Po przeczytaniu "Słuchaj pieśni wiatru" myślałam, że to jeszcze nie koniec, książka jest w połowie, może jeszcze się rozkręci, ale na następnej stronie zaczęła już się kolejna - "Flipper...". Nie wiem jaka jest ta druga, bo czułam za dużą niechęć po tej niby pierwszej.

Po przeczytaniu "Słuchaj pieśni wiatru" myślałam, że to jeszcze nie koniec, książka jest w połowie, może jeszcze się rozkręci, ale na następnej stronie zaczęła już się kolejna - "Flipper...". Nie wiem jaka jest ta druga, bo czułam za dużą niechęć po tej niby pierwszej.

Kazie, wiedz, że Cię nienawidzę. I kocham.
Nino, wiedz, że jesteś kimś kim chciałabym się stać.
Jesperze, jesteś naprawdę wspaniałym przyjacielem.
Wylanie, o Tobie mogę powiedzieć to samo.
Inej, ty jesteś taka delikatna, silna i tak odważna jednocześnie.
Matthiasie, podziwiam to, co potrafiłeś poświęcić dla miłości.
Tak, zanurzyłam się w tym świecie i naprawdę ciężko mi się z niego wydostać.
Van Eck ty krowo.

Kazie, wiedz, że Cię nienawidzę. I kocham.
Nino, wiedz, że jesteś kimś kim chciałabym się stać.
Jesperze, jesteś naprawdę wspaniałym przyjacielem.
Wylanie, o Tobie mogę powiedzieć to samo.
Inej, ty jesteś taka delikatna, silna i tak odważna jednocześnie.
Matthiasie, podziwiam to, co potrafiłeś poświęcić dla miłości.
Tak, zanurzyłam się w tym świecie i naprawdę ciężko mi...

Opinia tylko dla "Dziejów Tristana i Izoldy", czyli magicznej opowieści, w której dzieje się tak wiele, że nie sposób skupić się na jednym tylko wątku tej historii. Polecam!

Opinia tylko dla "Dziejów Tristana i Izoldy", czyli magicznej opowieści, w której dzieje się tak wiele, że nie sposób skupić się na jednym tylko wątku tej historii. Polecam!

Ta książka to cudowna opowieść, która tłumaczy prawa moralne językiem dziecięcym, nie jest ona jednak dla dzieci. Prócz prostoty języka zostawia też niedomówienia skłaniające do głębokiej refleksji. Pokochałam ją, dziękuję Ci Harper Lee w imieniu społeczeństwa za to dzieło.

Ta książka to cudowna opowieść, która tłumaczy prawa moralne językiem dziecięcym, nie jest ona jednak dla dzieci. Prócz prostoty języka zostawia też niedomówienia skłaniające do głębokiej refleksji. Pokochałam ją, dziękuję Ci Harper Lee w imieniu społeczeństwa za to dzieło.

Książka ma w sobie wiele mądrości i uważam, że warto ją przeczytać. Nigdy jednak nie zgodzę się by omawiać ją w szkole! Myślę, że każdy zrozumie ją na swój sposób i coś wartościowego z niej wyniesie, sądzę jednak, że "uczenie się jej" zdecydowanie mija się z celem. Rozrywka jest raczej na średnim poziomie (na pewno większa niż "W pustyni i w puszczy", no, ale wydaje mi się, że od tej pozycji ciekawsza jest nawet lista zakupów), lecz nie o nią przecież w tej książce chodzi! Camus dobra robota!

Książka ma w sobie wiele mądrości i uważam, że warto ją przeczytać. Nigdy jednak nie zgodzę się by omawiać ją w szkole! Myślę, że każdy zrozumie ją na swój sposób i coś wartościowego z niej wyniesie, sądzę jednak, że "uczenie się jej" zdecydowanie mija się z celem. Rozrywka jest raczej na średnim poziomie (na pewno większa niż "W pustyni i w puszczy", no, ale wydaje mi...

