Kornelia Sobczak

Książka o tym, co łączyło „Zośkę” i „Rudego”, lecz nie tylko. Autorka zresztą kwestię tę rozwiązuje subtelnie – słowem kluczem jest „queer” (i queerowa miłość),pojęcie cenne, niejednoznaczne, choć rozumiane tu w konkretny sposób. To także książka będąca wielowymiarową analizą „Kamieni na szaniec” ([…] posłuchajmy uważniej, co ci bohaterowie mieli do powiedzenia […]); również pod kątem tego, czego i dlaczego w nich nie ma. To więc częściowo herstoria, ale z uwzględnieniem realiów epoki. Wreszcie to lektura o czasach, o których powinno się pamiętać. To, co działo się podczas II wojny światowej, nie wzięło się znikąd. Na dodatek historia także uczy, a przynajmniej może. „Ostatnie lata dobitnie pokazują, że historia raczej nas niczego nie uczy, ale może to dlatego, że wciąż za mało ją znamy? Dziś również mamy wybitnych naukowców, polityków i mężów stanu, którzy nie mają problemów z łamaniem praw człowieka. Dziś również radykalna prawica wdziera się do liberalnego centrum, krzycząc, że istnieją jakieś kategorie ludzi, którzy są dla nas obcy, stanowią zagrożenie i należy się przed nimi bronić, sięgając po specjalne środki. A centrum coraz bardziej jej wierzy, podczas gdy politycy wciąż – cynicznie bądź naiwnie – uważają, że pożyczając język od faszystów, mają go pod kontrolą”. Polecam.