Profil użytkownika: gulinka

W 1947 roku londyńczycy muszą mierzyć się z mrozami, brakami żywności i opału. W domu mody Hartnella przecinają się drogi Ann i Miriam. Obie straciły wszystkich bliski w czasie wojny. Ann po wyjeździe bratowej zostaje w Anglii zupełnie sama. Miriam próbuje w nowym kraju zacząć życie od nowa, pozostawić za sobą traumy Holokaustu. Bohaterki wspólnie pracują nad tytułową suknią ślubną księżniczki Elżbiety, ale przede wszystkim zaprzyjaźniają się. Obie próbują mierzyć się z własnym życiem, uporać się z traumami, ułożyć wszystko od nowa…

Drugi plan czasowy zabiera nas do współczesnego Toronto, gdzie poznajemy Heather. Kobieta traci babcię, a w jej ręce trafiają próbki haftu. Zdaje sobie wówczas sprawę, jak mało wiedziała o Ann.

W tytule znalazła się suknia, ale to nie ona jest bohaterką tej historii. Tak samo istotą powieści nie jest królewski ślub, na który patrzymy oczami głównych bohaterek z właściwego ich pozycji rzędu. To opowieść o nich samych. Z jednej strony ciepła, pełna wsparcia i lekkiej jak najcieńszy tiul nadziei na nowe życie, a z drugiej pełna bólu, cierpienia…

Jennifer Robson bohaterkami swojej powieści nie czyni kobiet silnych, wierzących w siebie, dążących do celu. Ann i Miriam to „zwyczajne” dziewczyny, na które los zrzucił zbyt wiele, a jednak nie dały się złamać. To historia o zaczynaniu wszystkiego od nowa, zostawianiu za sobą przeszłości, ale też próbie jej przepracowania…

Heather sama w sobie nie daje tej historii wiele. Jej własna historia jest po prostu przyjemna, ale niewyszukana. Jednak to jej obecność i próba rozwikłania tajemnic, o których Ann całe życie milczała, pozwala nam poznać historię przyjaciółek pełniej – zwłaszcza Miriam. Chociaż jako pierwszą poznaliśmy Ann i była ona jakby wysuwana na przód, a współcześnie podążamy za jej wnuczką, to jednak istotniejszą bohaterką jest Miriam i jej historia. To, że możemy ją zobaczyć w całości, jest niezwykle ważne…

W 1947 roku londyńczycy muszą mierzyć się z mrozami, brakami żywności i opału. W domu mody Hartnella przecinają się drogi Ann i Miriam. Obie straciły wszystkich bliski w czasie wojny. Ann po wyjeździe bratowej zostaje w Anglii zupełnie sama. Miriam próbuje w nowym kraju zacząć życie od now...

Rozwiń Zwiń

W trzecim tomie wracamy do Warszawy w 1916 roku. Niemcy zadomowili się w mieście, wprowadzają własne rozporządzenia, a warszawiakom żyje się coraz gorzej. Bohaterki od początku znajdowały się w trudnej sytuacji, ale teraz naprawdę z trudem wiążą koniec z końcem. Życie znów ich nie oszczędza i przygotowuje kolejne zawirowania.

Lekturę tej części zaczęłam z lekką irytacją, ponieważ na początku pojawił się zabieg, którego jak się okazało bardzo nie lubię, czyli „coś się wydarzyło, ale… nie, jednak ci nie powiem”. Pozostawienie nutki niepewności albo udane „zawieszenie strzelby” może mieć bardzo dobry wpływ na fabułę, zaangażowanie, ale tutaj coś mi nie zagrało. Dalej jednak zupełnie pochłonęły mnie kolejne wydarzenia, przypominając mi dlaczego tak lubię tę serię.

Fabuła jak w poprzedni tomach pełna jest zwrotów akcji, nieoczekiwanych wydarzeń, tajemnic i humoru. W tym ostatnim jak zwykle przoduje babcia Adela – jest wspaniała! Historia z samowarem i rewizją – cudna! Zaczynamy powoli wracać do bankructwa ojca sióstr. Poprzedni tom w tej sprawie umiejętnie wprowadził mnie w błąd. Byłam pewna, że to już zamknięta sprawa. Ta moja pomyłka akurat bardzo mnie cieszy, bo ten lekko kryminalny wątek dodaje ciekawego kolorytu całej historii. Nie brakuje też kolejnych zawirowań w życiu uczuciowym sióstr. Po raz kolejny, tym razem wyraźniej, zostaje nam zasygnalizowane, że przeszłość ciotki Klary, stojącej na straży moralności i dobrego imienia rodziny, kryje wiele tajemnic.