Książka nie wyczerpuje zagadnień, które porusza, dodatkowo rozwodzi się nad terminami które w zasadzie nic do ogólnego poglądu na sytuację nie wnoszą. Książka kierowana jest waśnie do ludzi, którzy dopiero zaczynają "zabawę w religie", a autorzy skupiają się na pojęciach bardzo szczegółowych przez co czytelnik się gubi. Nie polecam.

Książka nie wyczerpuje zagadnień, które porusza, dodatkowo rozwodzi się nad terminami które w zasadzie nic do ogólnego poglądu na sytuację nie wnoszą. Książka kierowana jest waśnie do ludzi, którzy dopiero zaczynają "zabawę w religie", a autorzy skupiają się na pojęciach bardzo szczegółowych przez co czytelnik się gubi. Nie polecam.

Przy tej książce naprawdę się dobrze bawiłam! Jedna z tych lektur, które warto przeczytać.

Przy tej książce naprawdę się dobrze bawiłam! Jedna z tych lektur, które warto przeczytać.

W tej książce poznajemy dziewczynę o imieniu Kate, która wydaje się być pierwszym promyczkiem słońca wyłaniającym się zza chmur po kilku dniach deszczu. Jeśli wyobrazisz sobie najbardziej pozytywną osobę jaką znasz, to Kate jest właśnie taka, tylko cztery razy bardziej. Dlatego przez swojego najlepszego przyjaciela - Gusa - tak właśnie jest nazywana.
Zawsze wesoła, mądra, OKROPNIE miła i piękna. Do tego ma wspaniały gust muzyczny (nie ukrywam, że bardzo podobny do mojego). Poznajemy ją w momencie gdy właśnie przygotowuje się na studia. Mieszka chwilowo z zrzędliwą ciotką, ale to tylko etap przejściowy przed akademikiem. I w tym właśnie akademiku zaczyna się prawdziwa fabuła.
Historia jest z początku bardzo cukirkowa, ale w miarę przewijania kartek okazuje się być przytłaczająca, a mi zdarzyło się nawet zapłakać. Autorka targała moimi uczuciami i bardzo jej za to dziękuję. Język jest lekki dlatego czyta się ją wyśmienicie. Dodatkowo ma przesłanie, gorąco polecam!

W tej książce poznajemy dziewczynę o imieniu Kate, która wydaje się być pierwszym promyczkiem słońca wyłaniającym się zza chmur po kilku dniach deszczu. Jeśli wyobrazisz sobie najbardziej pozytywną osobę jaką znasz, to Kate jest właśnie taka, tylko cztery razy bardziej. Dlatego przez swojego najlepszego przyjaciela - Gusa - tak właśnie jest nazywana.
Zawsze wesoła, mądra,...

W końcu ją skończyłam. Co nie zmienia faktu, że mi się podobała. Język autora bardzo odzwierciedla to co w mojej głowie działo się wcześniej, bo nie ukrywam, że to nie jest moje pierwsze spotkanie z mitologią nordycką ;) Bohaterowie są w większości (jak o, zgrozo Thor) bardzo aroganccy, nieco zbyt ufni (powiedziałabym wręcz naiwni) i niestety tacy głupi :') Wszystko odmieni się jednak w dniu Ragnarok'u. Nie zdradzając więcej zapraszam do lektury, bo myślę, że warto poznać to na m.in. czym wzoruje się dzisiejsza popkultura.

W końcu ją skończyłam. Co nie zmienia faktu, że mi się podobała. Język autora bardzo odzwierciedla to co w mojej głowie działo się wcześniej, bo nie ukrywam, że to nie jest moje pierwsze spotkanie z mitologią nordycką ;) Bohaterowie są w większości (jak o, zgrozo Thor) bardzo aroganccy, nieco zbyt ufni (powiedziałabym wręcz naiwni) i niestety tacy głupi :') Wszystko odmieni...

