czytelnikowi jak rodzina potrafi definiować to kim jesteśmy, ale też jak można się temu przeciwstawiać. W ogóle jest to cudowna historia o rodzinie. O tej z krwi i tej wybranej. Ale też o tej, która wybiera nas. O tym jak rodzina się zmienia, ewoluuje, jak razem stawia czoła trudnościom. Jak razem potrafi się śmiać, kochać, wzruszać. Jak potrafi się rozpaść. I powstać na nowo.
Pokochałam postać Ox'a od samego początku, za to jaki był prosty, ale prawdziwy. W każdym czynie, słowie, był autentyczny.

Jedyne, ale jakie mam to zbyt obrazowe opisy zbliżeń i dobrane do nich słownictwo oraz określanie wilków słowami "alfa", "beta", "omega". Ja wiem, że to książka fantastyczna, ale te określenia i ich znaczenie w realnym świecie już się przestarzało.

I oczywiście musiałam się kilka razy popłakać... ale też się śmiałam. Z chęcią wrócę do Green Creek.

Podczas czytania słuchałam:
Sailor Song - Gigi Perez
Blood Oath - Benjamin Wallfisch

Książka opowiada czytelnikowi jak rodzina potrafi definiować to kim jesteśmy, ale też jak można się temu przeciwstawiać. W ogóle jest to cudowna historia o rodzinie. O tej z krwi i tej wybranej. Ale też o tej, która wybiera nas. O tym jak rodzina się zmienia, ewoluuje, jak razem stawia czoła trudnościom. Jak razem potrafi się śmiać, kochać, wzruszać. Jak potrafi się...

Zacznę od tego, że kocham wilki, więc jak zobaczyłam w zapowiedziach tę książkę to musiałam ją kupić.
Ilustracje są piękne i trochę żałuję, że nie zaczekałam z czytaniem do pełnej zimy, bo na pewno podbiłoby to klimat.
Historia jest bardzo prosta - stary, doświadczony wilk porzucony przez stado i młody, wystraszony szczeniak zagubiony przez rodziców wyruszają w podróż. Każdy z nich ma inny cel (fizyczny i abstrakcyjny), ale łączy ich wspólna droga.
Droga, która jest faktyczna, istniejąca oraz droga którą prowadzą we własnych sercach.
Książka ma kilka ładnych fragmentów, które zaznaczyłam sobie "na kiedyś".
Moim najlepszym wyznacznikiem czy książka mi się podobało to... że się popłakałam. Ale...
"Razem z porankiem nadeszła nadzieja."

Polecam przeczytać posłowie i słowo końcowe.

Podczas czytania słuchałam:
Yeti - Paris Paloma

Zacznę od tego, że kocham wilki, więc jak zobaczyłam w zapowiedziach tę książkę to musiałam ją kupić.
Ilustracje są piękne i trochę żałuję, że nie zaczekałam z czytaniem do pełnej zimy, bo na pewno podbiłoby to klimat.
Historia jest bardzo prosta - stary, doświadczony wilk porzucony przez stado i młody, wystraszony szczeniak zagubiony przez rodziców wyruszają w podróż....

Co napisać?
Chyba tyle, że...

...będę tęsknić.

Podczas czytania słuchałam:
The State of the World -Kalandra

Co napisać?
Chyba tyle, że...

...będę tęsknić.

Podczas czytania słuchałam:
The State of the World -Kalandra

Ohhh... Chciałabym tyle napisać, ale cokolwiek próbuje to wychodzi spoiler.
Gwiezdny Lotnik w końcu odważył się wykazać. Dzięki temu, że został przedstawiony jako najbardziej bojaźliwy z piątki naszych bohaterów, to jego momenty przemiany są takie... no takie z patosem (a ja uwielbiam patos).
Nocoskrzydłe mają swoje tajemnice, które są mimo wszystko bardzo smutne.
Aaaa! Nie sądziłam, że w wieku prawie 30 lat będę piszczeć jak nastolatka z pewnej sceny "romantycznej". I to jeszcze w książce o smokach! Ale było mega uroczo!

Teraz tak zauważyłam, że szkoda iż z tomu na tom nie są aktualizowane informacje na początku książki odnośnie smoków (np. kto jest czyją królową, charakterystyka danego gatunku itp.). Z drugiej strony ma to sens jest ma być zachowana spójność z historią, bo w końcu opisy smoków pochodzą ze zbiorów Nocoskrzydłych.

