Historia Turcji

Bardzo dobra książka, starającą sie w miarę swej skromnej objętości, poruszyć każdy aspekt historii Turcji (społeczeństwo, kultura, polityka, militaria etc),a może raczej Turków. W pierwszych rozdziałach jest też bowiem sporo o mogracji i Turków historii heroicznej.
Bardzo dobra, ale tak do początków czasów nowożytnych a potem sukcesywnie ilość "problemów klasowych", "reakcji", "elementów progesywnych", "burżuazji", "kapitalizmu" itp wzrasta by od strony 293 (na szczęście to już blisko końca) stały się one podstawowym elementem narracji i na ostatnich stronach syreni śpiew ze strony ZSRR wiał na czytelnika całą grozą czasów już słusznie minionych. Niemniej nadal, do powstania Republiki warte polecenia jako dobre i szerokie kompendium, z miłym oku podkreśleniem sprawy polskiej.

Bardzo dobra książka, starającą sie w miarę swej skromnej objętości, poruszyć każdy aspekt historii Turcji (społeczeństwo, kultura, polityka, militaria etc),a może raczej Turków. W pierwszych rozdziałach jest też bowiem sporo o mogracji i Turków historii heroicznej.
Bardzo dobra, ale tak do początków czasów nowożytnych a potem sukcesywnie ilość "problemów klasowych",...

Na wymienienie z nazwy wszystkich rodzajów piechoty i kawalerii potrzeba całego akapitu a na wielkie oblężenie Malty wystarczy jedno zdanie. Dziwne.

Malta była może nie hamulcem, ale z pewnością znaczącą garścią piachu wrzuconego w tryby morskich ambicji Sulejmana. Ale to tylko jeden przykład z wielu miejsc w książce, gdzie sprawę załatwia się jedynie krótką wzmianką. No ale co się dziwić, kiedy historię ludów tureckich, Seldżuków, Imperium Osmańskiego i kamalistowskiej Turcji upchnięto na 330 stronach. Możliwe że z tego powodu nie czyta się tego z zaciekawieniem.

Mam wrażenie, że ktoś przyszedł do Reychmana mówiąc: kuuurde pszypał, facetka zadała na poniedziałek napisać historie turkuw :/

Na wymienienie z nazwy wszystkich rodzajów piechoty i kawalerii potrzeba całego akapitu a na wielkie oblężenie Malty wystarczy jedno zdanie. Dziwne.

Malta była może nie hamulcem, ale z pewnością znaczącą garścią piachu wrzuconego w tryby morskich ambicji Sulejmana. Ale to tylko jeden przykład z wielu miejsc w książce, gdzie sprawę załatwia się jedynie krótką wzmianką. No...

Historia Turcji napisana przystępnym językiem. Autor w bardzo dobry sposób wyjaśnia różne zagadnienia, w tym narastające problemy Turcji, po epoce Sulejmana Wspaniałego. Niestety książka ma w sobie nieco naleciałości, z okresu kiedy Polska była mniejszym bratem dla Związku Radzieckiego. Jak to w tej serii „Historii państw” bywa, autor największe podrozdziały poświęca buntom chłopskim czy też ogólnie „walce klasowej”. Czasami, przy opisie takiej walki klasowej, czytelnik może dojść do wniosków typu „dobry sułtan, ale zły dwór”.
Wymienię też jeden z błędów autora, prawdopodobnie wynikający z okresu, w którym powstała książka (Wielki Brat ZSRR patrzy). Autor bardzo szczegółowo i ciekawie, jak na rozmiary dzieła, opisuje okres napoleoński historii Turcji. I nagle, w kontekście porozumień w Tylży i Erfurtu Napoleona z Aleksandrem I carem Rosji, pada zdanie: „Zamiarem Napoleona było przeciągnięcie wojny turecko-rosyjskiej aż do przygotowywanej własnej kampanii przeciw Rosji”. Nie, nie i jeszcze raz nie. Napoleon poświęcił sojusz z Turcją, ale przecież nie zrobił tego bo za 4 lata miał plan uderzenia na Rosję. On naprawdę ufał carowi, poświęcił bardzo wiele, na rzecz sojuszu z Rosją. To Aleksander wykiwał cesarza Francji, cały czas marząc o odegraniu się. Uzyskał wiele od Francji, w zamian nie dając prawie nic (nie szczelna blokada kontynentalna). Jeśli ktoś w 1808 marzył o kolejnej wojnie francusko-rosyjskiej to był to car Rosji. Odsyłam w tej kwestii do niezmiernie ciekawej książki „Napoleon, Aleksander i Europa 1806-1812”.

Historia Turcji napisana przystępnym językiem. Autor w bardzo dobry sposób wyjaśnia różne zagadnienia, w tym narastające problemy Turcji, po epoce Sulejmana Wspaniałego. Niestety książka ma w sobie nieco naleciałości, z okresu kiedy Polska była mniejszym bratem dla Związku Radzieckiego. Jak to w tej serii „Historii państw” bywa, autor największe podrozdziały poświęca buntom...

Wszystkie problemy bardzo dobrze opisane, opracowany każdy aspekt - od wojskowości do kultury.

Wszystkie problemy bardzo dobrze opisane, opracowany każdy aspekt - od wojskowości do kultury.