Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc.
Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki).
Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie.
Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy.

"Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą".
Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura.


70 LAT TEATRU SENSACJI KOBRA

"Carmilla" to gotycka nowela irlandzkiego pisarza Josepha Sheridana Le Fanu, opublikowana po raz pierwszy w latach 1871–1872 na łamach czasopisma "The Dark Blue". Fundamentalne dzieło, które w historii literatury grozy, wpłynęło na późniejszą postać wampira w popkulturze, w tym na słynnego "Draculę" Brama Stokera o 25 lat (1897)
Narracja rozgrywa się w XIX-wiecznej Styrii i opowiada historię młodej kobiety, która jest ścigana przez wampirzycę Carmillę. Carmilla jest prekursorką uważana w opowieści o wampirach wszech czasów i spopularyzowałatrop lesbijskiego wampira.
Historia opowiadana jest przez Laurę, młodą kobietę mieszkającą z ojcem w odludnym zamku w Styrii. Ich życie zmienia się, gdy po wypadku powozu trafia do nich tajemnicza i piękna Carmilla. Między dziewczętami nawiązuje się intymna, niepokojąca więź.
Le Fanu w nowatorskim stylu łączy grozę i motyw wampirzycy lesbijki z subtelnym erotyzmem, tajemnicą , zjawiskami paranormalnymi i psychologicznym napięciem.


"Carmilla" głęboko zdefiniowała gatunek powieści o wampirach i ogólnie gotycki horror, ugruntowując pozycję Le Fanu jako czołowego pisarza tego gatunku. Nowela wywarła bezpośredni wpływ na późniejszych autorów horrorów i kryminałów, takich jak Bram Stoker , MR James , Henry James i inni. Ze względu na swoją popularność, dzieło zostało umieszczone w antologiach , a od końca XIX wieku było szeroko adaptowane do filmów , oper, gier wideo, sztuk halloweenowych , komiksów, kreskówek, radia i innych mediów. Współczesność inspiruje i adaptacje kinowe, teatralne, musicalowe, performance.
"Carmilla" była wielokrotnie wznawiana, także jako samodzielne dzieło i propagowane było w prywatnych publikacjach osób LGBT.

W Polsce najbardziej znaczącym wydaniem książki "Carmilla" autorstwa Josepha Sheridana Le Fanu jest edycja jubileuszowa z 2024 roku, opublikowana przez wydawnictwo Uroboros. Publikacja jubileuszowa z okazji 50. rocznicy pierwszego polskiego wydania z 1974 roku, które było z kolei wydarzeniem wiekopomnym po 102 latach od wydania anglojęzycznej wersji z 1872 roku.

Powieść gotycka vel romans grozy /literatura grozy pojawia się głównie na przełomie XVIII i XIX wieku w Anglii, z czasem w całej Europie. Elementami definiującymi to tajemnicza, upiorna i gęsta atmosfera narracji, stan odczuwalnego poczucie lęku, strachu, napięcia, grozy w nawiedzonych budowlach (średniowieczne gotyckie zamki , ruiny, posiadłości z rodzinnymi cmentarzami). Bohaterowie reprezentują cechy, pozytywnego niewinnego, dobrego i negatywnego z pierwiastkiem tajemnicy i demonizmu(pułapki, śmierć, choroba, szaleństwo, klątwa). Powieść gotycka była modyfikacją powieści sentymentalnej XVIII wieku. Wywarła znaczny wpływ na rozwój literatury romantycznej, a także horroru. Stanowiła również istotny element współczesnego prądu kulturalnego zwanego gotycyzmem.

Za wyznacznik i wzorzec gatunku uważa się "Zamczysko w Otranto" z 1764 roku (wydanie polskie 1974 roku) autorstwa Horacego Walpole’a. Pierwszy prawdziwy sukces powieść gotycka odniosła autorstwa Ann Radcliffe "Italczyk". Do najbardziej znanych utworów tego nurtu należą "Mnich" Matthew Gregory’ego Lewisa, "Frankenstein" Mary Shelley. Elementy powieści gotyckiej są zauważalne w "Wichrowych wzgórzach" Emily Brontë. W Polsce powieść gotycką zainicjowała w XIX wieku Anna Mostowska, uprawiał ją także Zygmunt Krasiński. Popularność powieści gotyckiej zanikła jednak z początkiem XX wiek.