Podczas czytania słuchałam:
Through Your Falling Tears - Arion

Ohhh... Chciałabym tyle napisać, ale cokolwiek próbuje to wychodzi spoiler.
Gwiezdny Lotnik w końcu odważył się wykazać. Dzięki temu, że został przedstawiony jako najbardziej bojaźliwy z piątki naszych bohaterów, to jego momenty przemiany są takie... no takie z patosem (a ja uwielbiam patos).
Nocoskrzydłe mają swoje tajemnice, które są mimo wszystko bardzo smutne.
Aaaa!...

Ze wszystkich trzech dotychczas przeczytanych ta była najlepsza!
Gloria podobnie jak Tsunami z początku mnie irytowała, ale ona również dostała cudowną przemianę bohatera.
Z tej części płynie też mądra lekcja: że nasze pojmowanie obcej kultury może mieć negatywny wydźwięk, ze względu na różnice spowodowane innymi zwyczajami, innym podejściem do życia itp. Tak samo my możemy wydawać się dziwni dla tej drugiej strony, pomimo, że dla nas nasze zachowania i przyzwyczajenia (oraz tradycje) są normalne. Różnimy się od siebie i to jest cudowne.
Kolejna ważna lekcja to pojęcie szczęścia w stagnacji. Oczywiście odnajdywanie radość w swojej strefie komfortu jest dobre, ale ignorowanie realnych problemów, zwłaszcza tych na które mamy wpływ, może bardzo łatwo zaburzyć nasze dotychczasowe życie. A nieprzygotowani na takie problemy, możemy szybko stracić poczucie bezpieczeństwa, a ostatecznie radość z życia.
W sumie... może trochę wyolbrzymiam, ale książka mimo wszystko skłoniła mnie do taki refleksji. Osobiście nie mam dzieci, ale na pewno po takiej lekturze poruszyłabym z nimi te tematy.

Podczas czytania słuchałam:
Lionheart - Ivan Torrent, Lara Ausensi

Ze wszystkich trzech dotychczas przeczytanych ta była najlepsza!
Gloria podobnie jak Tsunami z początku mnie irytowała, ale ona również dostała cudowną przemianę bohatera.
Z tej części płynie też mądra lekcja: że nasze pojmowanie obcej kultury może mieć negatywny wydźwięk, ze względu na różnice spowodowane innymi zwyczajami, innym podejściem do życia itp. Tak samo my...

Po "Smoczym Proroctwie" musiałam od razu sięgnąć po "Zaginioną sukcesorkę". Ohhh... działo się, działo.
Kolejny "wybraniec" ma swoją historię i to w pięknym, morskim krajobrazie. Tsunami jest bohaterką, która mimo wszystko bardziej mnie irytowała, ale jej przemiana bohatera była tym bardziej satysfakcjonująca.
I ten plot twist o pewnej sytuacji, na pewnej arenie... aż oczy mi się zaszkliły.
Nadal uważam, że ta seria może być dość ciężka momentami dla dziecka, ale jednak nadaję się bardzo do wspólnego czytania. Dorosły znajdzie coś dla siebie i dziecko też, a czytając wspólnie można od razu porozmawiać o tych trudniejszych tematach (chociażby o śmierci, strachu, zdradzie) oraz tych budujących (przyjaźni, pierwszych zauroczeniach, rodzinie tej z krwi i tej wybranej przez los).
To lecę dalej z moimi proroczymi smoczętami <3

Podczas czytania słuchałam:
The State of the World - Kalandra

Po "Smoczym Proroctwie" musiałam od razu sięgnąć po "Zaginioną sukcesorkę". Ohhh... działo się, działo.
Kolejny "wybraniec" ma swoją historię i to w pięknym, morskim krajobrazie. Tsunami jest bohaterką, która mimo wszystko bardziej mnie irytowała, ale jej przemiana bohatera była tym bardziej satysfakcjonująca.
I ten plot twist o pewnej sytuacji, na pewnej arenie... aż...

Są smoki, jest przepowiednia i wielka przygoda, która czeka! To właśnie oferuje książka.
Tylko nie wiem komu ją polecać, od jakiego wieku... mimo wszystko jest dość brutalnie, krwawo i bezwzględnie.
I Łupek jest bohaterem, którego już dawno mi brakowało: jest dobry, szlachetny, empatyczny i dość niezdarny w swojej roli. Trochę przypomina mi Alistaira z gry Dragon Age.

Podczas czytania słuchałam:
Starward Gaze (Song of Elysium) - Dmitry V. Silantyev

Są smoki, jest przepowiednia i wielka przygoda, która czeka! To właśnie oferuje książka.
Tylko nie wiem komu ją polecać, od jakiego wieku... mimo wszystko jest dość brutalnie, krwawo i bezwzględnie.
I Łupek jest bohaterem, którego już dawno mi brakowało: jest dobry, szlachetny, empatyczny i dość niezdarny w swojej roli. Trochę przypomina mi Alistaira z gry Dragon Age....

