Sabriel

Nie jestem w stanie powiedzieć nic dobrego o tej książce. Świat nie wydaje się szczególnie interesujący. Stare magiczne królestwo w ruinach jest napisane w strasznie kliszowy sposób. System magii też nie jest jakiś bardzo interesujący, a nieszczególna proza również nie pomaga. Jednakże najgorszą częścią są postacie, w szczególności Sabriel. Spędzamy z nią i tylko z nią około 50% książki i po tym wszystkim jedyne co jestem w stanie o niej powiedzieć to, że jest dobrą osobą, co jest najnudniejsze, czym może być postać. Nie ma ona żadnej innej cechy, która by ją wyróżniała. Pozostałe postacie nie są lepsze. Ten kot i typo też są jak chleb tostowy. Jedyną cechą typa to również że jest "dobry", ale ze smutną przeszłością, a kot jest złośliwy i mało pomocny. Nikomu nie poleciłbym tej książki. Dla dorosłych i nastolatków jest zbyt symplistyczna, a dla dzieci jest trochę zbyt dojrzałych elementów. Ogólnie to strata czasu.

Nie jestem w stanie powiedzieć nic dobrego o tej książce. Świat nie wydaje się szczególnie interesujący. Stare magiczne królestwo w ruinach jest napisane w strasznie kliszowy sposób. System magii też nie jest jakiś bardzo interesujący, a nieszczególna proza również nie pomaga. Jednakże najgorszą częścią są postacie, w szczególności Sabriel. Spędzamy z nią i tylko z nią...

Trochę inne fantasy niż czytam na co dzień. Ciekawie wykreowany świat. Książka świetna, ale unikajcie audiobooka, lektor morduje całą powieść, nie da się go słuchać.

Trochę inne fantasy niż czytam na co dzień. Ciekawie wykreowany świat. Książka świetna, ale unikajcie audiobooka, lektor morduje całą powieść, nie da się go słuchać.

Dziecinada, a do tego fatalnie napisana. Odłożyłem po kilkudziesięciu stronach.

Dziecinada, a do tego fatalnie napisana. Odłożyłem po kilkudziesięciu stronach.

Bardzo odkładalna książka, a to się rzadko zdarza wśród fantasy. Jest to bardziej wprowadzenie do świata Starego Królestwa niż pełnoprawna powieść, bo na tę trochę zabrakło pomysłu...

"Sabriel" wydana w 1995 roku dała mi nadzieję na dobrze napisaną i dojrzałą fantastykę dla młodzieży, ale jest to w dużej mierze to samo, co znamy z dzisiejszych fantasy YA. Co prawda świat i system magiczny są dość intrygujące, jednak nie mogą uratować całej książki, w tym nieciekawych postaci oraz nurzącej fabuły.

Tytułowa bohaterka jest wybrańcem, sierotą, lecz również nastolatką z burzą hormonów. W dodatku nie wie, co się właściwie dzieje, jednakże niekompetencja nie jest tutaj wcale przeszkodą, bo z wszelkich tarapatów wychodzi obronną ręką. Wątek romantyczny też się pojawia... Mówiłam praktycznie to samo, co dziś można znaleźć w tego typu książkach.

Nie rozumiem co Krzysztof M. Maj czy Daniel Greene zobaczyli w tej historii. Może trzeba sięgnąć po kolejne tomy, żeby się przekonać?

Dodatkowa gwiazdka za kociego i psiego towarzysza przygód.

Bardzo odkładalna książka, a to się rzadko zdarza wśród fantasy. Jest to bardziej wprowadzenie do świata Starego Królestwa niż pełnoprawna powieść, bo na tę trochę zabrakło pomysłu...

"Sabriel" wydana w 1995 roku dała mi nadzieję na dobrze napisaną i dojrzałą fantastykę dla młodzieży, ale jest to w dużej mierze to samo, co znamy z dzisiejszych fantasy YA. Co prawda świat i...

Może miałam zbyt wysokie oczekiwania: Krzysztof Maj opowiadał o tej serii jak o czymś niesamowitym, opisywał skomplikowany system magiczny gdzie magia usystematyzowana i wolna walczą ze sobą w fantastycznym królestwie które of normalnego świata oddzielają jakieś urządzenia zbudowane przez nekromantów władających magią muzyki. Do tego porównanie do Imienia Wiatru, jednej z książek fantastycznych które bardzo mi się podobały. Niestety dostałam bardzo przeciętną książeczkę dla czytelników raczej młodszych. Trochę powieść drogi, bardzo jednowątkowa, dużo dziur i świata bardzo mało rozwiniętego. Bohaterowie nie dostają ani strony przerwy, co chwilę coś ich goni, atakuje, próbuje zabić, a oni mimo skrajnego zmęczenia i kompletnego braku kompetencji jakoś przeżywają. Co gorsza, mimo całej tej akcji książka jest bardzo odkładalna i zupełnie mnie nie zachęciła żeby sięgnąć po kolejne tomy. Spore rozczarowanie.

Może miałam zbyt wysokie oczekiwania: Krzysztof Maj opowiadał o tej serii jak o czymś niesamowitym, opisywał skomplikowany system magiczny gdzie magia usystematyzowana i wolna walczą ze sobą w fantastycznym królestwie które of normalnego świata oddzielają jakieś urządzenia zbudowane przez nekromantów władających magią muzyki. Do tego porównanie do Imienia Wiatru, jednej z...

Wróciłem do trylogii Gartha Nixa po latach, mając za wspomnienie tylko bardzo urokliwe okładki, magię opartą na grze na dzwonkach i swoiste połączenie świata współczesnego z fantastycznym.