W XX wieku hiszpańscy cenzorzy zezwolili na import „Carmilli” z Argentyny w 1941 roku i wznowienie jej w latach 60. i 70. XX wieku bez konieczności redakcji. Cenzorzy nie uznali erotycznych elementów fabuły ani zamieszczonych w książce ilustracji z nagimi kobietami. Alberto Lázaro twierdzi, że cenzorzy nie dostrzegli lesbijskich wątków książki. Lázaro twierdzi, że okazywanie uczuć między kobietami raczej nie było postrzegane jako seksualne lub romantyczne w Hiszpanii i Anglii aż do 2 połowy XX wieku, w przeciwieństwie do podobnych okazywania uczuć między mężczyznami
W kwietniu 2025 roku rząd Białorusi wpisał książkę na listę publikacji drukowanych zawierających wiadomości i materiały informacyjne, których dystrybucja mogłaby zaszkodzić interesom narodowym Białorusi.

Spektakl w Telewizyjnym Teatrze Sensacji Kobra - Horror "Carmilla" z premierą 13 listopada 1980 roku. Reżyseria i adaptacja Janusza Kondratiuka. Przekład Macieja Kozłowskiego. Scenografia Henryka Wańka.

Obsada:
Izabela Trojanowska (w roli tytułowej Carmilli)
Monika Stefanowicz (jako Laura)
Leon Niemczyk (jako Ojciec)

Spektakl zapadł w pamięć widzów ze względu na mroczny klimat oraz odważną, jak na tamte czasy, kreację Izabeli Trojanowskiej. 

Obsada:

Tomasz Grochoczyński
Barbara Rachwalska 
Anna Milewska
Zofia Rysiówna
Jerzy Łapiński
Piotr Grabowski
Włodzimierz Preyss
Zbigniew Koczanowicz
Eugeniusz Priwieziencew
Jerzy Bończak.

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku...

Menu : "Dzisiaj nie jadł sam, więc porcja musiała być większa. Chciał przyrządzić swoje popisowe danie - szarpaną ludzinę..."

Nietolerancja, odmienność, przemoc psychiczna i fizyczna towarzyszy ludzkości od zarania dziejów.
Piotr Kościelny warsztat literacki łączy zawodowo z profesją detektywa.

Po szóstej części czekałam na siódmą z mieszanymi uczuciami i lękiem. Wrocław niczym żywy organizm z wielowątkowością i wieloosobowością złożonych postaci z każdej części. Życie prywatne Sikory i jego współpracowników/przyjaciół (Bielecki, Aneta i Łukasz) okres żałoby, straty i poważne konsekwencje , zagrożenie życia i zdrowia, sprawy sądowe dotyczące opieki nad dzieckiem, pomocy niani, rekonwalescencja Bieleckiego. Warszawskie wsparcie inspektorki Dobruckiej, która przywiązuje wagę do feminatywów. Analogicznie to tych sytuacji rozpoczyna się śledztwo i wyścig z czasem. Poziom degrengolady, patologii, dewiacji wzrasta z kanibalizmem i kazirodztwem , zaginięciami młodych mężczyzn. Deprawacja, niepełnosprawność intelektualna sprzężona rodem z Whittakerów/Tim Colton, kanibal poluje i tropy miesza, i zbiegli nawiedzeńcy z psychiatryka z misją wcielenia New Jezus. Pani prokurator przy współpracy strażnika więziennego niczym "Ostatni sprawiedliwi" naprawiają zdeprowawany świat z pedofilii. Analiza, wnikliwość, bardzo emocjonalnie wchodzi się w każdą z części , uczestnicząc w polowaniu.
Mocne akcentowanie zmian społecznych, dyskryminacji, polityki państwa z wpływami kościoła, służb, i braku poszanowania zwykłej jednostki ludzkiej. Temat trudny i wywołujący zniesmaczenia, obrzydzenie. Zakończenie niedokończone i Hydra Lernejska z odrastającymi głowami wiedzie do samozagłady, gdy, ktoś tej metafory....