Książka, którą pani w bibliotece poleciła (w sumie w ciemno) okazała się wspaniała! Czytałam ją z zapartym tchem i muszę niestety stwierdzić, że wcielam ją do kanonu moich ulubionych. Pomysł autora by fabuła opierała się (na tak bliskich mojemu sercu) kartach jest dla mnie wręcz genialny! Zdecydowanie podziwiam Markusa Zusaka za to jaką kreatywnością się wykazał. (Właśnie skończyłam czytać i jeszcze trudno mi pozbierać myśli i trzeźwo podejść do oceny, za co oczywiście przepraszam ☺, emocje biorą górę po lekturze tej książki).
Ale... o czym jest właściwie ta książka?
Otóż, jest to historia o dziewiętnastoletniego chłopca imieniem Ed, który właśnie wkroczył w dorosłe życie. Jak sam niejednokrotnie o sobie słyszał jest przeciętny do granic możliwości. Nawet imię ma przeciętne. Ed. Żaden Edward czy Edmund - po prostu Ed. I choć jego przeciętność pozornie mu nie przeszkadza, to w miarę dziejących się wydarzeń główny bohater zpragnął "kimś być". Choć może bardziej spodobało mu się to "bycie kimś (nie mogę zdradzić o co dokładnie mi chodzi, ale po przeczytaniu książki na pewno zrozumiecie 😉). Wydaje mi się, że wszyscy młodzi ludzie szukają siebie i pragną "kimś być". Choć dla każdego to "bycie kimś" znaczy co innego. Opisy tego co czują bohaterowie i pełen ironii język zdecydowanie trafił w mój gust. Myślę, że zbyt mało jest książek młodzieżowych (bądź zbyt mało się o takich mówi), które w tak niebanalny (bo to na pewno trzeba powiedzieć o tej książce) sposób przekazują tę ważną na drodze młodego człowieka treść - to czy "kimś będziemy" zależy tylko od nas.

Książka, którą pani w bibliotece poleciła (w sumie w ciemno) okazała się wspaniała! Czytałam ją z zapartym tchem i muszę niestety stwierdzić, że wcielam ją do kanonu moich ulubionych. Pomysł autora by fabuła opierała się (na tak bliskich mojemu sercu) kartach jest dla mnie wręcz genialny! Zdecydowanie podziwiam Markusa Zusaka za to jaką kreatywnością się wykazał. (Właśnie...

Jeśli poprzednia część początkiem porywała to ta od początku niestety nudzi. Niestety wszystkie wydarzenia są przewidywalne. Nie wszystko trzyma się kupy. Doczytywane "na chama". Nie poecam :(

Jeśli poprzednia część początkiem porywała to ta od początku niestety nudzi. Niestety wszystkie wydarzenia są przewidywalne. Nie wszystko trzyma się kupy. Doczytywane "na chama". Nie poecam :(

Druga część serii Garth'a Niksa wydaje się być jeszcze lepsza od pierwszej! Opisy są tak plastyczne, że podczas czytania wręcz czułam przeszywający chłód rzeki płynącej w Śmierci. Jeśli ktoś się waha co do sięgnięcia po drugą część trylogii to powiem tylko tyle: warto.

Druga część serii Garth'a Niksa wydaje się być jeszcze lepsza od pierwszej! Opisy są tak plastyczne, że podczas czytania wręcz czułam przeszywający chłód rzeki płynącej w Śmierci. Jeśli ktoś się waha co do sięgnięcia po drugą część trylogii to powiem tylko tyle: warto.

Przyjemna, lekka, szału nie było. Odpowiednia na leniwe popołudnia. Polecam szczególnie gdy ma się ochotę na "coś prostego dla odmiany". Typowa młodzieżowa fanatstyka z bardzo mało wyraźnym wątkiem miłosnym. Niewątpliwie wielkim plusem tej książki jest wspaniale zbudowany świat i wartka akcja.

Przyjemna, lekka, szału nie było. Odpowiednia na leniwe popołudnia. Polecam szczególnie gdy ma się ochotę na "coś prostego dla odmiany". Typowa młodzieżowa fanatstyka z bardzo mało wyraźnym wątkiem miłosnym. Niewątpliwie wielkim plusem tej książki jest wspaniale zbudowany świat i wartka akcja.