Nie lubie porównywać do siebie różnych książek, ale niestety w przypadku tej zrobiłam to nieświadomie.
Miałam ochotę na coś z dreszczykiem, coś co powoli wprowadzi mnie w jesienny nastrój. Mając w pamięci cudowną historię z "Wróć przed zmrokiem" chwyciłam za "Tylko ona została". I to był błąd... bo miałam nadzieję na książkę z mrocznym, wręcz paranormalnym klimatem, a dostałam bardziej "realne" tajemnice. Więc mój głód na delikatny horror nie został spełniony.
Książka oczywiście wciągnęła, ale momentami już szła w niezły absurd (znając inne pozycje autora można się domyślić pewnych rozwiązań). I tu jest ten zgrzyt... gdyby dorzucić te paranormalne rzeczy to może, by się ten absurd obronił, bo jako czytelnik przyjęłabym, że w tym świecie mogą dziać się takie rzeczy.
Nadal moimi ulubionymi książkami tego autora jest już wspomniane "Wróć przed zmrokiem" oraz "Zamknij wszystkie drzwi".

Aaaa... nie polecam audiobooka. Lektorka momentami czytała jakby brakowało jej powietrza (dziwnie urywała końcówki słów, jakby były nieme).

Nie lubie porównywać do siebie różnych książek, ale niestety w przypadku tej zrobiłam to nieświadomie.
Miałam ochotę na coś z dreszczykiem, coś co powoli wprowadzi mnie w jesienny nastrój. Mając w pamięci cudowną historię z "Wróć przed zmrokiem" chwyciłam za "Tylko ona została". I to był błąd... bo miałam nadzieję na książkę z mrocznym, wręcz paranormalnym klimatem, a...

Zacznijmy od tego, że wydanie tej książki jest cudowne <3 w ogóle widzę, że cała trylogia ładnie się prezentuje i bardzo podoba mi się utrzymanie wszystkiego w kolorystyce czerwieni, czerni, bieli i żółci (ładnie to nawiązuje do samej treści, gdzie mamy Krwawą Królową i Słoneczną Królową).
Co do treści... bawiłam się dobrze, a o to tu chodzi. Mało to romansu jak na informację z tyłu, że to romantasy (ale to dobrze).
Pomimo, że mamy ograniczenie wiekowe (książka 16+) to nie było bardzo infantylnie. Dobrze mamy przedstawiony klimat ciągnącej się wojny (a wręcz okupacji). Nie ma dużo opisów, ale autorka nie bała się wrzucać co jakiś czas ciężkich momentów (chociażby publiczna egzekucja dziecka).
Riella była w tej historii dla mnie tą ciekawszą bohaterką. Pomimo, że tu Eliana była kreowana na tą bardziej tragiczną postać, to im dalej tym bardziej smucił mnie los Rielli.
Duży minus tej książki to wybranie jako magicznych istot aniołów (ale to ja mam osobistą niechęć do aniołów, wampirów, wilkołaków, diabłów, syren itd.).
To co muszę napisać to dobranie muzyki do książki (w moich opiniach zawsze zostawiam taką notkę o muzyce), bo tak idealnie dawno nie było i dzięki temu klimat historii nabrał większej mocy:
"This is gonna hurt like hell
So now you're sleeping peaceful
I lie awake and pray
That you'll be strong tomorrow
And will see another day
And we will praise it
And love the light that brings a smile
Across your face (...)
The one I love is leaving
Won't you take her when she comes to your door"
W piosence odnalazłam wiele wspólnych nawiązań (chociażby o "kochaniu światła, które wywołuje uśmiech").

Podczas czytania słuchałam:
Hold On - The Rescues

Zacznijmy od tego, że wydanie tej książki jest cudowne <3 w ogóle widzę, że cała trylogia ładnie się prezentuje i bardzo podoba mi się utrzymanie wszystkiego w kolorystyce czerwieni, czerni, bieli i żółci (ładnie to nawiązuje do samej treści, gdzie mamy Krwawą Królową i Słoneczną Królową).
Co do treści... bawiłam się dobrze, a o to tu chodzi. Mało to romansu jak na...