Menu : "Dzisiaj nie jadł sam, więc porcja musiała być większa. Chciał przyrządzić swoje popisowe danie - szarpaną ludzinę..."

Nietolerancja, odmienność, przemoc psychiczna i fizyczna towarzyszy ludzkości od zarania dziejów.
Piotr Kościelny warsztat literacki łączy zawodowo z profesją detektywa.

Po szóstej części czekałam na siódmą z mieszanymi uczuciami i lękiem. ...

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc.
Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki).
Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie.
Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy.

"Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą".
Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura.

70 LAT TEATRU SENSACJI KOBRA


Gaslighting to forma przemocy psychicznej i manipulacji, w której sprawca celowo zniekształca rzeczywistość i fakty, podważając pamięć, percepcję i zdrowy rozsądek ofiary. Sprawca u ofiary wywołuje zwątpienie we własne odczucia, dezorientację, poczucie niskiej samooceny i całkowitej zależności od manipulatora. Nazwa pochodzi od sztuki "Gas Light". 
Kluczowe przejawy i techniki gaslightingu, to zaprzeczanie, powątpienie faktom: Mówienie "to się nigdy nie wydarzyło", "zmyśliłaś to". Podważanie emocji z małostkowością w używanie zwrotów typu "jesteś przewrażliwiona", "znowu dramatyzujesz", "pomylona jesteś" itd.
Kolejne etapy to izolacja: od bliskich i otoczenia i dyskredytowanie w oczach bliskich, że ofiara jest niestabilna emocjonalnie.
Przekręcanie informacji z mistrzowskim spektaklem manipulowania z kontekstem wypowiedzi i sytuacjami. 

Skutki gaslightingu wywolują niską samoocenę i niedowartościowanie, ciągłe poczucie winy i lęku, utrata zaufania do własnej pamięci i osądu. Zdrowotne i psychiczne zmiany w postaci chronicznego zmęczenia i somatyczne objawy stresu. W celu uniknięcia konfliktu lub kontaktu izolowanie siebie i wyczekiwanie na momenty , gdy sprawca-agresor jest nieobecny.

"Gaśnie płomień” (oryg. Gas Light / Angel Street) Patricka Hamiltona z 1938 roku to klasyczny dreszczowiec wiktoriański, uznawany za jeden z najważniejszych dramatów psychologicznych, który dał początek terminowi „gaslighting” .
Sztuka powstała w mrocznym okresie w życiu Hamiltona, związane to było z wypadkiem samochodowym i komplikacjami zdrowotnymi oraz samobójstwem matki.
"Gaśnie płomień” to doskonale napisany kryminał, psychologiczny thriller ze studium przemocy, które wyprzedziło swoje czasy w opisie psychomanipulacji. Sztuka jest "elektryzującym thrillerem", która jest ponadczasowa i uniwersalna. Współczesność boryka się z przejawami.przemocy, technikami manipulacji i toksycznością w realu i cyberprzestrzeni.
Gasnący płomień to idealna metafora gazowego oświetlenia, które symbolizowało wiktoriańską epokę, ale i zmierzch psychiczny głównej bohaterki.
Budowane napięcie w klaustrofobiczno-hetmetycznym klimacie osamotnienia i izolacji od otoczenia i społeczności, w kontrze oprawy nocnej w kolorytach pomarańczowo-brązowych płomienia lampy gazowej i dźwięków. Narastające poczucie lęku, strachu, walki zmysłów z racjonalnym stanem.