Cóż mogę o tej książce powiedzieć... W zasadzie to niewiele. Początek był wyśmienity, naprawdę zaczynało się jak niezły thtiller. Magia jednak szybko prysła bo książka... wywoływała NUDĘ. Doczytałam ją raczej ''z obowiązku", a niżeli z przyjemności. Zakończenie wywarło na mnie dość pozytywny efekt. Było zaskakujące i akcja znów zaczęła się wartko toczyć. Bądź co bądź jednego autorowi umniejszyć nie mogę - głównego bohatera. Pomimo że był okropnym łajdakiem to... pokochałam typa ;). Postać naprawdę wyraźna i warta uwagi, uważam że Coben poświęcił mu dużo czasu, bo bohater zbudowany jest fantastycznie, czasem nawet podczas czytania zdarzało mi się wręcz myśleć jak on! To głównie wpłynęło na moją końcową ocenę - "dobra".

Cóż mogę o tej książce powiedzieć... W zasadzie to niewiele. Początek był wyśmienity, naprawdę zaczynało się jak niezły thtiller. Magia jednak szybko prysła bo książka... wywoływała NUDĘ. Doczytałam ją raczej ''z obowiązku", a niżeli z przyjemności. Zakończenie wywarło na mnie dość pozytywny efekt. Było zaskakujące i akcja znów zaczęła się wartko toczyć. Bądź co bądź...

Książka jest wspaniała. Nie często zdarza mi się to, ale... Pokochałam ją od pierwszych stron!
Powieść rozpoczynamy od historii, która dzieje się podczas pierwszej wojny światowej. Opowiada o życiu pewnej Francuzki imieniem Sophie. Jest ona żoną malarza, twórcy tytułowej "Dziewczyny, którą kochałeś". Sophie pokazuje nam jak wyglądało życie przed wojną, a także jak wyglądają realia mieszkania w miasteczku okupowanym przez Niemców podczas jej trwania. Mieszka w nim razem z rodzeństwem oraz siostrzeńcem. Jej mąż wyjechał na wojnę, zostawiając po sobie obraz. Dziewczyna stara się przetrwać każdy kolejny dzień, choć wcale nie jest lekko. Gdzie jest granica między poświęceniem a głupotą? To zdanie zdaje się zadawać podczas każdego przejawu odwagi. Choćby ukrywając prosiaka przed okupantami ;) Kiedy czytałam, gdzieś z tyłu głowy, pojawiały mi się pytania - Ile można zrobić dla miłości? Jak wojna potrafi zmienić człowieka?
Druga część książki jest ściśle powiązana z pierwszą. Opowiada bowiem o losach dziewczyny , w której ręce trafił obraz wiele lat po wojnie.
W życiu Liv nic nie dzieje się już tak jakby chciała. Dzieje się tak po śmierci jej męża. Historia Olivi zdaje się mieć wiele wspólnego z Sophie, której losy jest zmuszona poznać. Okazuje się bowiem, że ktoś próbuje jej ją odebrać. Liv postanawia walczyć, bo to jedyna rzecz, która została jej po mężu...Znajome?

Książka jest wspaniała. Nie często zdarza mi się to, ale... Pokochałam ją od pierwszych stron!
Powieść rozpoczynamy od historii, która dzieje się podczas pierwszej wojny światowej. Opowiada o życiu pewnej Francuzki imieniem Sophie. Jest ona żoną malarza, twórcy tytułowej "Dziewczyny, którą kochałeś". Sophie pokazuje nam jak wyglądało życie przed wojną, a także jak...

