Z pewnym zaskoczeniem przyjąłem, że to już dobrych kilka lat temu czytałem tytuł autora, czyli Dwanaście srok za ogon. Przez te lata Stanisław Łubieński zniknął z moich radarów, więc ucieszyły mnie nowe pozycje w jego dorobku. Wpierw zauroczyłem się w okładce, następnie w ciekawostkach historycznych związanych z Warszawą i przede wszystkim ujmuje mnie ukazywanie życia w tym co poślednie, opuszczone, często na uboczu naszych wiodących tematów dnia codziennego - czyli z czułością o faunie i florze. Poprzez pryzmat zamieszkiwania w nie tak znowu dużej odległości od miejsc, odwiedzanych i opisywanych przez S. Łubieńskiego mogę być mniej krytycznym. Jakość pisarska u autora wzrosła, z jakiegoś powodu nie oceniłem aż tak wysoko wspomnianej Dwunastu srok za ogon.
Z zarzutów znalazłbym być może małą chaotyczność tematów, wplatania niepasujących do siebie treści, momentami misz-masz. I operowanie historiami o odchodzącym zwierzaku, wybudza wspomnienia oraz skłania do poruszeń - chociaż to pewnie bardziej zaleta.
Oby więcej takich tytułów, które pozwalają czytelnikom dać się pochłonąć przyrodzie.

Z pewnym zaskoczeniem przyjąłem, że to już dobrych kilka lat temu czytałem tytuł autora, czyli Dwanaście srok za ogon. Przez te lata Stanisław Łubieński zniknął z moich radarów, więc ucieszyły mnie nowe pozycje w jego dorobku. Wpierw zauroczyłem się w okładce, następnie w ciekawostkach historycznych związanych z Warszawą i przede wszystkim ujmuje mnie ukazywanie życia w tym...