Akcja sztuki rozgrywa się w spowitym mgłą Londynie w 1880 roku, w domu Jacka Manninghama i jego żony Belli, należącym do wyższej klasy średniej .
Kluczowe dla fabuły jest późne popołudnie, czas, który Hamilton określa jako „przed słabym świtem lamp gazowych i herbaty”.
Inspektor Rough staje się ważną postacią, który wprowadza balans i pomaga Belli odkryć prawdę.

"Gasnący płomień" Patricka Hamiltona z
premierą 28 września 1961 roku w Teatr Telewizji z cyklu Teatr Sensacji Kobra. W reżyserii Andrzeja Łapickiego w przekładzie Haliny Boguckiej. Scenografia
Franciszeka Starowieyskiego oddała ducha i klimat wiktoriański.
Obsada:
Pani Manningham  - Zofia Mrozowska
Pan Manningham  - Andrzej Łapicki
Rough  - Stanisław Jasiukiewicz
Elżbieta  - Maria Żabczyńska
Nancy  - Alicja Wyszyńska

Polecam zobaczyć ascetyczny obraz scenografii, gry aktorskiej i techniki manipulacji , studium szaleństwa i przemocy psychologicznej . Doskonały spektakl.



"Gaslight"– amerykański dramat psychologiczny z 1944 roku w reżyserii George’a Cukora. Film powstał na podstawie sztuki Patricka Hamiltona.
Film otrzymał siedem nominacji do Oscara w skategoriach: najlepszy film, najlepsza aktorka (Ingrid Bergman), najlepszy aktor (Charles Boyer), najlepsza aktorka drugoplanowa (Angela Lansbury), najlepszy scenariusz adaptowany (John Van Druten, Walter Reisch, John L. Balderston), najlepsze zdjęcia w filmie czarno-białym (Joseph Ruttenberg), najlepsza scenografia w filmie czarno-białym (Cedric Gibbons, Edwin B. Willis, William Ferrari, Paul Huldschinsky). Zdobył dwie statuetki: dla najlepszej aktorki i za najlepszą scenografię. Doskonała gra Bergman, zdjęcia i scenografia (wyposażenie, rekwizyty, epoka, kostiumy).


"Gaslight" to brytyjski thriller psychologiczny z 1940 roku w reżyserii Thorolda Dickinsona z Antonem Walbrookiem , Dianą Wynyard i Frankiem Pettingellem w rolach głównych. Scenariusz napisali AR Rawlinson i Bridget Boland .
Film jest dość wiernie oddaje oryginał sztuki teatralnej, na której został oparty – "Gas Light "(1938) Patricka Hamiltona – z dodaniem smaczku przełamującego klimat z kankanem.
Hipnotyzujący i elektryzujący thriller z klimatem kolorytytu lampy gazowej, minimalizm i asteza przedstawienia napięcia i poczucia szaleństwa. Zło kryjącego się pod powierzchnią zwyczajności zamożnego, arystokratycznego domu.

Anthony Walter Patrick Hamilton urodził się w pobliżu Brighton, jako syn pisarza i niepraktykującego adwokata Bernarda Hamiltona oraz jego drugiej żony Ellen Adèle (która pisała jako „Olivia Roy”). Akoholizm ojca narażał rodzinę na spędzanie dzieciństwa w pensjonatach. Edukacja zakończyła się po piętnastych urodzinach w szkole Westminster. Epizod kariery aktorskiej pomógł w zostaniu powieściopisarzem w wieku 19 lat. Publikacje w 'Monday Morning " (1925), a następnie "Craven House" i "Twopence Coloured ". Oszpecony w wypadku samochodowym pod koniec lat dwudziestych, odniósł sukces sztuką "Rope "(1929) i półautobiograficzną trylogią "Twenty Thousand Streets Under the Sky" (1935). Jego dwie najbardziej udane sztuki "Rope " i "Gas Light" (1938) uczyniły Hamiltona bogatym. Zostały nakręcone na ich podstawie filmy: "Gaslight" (1944) w reżyserii George'a Cukora i "Rope" (1948) Alfreda Hitchcocka. Hamilton poślubił Lois Marie Martin w 1930 roku, a w 1954 roku Lady Ursulę Chetwynd-Talbot (która pisała jako Laura Talbot).