Ta książka to arcydzieło! Od pierwszych słów zakochałam się w wyjątkowym stylu autora. Wszystko ci przeżywa Beck jest tak nieprawdopodobne, a jednak w to wierzę.
Dawid Beck to doktor, który nie potrafi poradzić sobie ze śmiercią żony, choć minęło już osiem lat. Wciąż za nią tęskni, bo kochał (gwoli ścisłości, nadal kocha, pomimo iż zdaje sobie sprawę z tego co się stało) ją ponad wszystko. Jego życie (spokojnego lekarza pracującego na Brooklinie) wywraca się do gry nogami, kiedy dostaje tajemniczego maila.
Opisy (np. kiedy Beck postanawia zanurkować w śmietniku ;P) są takie realne, że podczas czytania czułam wszystkie te obrzydliwości na swoim ciele i autentycznie chciało mi się wymiotować.

Ta książka to arcydzieło! Od pierwszych słów zakochałam się w wyjątkowym stylu autora. Wszystko ci przeżywa Beck jest tak nieprawdopodobne, a jednak w to wierzę.
Dawid Beck to doktor, który nie potrafi poradzić sobie ze śmiercią żony, choć minęło już osiem lat. Wciąż za nią tęskni, bo kochał (gwoli ścisłości, nadal kocha, pomimo iż zdaje sobie sprawę z tego co się stało) ...

Przeczytałam. Lektura. Obwieś. Fajność. Warto.

Przeczytałam. Lektura. Obwieś. Fajność. Warto.

Książka jest całkiem dobra, ale to nie jest zdecydowanie Harry Potter. Uważam, że czyta się ją bardzo przyjemnie do wcześniejszych części serii wieeeeeele jej brakuje. Klimat jest zupełnie inny. Historia jest prosta, ale nadal wciągająca. Myślę, że jest to bardziej fan fiction, niż nowa część sagi. Choć nowym głównym bohaterem jest Albus - najmłodszy z dzieci Harrego, oraz Scorpius - jedyny syn Draco, to całość wydarzeń obraca się wokół dobrze znanej nam historii. Okazuje się bowiem, że w ręce dzieciaków wpada....zmieniacz czasu. Książka pokazuje nam ponownie siłę przyjaźni oraz jak to jest czuć się nie rozumianym, gorszym, a gdzieś z tyłu głowy ciągle słychać "nie tego się spodziewałem/am po synu Pottera". Myślę, że gdyby nie pryzmat poprzednich części zapewne wiele osób oceniłoby ją lepiej.

Książka jest całkiem dobra, ale to nie jest zdecydowanie Harry Potter. Uważam, że czyta się ją bardzo przyjemnie do wcześniejszych części serii wieeeeeele jej brakuje. Klimat jest zupełnie inny. Historia jest prosta, ale nadal wciągająca. Myślę, że jest to bardziej fan fiction, niż nowa część sagi. Choć nowym głównym bohaterem jest Albus - najmłodszy z dzieci Harrego, oraz...

Książka wciągająca, ale nic nie wnosi do naszego życia. Określiłabym ja słowem "przeciętna". Kraina piksów jest bardzo dobrym pomysłem, ale nie podana w taki sposób. Czyta się ją przyjemnie, bo jest delikatnie rzecz ujmując lekka. Autorka zbudowała dobry początek, miłą główną bohaterkę, ale wszystkie uczucia są papierowe i nie da się ich poczuć "na prawdę".

Książka wciągająca, ale nic nie wnosi do naszego życia. Określiłabym ja słowem "przeciętna". Kraina piksów jest bardzo dobrym pomysłem, ale nie podana w taki sposób. Czyta się ją przyjemnie, bo jest delikatnie rzecz ujmując lekka. Autorka zbudowała dobry początek, miłą główną bohaterkę, ale wszystkie uczucia są papierowe i nie da się ich poczuć "na prawdę".

Książkę czyta się naprawdę ciężko. Droga przez męki. Po za tym po omówieniu lektury na lekcji okazuje się ''że i tak źle zrozumiałaś'', bo jest tylko jedna prawidłowa wersja interpretacji. Fajnie.

Książkę czyta się naprawdę ciężko. Droga przez męki. Po za tym po omówieniu lektury na lekcji okazuje się ''że i tak źle zrozumiałaś'', bo jest tylko jedna prawidłowa wersja interpretacji. Fajnie.