A teraz przestańcie skrolować, zapomnijcie o wytworach AI, mam dla was skrupulatnie zapakowane gawędy, bierzcie je i nieście ku chwale - zdaje się mówić autor Monoloku. Walczy nieustannie o zapomniane i przede wszystkim o język opowieści.
Miałem okazję zapoznać się z większością twórczości Pawła Sołtysa i z ręką lewitującą przy sercu, stwierdzam, że to zaiste wspaniale napisana proza, bogactwo językowe nie ma końca.
Wycinek o komiwojażerach z odkurzaczami Rainbow - istnie genialny.

A dalej np. "Mój bar był w tej naszej biednej dzielnicy, co to zniknęła już prawie pod nowymi blokami, pod Żabkami, Biedronkami i budami kebabów. Ale kiedyś to była fest dzielnica, sam pan wiesz, z ludźmi z krwi, kości i blagi". - Kwintesencja stylu i tego co istotne w nieustannych snutych opowieściach, na które natkniemy się w tej pozycji.

A teraz przestańcie skrolować, zapomnijcie o wytworach AI, mam dla was skrupulatnie zapakowane gawędy, bierzcie je i nieście ku chwale - zdaje się mówić autor Monoloku. Walczy nieustannie o zapomniane i przede wszystkim o język opowieści.
Miałem okazję zapoznać się z większością twórczości Pawła Sołtysa i z ręką lewitującą przy sercu, stwierdzam, że to zaiste wspaniale...

Z pewnym zaskoczeniem przyjąłem, że to już dobrych kilka lat temu czytałem tytuł autora, czyli Dwanaście srok za ogon. Przez te lata Stanisław Łubieński zniknął z moich radarów, więc ucieszyły mnie nowe pozycje w jego dorobku. Wpierw zauroczyłem się w okładce, następnie w ciekawostkach historycznych związanych z Warszawą i przede wszystkim ujmuje mnie ukazywanie życia w tym co poślednie, opuszczone, często na uboczu naszych wiodących tematów dnia codziennego - czyli z czułością o faunie i florze. Poprzez pryzmat zamieszkiwania w nie tak znowu dużej odległości od miejsc, odwiedzanych i opisywanych przez S. Łubieńskiego mogę być mniej krytycznym. Jakość pisarska u autora wzrosła, z jakiegoś powodu nie oceniłem aż tak wysoko wspomnianej Dwunastu srok za ogon.
Z zarzutów znalazłbym być może małą chaotyczność tematów, wplatania niepasujących do siebie treści, momentami misz-masz. I operowanie historiami o odchodzącym zwierzaku, wybudza wspomnienia oraz skłania do poruszeń - chociaż to pewnie bardziej zaleta.
Oby więcej takich tytułów, które pozwalają czytelnikom dać się pochłonąć przyrodzie.

Z pewnym zaskoczeniem przyjąłem, że to już dobrych kilka lat temu czytałem tytuł autora, czyli Dwanaście srok za ogon. Przez te lata Stanisław Łubieński zniknął z moich radarów, więc ucieszyły mnie nowe pozycje w jego dorobku. Wpierw zauroczyłem się w okładce, następnie w ciekawostkach historycznych związanych z Warszawą i przede wszystkim ujmuje mnie ukazywanie życia w tym...