Nie zawiodłem się, ponieważ "Sabriel" to kawał dobrego przygodowego fantasy z rodzaju young adult. Akcja jest wartka niczym opisana w powieści rzeka Śmierci, zaś poszczególne rozdziały to prawdziwe cliff-hungery. Bohaterowie ani na chwilę nie mają wytchnienia, co powoduje, że lekturę trudno przerwać. Aż kusi, żeby odkryć, co się dalej wydarzy. Wszystko jest przy tym opisane zgrabnie, płynnie, a postacie budzą emocje.

Osobną zaletą jest interesujący świat przedstawiony, który krok po kroku odkrywamy z główną protagonistką, jak i specyficzny i oryginalny system magii.

To ciekawa książka, skierowana głównie do młodzieży lub osób, które dopiero zaczynają przygodę z literaturą fantasy, ale wartościową literaturę w "Sabriel" odkryją także weterani gatunku.

Wróciłem do trylogii Gartha Nixa po latach, mając za wspomnienie tylko bardzo urokliwe okładki, magię opartą na grze na dzwonkach i swoiste połączenie świata współczesnego z fantastycznym.

Nie zawiodłem się, ponieważ "Sabriel" to kawał dobrego przygodowego fantasy z rodzaju young adult. Akcja jest wartka niczym opisana w powieści rzeka Śmierci, zaś poszczególne rozdziały...

Nekromancja, stary świat, wolna Magia - to będzie świetne pomyślałem. Co może pójść nie tak?
Ekhem a więc tak:
Autor nie dał mi takiej nekromacji jakiej oczekiwałem - może miałem inne oczekiwania ale co tam znalazłem nie trafiło w mój gust.
Zapomniałem, że Autor lubuje się w książkach dla nastolatek np. Spirit Animals i nie powinienem oczekiwać zbyt wiele.
Dotarłem do ok 70% książki ale w momencie jak główna bohaterka, naiwna nastolatka udająca pseudo-nekromantkę, której udaje się wszystko zaczęła płakać bo usłyszała że ktoś obok uprawia seks i myślała, że to typ którego oswobodziła z klątwy dzień wcześniej to powiedziałem sobie o nie. Potem będzie tylko gorzej i czym prędzej odłożyłem by nigdy do tego nie wracać. Nie polecam

Nekromancja, stary świat, wolna Magia - to będzie świetne pomyślałem. Co może pójść nie tak?
Ekhem a więc tak:
Autor nie dał mi takiej nekromacji jakiej oczekiwałem - może miałem inne oczekiwania ale co tam znalazłem nie trafiło w mój gust.
Zapomniałem, że Autor lubuje się w książkach dla nastolatek np. Spirit Animals i nie powinienem oczekiwać zbyt wiele.
Dotarłem do ok...

Wstyd się przyznać, ale książka ta skusiła mnie... okładką. Wyróżniającą się graficznie, misterne symbole i wyraziste kolory - wizualnie miała wszystko.

Fabularnie - na szczęście też całkiem udana. Podobał mi się unikalny pomysł na sztukę nekromancji/antynekromancji - opisy działania dzwonków były też tak zręcznie przedstawione, że momentami wręcz słyszało się ich pobrzmiewanie w trakcie czytania. Dosyć topornie autor zmierzył się z koegzystencją świata niemagicznego z magicznym - ale był w tym jakiś pomysł i konsekwencja. Przyjemnie poznawało się świat "za murem" razem z główną bohaterką - nie było tu wszechwiedzącego narratora, dowiadujemy się o każdym szczególe do spółki z Sabriel (choć ona bardziej namacalnie, oczywiście). No i ten kot... Jeden z niewielu kotów, które byłem w stanie polubić!

Pamiętam, że z marszu ruszyłem do księgarni w poszukiwaniu kolejnych tomów - wszystkim fanom tej tematyki polecam to samo.

Wstyd się przyznać, ale książka ta skusiła mnie... okładką. Wyróżniającą się graficznie, misterne symbole i wyraziste kolory - wizualnie miała wszystko.

Fabularnie - na szczęście też całkiem udana. Podobał mi się unikalny pomysł na sztukę nekromancji/antynekromancji - opisy działania dzwonków były też tak zręcznie przedstawione, że momentami wręcz słyszało się ich...

Młodzieżowe fantazy z bohaterką - nekromantką, bytem w formie kota który jej towarzyszy i kradnie uwagę jak tylko się odzywa. A tak, oprócz niej i "kota" jest też on, przecież to młodzieżowe fantazy i musi prędzej czy później (prędzej) skręcić w tę stronę. Czyta się szybko, wciąga i pozwala odpocząć. Czy będę to pamietać pod koniec roku? Okładkę, bo jest charakterystyczna. Czy żałuję przeczytania? Jak widać po ocenie - nie. Bawiłam się dobrze, a czytałam dla rozrywki, nie oczekując niczego więcej.

Młodzieżowe fantazy z bohaterką - nekromantką, bytem w formie kota który jej towarzyszy i kradnie uwagę jak tylko się odzywa. A tak, oprócz niej i "kota" jest też on, przecież to młodzieżowe fantazy i musi prędzej czy później (prędzej) skręcić w tę stronę. Czyta się szybko, wciąga i pozwala odpocząć. Czy będę to pamietać pod koniec roku? Okładkę, bo jest charakterystyczna....

Przyjemna książka fantasy. Ciekawy świat przedstawiający bohatera podróżującego między światami żywych i umarłych. Dałem 6, bo czyta się ją przyjemnie, ale brakło jakiegoś przełamania schematu i dodatkowego fajerwerku w fabule.

Przyjemna książka fantasy. Ciekawy świat przedstawiający bohatera podróżującego między światami żywych i umarłych. Dałem 6, bo czyta się ją przyjemnie, ale brakło jakiegoś przełamania schematu i dodatkowego fajerwerku w fabule.