Jego powieść „Impromptu in Moribundia” (1939) była satyrycznym atakiem na kulturę kapitalistyczną . „Kac Vegas Square ” (1941), której akcja rozgrywa się w Earls Court, gdzie mieszkał Hamilton, zgłębiał życie nałogowych pijaków w kontekście politycznym narodzin faszyzmu. Jego trylogia „Gorse Trilogy” – trzy powieści o przebiegłym drapieżniku seksualnym i oszustu – spotkała się z uznaniem Grahama Greene’a. Ostatnia, krótka powieść Hamiltona, „Unknown Assailant” (1955), została napisana pod wpływem alkoholu. Zmarł w 1962 roku z powodu marskości wątroby i niewydolności nerek.

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku...

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc.
Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki).
Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie.
Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy.

"Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą".
Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura.

70 LAT TEATRU SENSACJI KOBRA




"Pomyłka, proszę się wyłączyć! – spektakl Teatru Telewizji z cyklu Teatru Sensacji „Kobra” z 1964 roku w reż. Jerzego Gruzy, scenariusz Mira Michałowska. Adaptacja słuchowiska radiowego Lucille Fletcher pod tym samym tytułem. Muzyka Stefana Zawarskiego, scenografia Janusza Zygadlewicza.
W głównej roli doskonała Aleksandra Śląska jak pani Stevenson.

Mirosława Dubrawska – kierowniczka centrali telefonicznej
Anna Jaraczówna – pielęgniarka
Joanna Jedlewska – telefonistka w centrali telefonicznej
Alicja Raciszówna – telefonistka w centrali telefonicznej
Irena Szczurowska – telefonistka w centrali telefonicznej
Hugo Krzyski – Ivans, wspólnik Stevensona
Kazimierz Meres – Henryk Stevenson
Tadeusz Pluciński – morderca
Juliusz Roland – pracownik telegrafu
Zdzisław Salaburski – szef
Edward Wichura – policjant
Tomasz Miłkowski – chłopiec w komisariacie.


Pani Stevenson – milionerka przykuta do łóżka na skutek wypadku, próbuj połączyć się z biurem swojego męża, Henryka. W pewnym momencie uzyskuje połączenie, ale orientuje się, że połączono ją z niewłaściwym numerem i przez pomyłkę słyszy rozmowę dwóch mężczyzn, którzy omawiają planowane za kilka godzin morderstwo. Centralia telefoniczna i jej pracownicy niestety nie umieją pomóc kobiecie i postanawia zgłosić sprawę na policję, która również bagatelizuje informacje. Z telefonu, jaki wkrótce otrzymuje od współpracownika jej męża Ivansa, pani Stevenson orientuje się, że jest on zamieszany w handel narkotykami, które wykrada z firmy jej ojca. W końcu coraz bardziej przerażona kobieta odbiera telefon od męża. Kiedy mu wszystko opowiada, Henryk wyznaje jej, że uwikłał się w ciemne interesy z handlarzami narkotyków i jest im winien 100 tys. dolarów...


"Przepraszam, pomyłka lub Pomyłka, proszę się wyłączyć[a] (:Sorry, Wrong Number") – amerykański dreszczowiec z nurtu noir z 1948 roku w reżyserii Anatole’a Litvaka. Adaptacja słuchowiska radiowego Lucille Fletcher , która napisała scenariusz.
Główne role powierzono - Barbara Stanwyck i Burt Lancaster.