Idealna książka do czytania jak jest się chorym (sprawdziłam to sama na sobie).
Powieść jest pełna humoru, ciepła, smaku (nie polecam czytać na głodnego) oraz wzruszków. Wszyscy bohaterowie są do pokochania, nawet ci ze skrajnymi osobowościami. Momentami humor jest absurdalny i dość niskich lotów, ale lordzie Bzykaczu zostań proszę moim teściem. Potrzebowałam tego <3
Jedynie do dwóch kwestii mogę się przyczepić. Póki co antagoniści są wykreowani na złych ludzi jak z bajek disneya (brakuje tylko scen gdzie kopią małe pieski).
Nie podobało mi się również jak zostali przedstawieni rycerze - nieczuli neandertalczycy. Fajnie, że mają potem okazję się zmienić itp., ale każdy rycerz, który był tutaj jakoś bardziej przedstawiony zaczynał od takiego "idioty".
Aaaa... i kotki są super, ale żałuje, że nie ma piesków.
Czekam na drugi tom!

Podczas czytania słuchałam:
In the Flame - Darren Korb, Ashley Barrett
Aoibheann - The Sidh

Idealna książka do czytania jak jest się chorym (sprawdziłam to sama na sobie).
Powieść jest pełna humoru, ciepła, smaku (nie polecam czytać na głodnego) oraz wzruszków. Wszyscy bohaterowie są do pokochania, nawet ci ze skrajnymi osobowościami. Momentami humor jest absurdalny i dość niskich lotów, ale lordzie Bzykaczu zostań proszę moim teściem. Potrzebowałam tego <3...

I kolejny autor, który nie ma psychy drastycznie kończyć swoich książek... jak już ktoś umiera, kto jest dla bohatera ważny, to istotne jest, by czytelnik mógł poznać tą postać i ją chociaż polubić.
Pierwsza część była lepsza, niosła jakiś inny ładunek emocjonalny. Potrafiła zatrzymać na stronach.
Drugi tom gdzieś to zgubił. Oczywiście były momenty, ale jako czytelnik wiedziałam, że do nich dojdzie.
Ogólnie dylogię oceniam na 7/10.
Ocenę mocno podbił fakt, że byłam świeżo po skończeniu gry "Syberia: The World Before" i świat (a konkretnie miasto Oath) wykreowany przez autorkę mocno mi się przeplatał, ze światem (a konkretnie miastem Vagen) z gry. I muzyka z niej również dodawała uroku podczas czytania.

Podczas czytania słuchałam:
Soundtrack z gry Syberia: The World Before

I kolejny autor, który nie ma psychy drastycznie kończyć swoich książek... jak już ktoś umiera, kto jest dla bohatera ważny, to istotne jest, by czytelnik mógł poznać tą postać i ją chociaż polubić.
Pierwsza część była lepsza, niosła jakiś inny ładunek emocjonalny. Potrafiła zatrzymać na stronach.
Drugi tom gdzieś to zgubił. Oczywiście były momenty, ale jako czytelnik...

Chyba mam słabość do tej autorki. Po prostu lubię jej styl, to, że na początku każdego rozdziału mamy zapiski innych bohaterów świata (w "Godzina wiedźm" też tak było). Uwielbiam takie mroczne, sekciarskie klimaty.
Warto chyba wspomnieć, że tytuł oryginalny jest lepszy w kontekście całej książki. "Dom Pożądania" od razu nadaje dość erotyczny wydźwięk, a nie do końca o to tu chodziło.
Klimta był krwisty, gęsty i szkarłatny (gdyby klimat książki można by było określić kolorem to właśnie szkarłat pasował idealnie).
Minimalnie zabrakło mi troszkę lepszego zakończenia (liczyłam na zakończenie w stylu filmu "Dom w głębi lasu"). Pewne wątki mogły zostać bardziej pociągnięte (np. dlaczego Irena wiedziała coś o Nieszczęsnej, ale w sumie nie miała prawa nic o tym wiedzieć?).
Bardzo podobał mi się koncept wykorzystywania krwi w tym świecie (np. krew do napędzania pociągów).
Ostatecznie bawiłam się dobrze, ale ciut gorzej niż na "Godzinie wiedźm".
Czekam na kolejne książki autorki, bo ma jakieś szczególne miejsce w moim sercu, które pompuje krew.

Podczas czytania słuchałam:
Me and the Devil - Soap&Skin

Chyba mam słabość do tej autorki. Po prostu lubię jej styl, to, że na początku każdego rozdziału mamy zapiski innych bohaterów świata (w "Godzina wiedźm" też tak było). Uwielbiam takie mroczne, sekciarskie klimaty.
Warto chyba wspomnieć, że tytuł oryginalny jest lepszy w kontekście całej książki. "Dom Pożądania" od razu nadaje dość erotyczny wydźwięk, a nie do końca o to...

Bardzo meh. Dotarłam do 37% ebooka i mam dość. Główna bohaterka irytuje.

Bardzo meh. Dotarłam do 37% ebooka i mam dość. Główna bohaterka irytuje.