Profil użytkownika: Z_książką

Jest napisana z humorem (jak wszystkie teksty Marka Maruszczaka), ale bywały moment, że był on z mojej perspektywy wymuszony. Czasami śmiałam się bardziej z zażenowania. Dużo tu żartów sytuacyjnych, a także nawiązujących do polityki i/lub polityków. Akurat w tych przypadkach przypadł mi do gustu ten groteskowy dowcip.

Dystans. Ewidentnie autor go ma. I najlepiej, żeby czytelnik również go posiadał, ponieważ często pojawiają się wyrażenia o głupocie osób zainteresowanych ptakami i ich obserwacjami. Mi to zupełnie nie przeszkadzało. Wiedziałam, że było to bardziej pieszczotliwe, napisane z sympatii.

Nie ma tu koloryzowania. Ptaki są zazwyczaj okrutne względem siebie i nawet moje oczarowanie nie sprawia, że łudzę się co do ich zasad, obyczajów czy zachowań.

Każdy rozdział zawiera prześmiewczy tytuł, właściwy podtytuł z gatunkiem ptaka, tzw. ptasie prawdy – krótka notka i tekst informacyjny na temat pierzastego. Wydana jest bardzo ładnie i ma w sobie rysunki odzwierciedlające konkretnego ptaka.

Mamy 100 przedstawicieli ptasiej społeczności (jeśli dobrze policzyłam) plus kilka rozdziałów z przydatnymi ciekawostkami. Na przykład Jak one śpiewają; Karmnik, czyli jak utrudnić sobie życie czy Jaki to dziób.

Swoje oblicza pokażą nam między innymi mroczne sikorki bogatki, zwane Grozą z cytrynowym brzuszkiem; okrutne gąsiorki, zwane Dziabem Palownikiem czy zachwycające zimorodki, zwane Zimosmrodkami. 😅

Polecam, bo daje wstępną wiedzę i może zarazić – w przeciwieństwie do ”zamysłu autora” – miłością do ornitologii! ☺️

Jest napisana z humorem (jak wszystkie teksty Marka Maruszczaka), ale bywały moment, że był on z mojej perspektywy wymuszony. Czasami śmiałam się bardziej z zażenowania. Dużo tu żartów sytuacyjnych, a także nawiązujących do polityki i/lub polityków. Akurat w tych przypadkach przypadł mi do gustu ten groteskowy dowcip.

Dystans. Ewidentnie autor go ma. I najlepiej, żeby...

Jak ocenić wywiad, który jest zbiorem luźnych przemyśleń na temat otaczającego nas świata i zasad, które nim kierują? Czy mogę wskazać treść jako krzywdzącą dla konkretnych grupy, skoro to tylko opinia jednej osoby? Takie pytania krążyły mi po głowie, gdy czytałam tę książkę. Co rusz była kwestia, która według mnie jest wątpliwa.

Wydaje mi się – choć to wrażenie może być mylne – że rozmówcą momentami brakuje szacunku do siebie nawzajem. Jako czytelnik czasami czułam zażenowanie.

Sporo jest tu filozofowania, co akurat wpasowuje się w klimat i poruszane tematy. Uwielbiałam wstawki Doroty Sumińskiej na temat życia zwierząt i ciekawostek o nich. Warto zaznaczyć, że jest ona weterynarzem, a czytając ją mam myśl, że doskonałym w swoim fachu. W dodatku Dorota podaje kilka ciekawych, dodatkowych lektur, do których skutecznie zachęca. A co najważniejsze – jej przekaz o zabijaniu (jakiekolwiek istoty) był pięknie przedstawiony i sama marzę o takim idealnym świecie.

