Michał Cholewa

Książka zamykająca cały cykl i, co ważne, z całego cyklu najlepsza. :) W połowie miałem wrażenie, że autor zastosował chwyt polegający na oddaleniu perspektywy, pokazaniu, że działania pojedynczych jednostek (w tym przypadku bohaterów znanych nam z poprzednich części) nie mają wpływu na przebieg całego konfliktu. Że cały dramatyzm żołnierskiej tułaczki jest nic niewart, skoro jest się tylko pionkiem na szachownicy, na której jest przecież wiele figur. Że niektóre ruchy wymagają straty własnych pionów, a że akurat trafiło na nas? Cóż, mieliśmy pecha.   W połowie lektury zacząłem się też zastanawiać, o co właściwie toczy się ten cały konflikt. W opisywanym świecie nie ma jakichś surowców czy innych elementów, które mogłyby skłonić strony do wyniszczającej walki o dominację. Przy okazji ostatniej części cyklu tajemnica ta zostaje rozwiązana. I jest to rozwiązanie całkiem satysfakcjonujące.   Generalnie, im dłużej obcowałem z tą książką, tym więcej zacząłem się zastanawiać nad jej tłem ekonomiczno-społecznym. Informacje w tym zakresie udzielane są dosyć szczątkowo. Populacja ludzka w wyniku wydarzeń z Dnia jest relatywnie nieliczna. Z drugiej strony nie wydaje się, by wpływało to na zdolności produkcyjne istniejących organizmów państwowych. Bądź co bądź, wszystkie strony konfliktu są zdolne produkować bardzo duże floty bardzo dużych okrętów kosmicznych, stacji itp. Jednocześnie skąpe opisy stosunków pracy nie dają podstaw do tego, aby sądzić, że efektywność wykonywanej pracy jest zasadniczo większa od tej znanej nam dziś. A nasza cywilizacja przecież flot kosmicznych nie buduje. Należy założyć, że te uproszczenia to licentia poetica autora.   Reasumując, warto przejść przez cały ten cykl, aby dobrnąć do zamykającej go części.