Przy okazji tej lektury zdałam sobie sprawę, która siostra zdobyła najwięcej mojej sympatii – Pola! W „Garści popiołu” znowu dostała więcej miejsca. W drugim tomie raczej pozostawała nieco w cieniu, tutaj fabuła rozkłada się bardziej proporcjonalnie. Przy okazji też w mojej głowie zaczął się pojawiać 𝘴ℎ𝘪𝑝, o którym wcześniej nawet przez chwilę bym nie pomyślała, a tutaj był tak oczywisty… 😍

W trzecim tomie wracamy do Warszawy w 1916 roku. Niemcy zadomowili się w mieście, wprowadzają własne rozporządzenia, a warszawiakom żyje się coraz gorzej. Bohaterki od początku znajdowały się w trudnej sytuacji, ale teraz naprawdę z trudem wiążą koniec z końcem. Życie znów ich nie oszczędz...

Rozwiń Zwiń

Wiele lat temu, jeszcze w liceum, czytałam „Stokrotki w śniegu” Evansa. Bardzo mi się wówczas podobały, a nawet były wzruszające. W grudniu, szukając powieści świątecznej, postanowiłam wrócić do autora i sięgnęłam po „Listy Noel”. Nie wiem, czy to wina powieści, czy ja stałam się bardziej wybredna (pewnie jednak znacznie bardziej to drugie), ale podobało mi się nieco mniej.

Noel jest redaktorką w jednym z nowojorskich wydawnictw. Kiedy umierający ojciec nalega na rozmowę, w końcu zgada się do niego pojechać. Przez lata – odkąd wysłał ją do szkoły z internatem, gdy była nastolatką – praktycznie nie utrzymywała z nim kontaktu. Pobyt w domu rodzinnym i śmierć ojca powodują, że Noel zmuszona jest zmierzyć się ze wspomnieniami z dzieciństwa, które zdają się stać w zupełnej sprzeczności z tym, jak odbierali jej ojca inni.

Tak jak wspomniałam, to dopiero druga książka autora, którą czytałam, ale mam wrażenie, że podejmowanie tematów relacji rodzinnych jest dla niego bardzo typowe. Historia Noel pokazuje, jak wiele krzywd może wyrządzić brak szczerej rozmowy. Przemilczenie niektórych faktów często motywuje się ochroną bliskiej osoby przed trudną prawdą, zwłaszcza gdy chodzi o dziecko. Każda decyzja ma wówczas ma swoją cenę, ale jednak tylko prawda pozwala do końca zrozumieć własną przeszłością i otaczającą rzeczywistość i uporządkować własne uczucia.

Wszystkim molom książkowym spodoba się fakt, że w powieści często pojawiają się książki. Nie tylko za sprawą pracy Noel, ale też jej prywatnych lektur, kolekcji jej ojca i prowadzonej przez niego księgarni. Większość wzmianek bardzo mi się podobała. Jedynie miałam problem ze scenami z klientami księgarni (oczywiście nie mam tu na myśli Grace!). Czułam się jakbym wracałam do „Pamiętnika księgarza”. W moim odbiorze były bardzo humorystyczne i nijak niepowiązane z całością.

Co do samej historii i zawartego w niej wątku miłosnego nie mam w zasadzie zastrzeżeń. Być może nie było zaskakująco, ale w powieści świątecznej jednak dużo bardziej liczą się emocje i wzruszenia. Tego niestety u mnie zabrakło.

Jestem zdecydowanie team narracja trzecioosobowa. Tutaj pierwszoosobowa spowodowała, że dość długo nie mogłam wczytać się w powieść. Dodatkowo książka jest napisana bardzo prostymi, krótkimi zdaniami, a to nie jest mój styl. Lubię kiedy powieść jest… pełna. Okrąglutka. I kiedy krótkie zdania stoją obok długi, wyrażając istotną treść – wtedy nabierają dodatkowej mocy.

Co na ogromny plus w formie? Cytaty rozpoczynające każdy rozdział związane z pisaniem, czytaniem czy ogólnie z książkami. Doskonale korespondowały z treścią rozdziałów, ale też po prostu bardzo do mnie trafiały.

Wiele lat temu, jeszcze w liceum, czytałam „Stokrotki w śniegu” Evansa. Bardzo mi się wówczas podobały, a nawet były wzruszające. W grudniu, szukając powieści świątecznej, postanowiłam wrócić do autora i sięgnęłam po „Listy Noel”. Nie wiem, czy to wina powieści, czy ja stałam się bardziej ...