No to co w takim razie było dla mnie krzywdzące? Stwierdzenie, że koszmar dzieciństwa z reguły pozbawia empatii. Fragment o konieczności bycia „jakoś płciowym” i że obecnie próbujemy wyeliminować płciowość, co jest według Doroty kompletną głupota. Kwestia nienawiści do konkretnych narodów, bo nie lubi się tego co WIĘKSZOŚĆ z nich robi. Informacja, że w środku każdego z nas jest pradawny zew, który mówi, że powinniśmy budować gniazdo, niezależnie od tego czy chcemy mieć dzieci, czy nie. W ogóle bardzo często pojawia się temat posiadania dzieci. Stwierdzenie, że charakterystyczna dla mężczyzn jest niechęć do wzięcia na siebie odpowiedzialności. Informacja, że pasjonować się można puzzlami, grami lub dziewczynami, a nie zajęciami czy konkretnymi dziedzinami. Podsumowując – zbyt dużo uproszczonego generalizowania i pominięcie tematu ewolucji.

A co do samych rozmów – ciągle przewijające się tematy to walki samców i ich zwyczaje, budowanie terytorium, no i to niezachwiane ego Piotra. Zabrakło mi natomiast zręcznej moderacji.

Żeby jednak skończyć przyjemniej – czy wiesz, że niektóre ryby potrafią śpiewać? I że istnieją jednak gatunek z błękitną krwią – Skrzypłocze?

Jak ocenić wywiad, który jest zbiorem luźnych przemyśleń na temat otaczającego nas świata i zasad, które nim kierują? Czy mogę wskazać treść jako krzywdzącą dla konkretnych grupy, skoro to tylko opinia jednej osoby? Takie pytania krążyły mi po głowie, gdy czytałam tę książkę. Co rusz była kwestia, która według mnie jest wątpliwa.

Wydaje mi się – choć to wrażenie może być...

Jeśli miałabym dziecko w wieku wczesnoszkolnym na pewno chciałabym zapoznać je z tą książką, niezależnie od płci. Bo właśnie o tym ona jest – wojna nie dotyczy tylko mężnych mężczyzn, niestety.

Na okładce przeczytamy, że jest ona bezpieczna dla dzieci, dostosowana do ich rozwoju emocjonalnego. I całkowicie się z tym zgadzam. W sposób łagodny traktuje o tak poważnym i bestialskim temacie, tłumacząc dziecku co to jest wojna i z czym się ona wiąże.

Historia małej, dzielnej Eli jest inspirowana wspomnieniami Eli Łaniewskiej, pseudonim „Czarna Elka”. Klimatyczne ilustracje do książki wykonała Olga Reszelska.

Całość zaczyna się od sprzeczki dwóch przyjaciół – Antka i Eli. Oboje są jeszcze dziećmi, choć chłopiec psychicznie deklaruje się jako dorosły i gotowy do walki. Dokucza swojej małej przyjaciółce, zarzucając dziecinność i niezrozumienie tematu, bowiem w jego oczach są to sprawy typowo chłopięce. Do czasu, aż spotykają sie w szpitalu polowym, gdzie Ela pomaga przy rannych. Już wtedy rozumie, że się mylił.

Czy wojna jest dla chłopców, czy również dla dziewczynek? Jak słusznie zauważył ojciec naszej bohaterki – w ogóle nie jest dla dzieci. Ale jak sami wiemy z historii, i dzieci nie oszczędza.

Bardzo mądra, edukacyjna i z przesłaniem, choć podanym bardzo delikatnie, tak że dziecko na pewno nie poczuje, że jest pouczane. Nie odczuje również przygniecenia ciężkim tematem, ponieważ wpleciona zostaje również miłość, dojrzałe rodzicielstwo i przyjaźń. Oczywiście po przeczytaniu należy otoczyć dziecko troską, samemu tłumacząc treść i przekaz.

Jeśli miałabym dziecko w wieku wczesnoszkolnym na pewno chciałabym zapoznać je z tą książką, niezależnie od płci. Bo właśnie o tym ona jest – wojna nie dotyczy tylko mężnych mężczyzn, niestety.

Na okładce przeczytamy, że jest ona bezpieczna dla dzieci, dostosowana do ich rozwoju emocjonalnego. I całkowicie się z tym zgadzam. W sposób łagodny traktuje o tak poważnym i...