Rozwiń Zwiń

Natasza Socha w „Godzinie zagubionych słów” stara się sprowokować czytelnika do refleksji nad relacjami z bliskimi. Jak bardzo nie doceniamy ich obecności? Ile rzeczy z czasem zaczyna nas dzielić? Niewypowiedzianych żalów, niewyjaśnionych nieporozumień, przemilczanych pragnień…

Każdy z bohaterów tej książki utknął właśnie w takim punkcie relacji – pełnym niewyjaśnionych spraw. Kiedy staje się jasne, że już niczego nie wyjaśnią, dostają dodatkową godzinę – tylko albo aż. Czy to wystarczy?

Na okładce wydawca umieścił słowo „powieść”, ale to nie jest powieść. „Godzina zagubionych słów” to raczej zbiór opowiadań. W każdym rozdziale poznajemy innego bohatera i jego historię. Wszyscy się gdzieś spotkali, minęli, niektóre historie lekko się stykają, ale tak naprawdę to pięć odrębnych historii, opowiadań. Każda trudna, ciężka od emocji. I choć finałowa scena zawsze rozgrywa się w przededniu Wigilii, nie znajdziemy tam świątecznej atmosfery.

Pomysł z dodatkową godziną na rozmowę jest bardzo ciekawy. Ale według mnie znacznie stracił przed formę. Gdyby był częścią spójnej, jednolitej powieści, miałby znacznie większą moc. Tymczasem tutaj każde opowiadanie rozgrywa się według tego samego schematu, a przez to każde kolejne ma coraz mniejszą siłę oddziaływania.

Lata temu czytałam jedną powieść Nataszy Sochy i pamiętam, chociaż trochę przez mgłę, że całkiem mi się podobała. Tutaj styl nie wpisał się do końca w moje gusta. W moim odczuciu był dość ciężki i przede wszystkim pełny mądrych przemyśleń. A ja bardzo nie lubię tworzenia w książkach gotowych sentencji, takich ewidentnych. Jednak wiem, że wiele osób lubi takie elementy, więc na pewno mają większe szanse polubienia się z tym tytułem.

Natasza Socha w „Godzinie zagubionych słów” stara się sprowokować czytelnika do refleksji nad relacjami z bliskimi. Jak bardzo nie doceniamy ich obecności? Ile rzeczy z czasem zaczyna nas dzielić? Niewypowiedzianych żalów, niewyjaśnionych nieporozumień, przemilczanych pragnień…

Każdy z bo...

Rozwiń Zwiń

Po tym, jak dobrze bawiłam się, czytając dwa tomy serii Zawierucha, zaczęłam szukać czegoś podobnego. Tak moją uwagę przykuła seria Edyty Świętek. Wypożyczyłam pierwsze tomy i przeniosłam się do Krakowa oraz na deptak i leśne ścieżki Krynicy. To zupełnie inny rodzaj książek. „Sekrety kobiecej duszy” i „Fantazje niewinnych serc” to takie… pełne powieści. Wszystko w nich jest na swoim miejscu – dialogi, opisy, dobry styl.

Główna bohaterka, Aurelia, to młoda wdowa. Oprócz bólu towarzyszy jej również niepewność co do przyszłości. Za sprawą miłości z łemkowskiej chyży trafiła na salony, bale i proszone herbatki wyższych sfer. Wszystkie rozterki dzieli z nową przyjaciółką Matyldą, która z mężem przyjeżdża do wód.

Dzięki warsztatowi autorki powieści czyta się naprawdę przyjemnie. Jednak nie potrafiłam się do końca wciągnąć, kiedy je odkładałam, nie ciągnęło mnie z powrotem. I dopiero po jakimś czasie zorientowałam się dlaczego. Brakowało mi w nich zarysowanego od początku problemu, celu, do którego będziemy dążyć. W przypadku Matyldy jeszcze jakiś się pojawia, ale Aurelia po prostu dryfuje przez kolejne rozdziały. Z jednej strony opisywana jest jako kobieta przełamująca schematy, mająca własne zdanie, wyprzedzająca nieco epokę, stająca w obronie innych, ale z drugiej jest bierna, jeśli chodzi o jej własne życie. Jedynymi bohaterami, którzy mają mocno określony cel, są złe charaktery. Teoretycznie ich działania powinny utrudniać bohaterce dotarcie do celu, do rozwiązania fabuły, tymczasem przeszkadzają jej tylko w spokojnym życiu, a to trochę za mało. Dlatego też trudno było mi się zżyć z Aurelią, skoro nie miałam pojęcia, w czym konkretnie mam jej kibicować.

Po tym, jak dobrze bawiłam się, czytając dwa tomy serii Zawierucha, zaczęłam szukać czegoś podobnego. Tak moją uwagę przykuła seria Edyty Świętek. Wypożyczyłam pierwsze tomy i przeniosłam się do Krakowa oraz na deptak i leśne ścieżki Krynicy. To zupełnie inny rodzaj książek. „Sekrety kobie...

Rozwiń Zwiń