Barbara Stanwyck (Leona)
Burt Lancaster (Henry)
Ann Richards (Sally)
Wendell Corey (dr Alexander – lekarz Leony)
Harold Vermilyea (Evans)
Ed Begley (Cotterell)
Leif Erickson (Fred – mąż Sally)
William Conrad (Morano)
John Bromfield (detektyw Joe)
Jimmy Hunt (Peter – synek Sally i Freda)
Dorothy Neumann (Elizabeth Jennings – sekretarka Henry’ego)
Cliff Clark (sierż. Duffy)"

Mistrzowsko zrealizowany dreszczowiec z budowanym napięciem, doskonale wyreżyserowany, ze świetnymi zdjęciami. Retrospekcja w fabule przejmuje dominację i odchodzimy od oryginału tekstu z głównymi bohaterami , czyli telefon i pani Stevenson..Barbary Stanwyck wybitną kreację stworzyła.

Polecam spektakl z wybitną Aleksandra Śląska i film


Lucille Fletcher przyszła na świat.28 marca 1912 jako Violet Lucille Fletcher na Brooklynie w Nowym Yorku. Amerykańska scenarzystka filmowa, radiowa i teatralna, autorka jednego libretta, a także pisarka.
Po ukończeniu studiów w Vassar (1933), podjęła pracę w CBS i poznała swego przyszłego męża, kompozytora Bernarda Hermanna. Pobrali się 2 października 1939 roku. Mieli dwoje dzieci, Wendy i Dorothy. Rozwiedli się 10 lat później i oboje wstąpili w nowe związki małżeńskie. Lucille wyszła za mąż kilka lat później za Douglasa Wallop’a ( pisarza i dramaturga) i  pozostali małżeństwem aż do jego śmierci w 1985 roku. Lucille zmarła 31 sierpnia 2000 roku  w Pensylwanii.
Jej słuchowiska i scenariusze można zaliczyć do gatunku dreszczowców.
Już jej pierwsza powieść „Sorry,Wrong Number” ukazała mistrzostwo pisarki w tworzeniu nastroju napięcia i zagrożenia. Przekształcona na słuchowisko, które miało   premierę w 1943 roku i otrzymało status jednego z najbardziej legendarnych słuchowisk radiowych wszechczasów. Jego wersja z 1959 roku  wyprodukowana dla Radia CBS otrzymała  w 1960 roku nagrodę Edgara (E. A. Poe)  za najlepszy dramat w kategorii radiowej.
Polskie wydanie jedynej książki " Krzyk w nocy" w 1970 roku w tłumaczeniu Miry Michałowskiej.

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku...

Zbrodnie, w których dochodzi do rozczłonkowania ciała (tzw. poćwiartowania lub rozkawałkowania zwłok), należą do wyjątkowo makabrycznych przypadków i nie często się zdarzają. To próby zatarcia śladów zbrodni i tożsamości ofiary przez sprawcę. Badania medycyny sądowej wskazująże ofiarą jest najczęściej osoba bliska sprawcy, a do rozczłonkowania dochodzi w miejscu zamieszkania.

Najgłośniejsze spraw tego typu w Polsce:

Sprawa Katarzyny Zawady - Kryptonim."Skóra" - Kraków (1998/1999): Jedna z najsłynniejszych polskich zbrodni. W Wiśle znaleziono fragmenty skóry i ciała młodej kobiety. Śledztwo trwało lata, a sprawca (Robert J.) został skazany na dożywocie w 2022 roku, jednak dwa lata później został uniewinniony.

Kryptonim "Martwe kwiaty" - Sprawa Zofii Czajkowskiej - Warszawa (lata 70. XX w.): Fragmenty ciała kobiety znaleziono w walizkach pozostawionych na Dworcu Centralnym. Na walizkach morderca położył zwiędłe kwiaty.

W lata 70/80.XX w głośną sprawą związaną z poćwiartowaniem ofiary przez Edmunda Kolanowskiego, było ukrywanie części zwłok oraz wykonywanie z grobów zwlok kobiet, by wyciąć piersi i narządy płciowe z przymocowaniem do manekina. Kara śmierci.

Rozczłonkowanie w Skwierzynie w 2020: W komórce lokatorskiej znaleziono rozczłonkowane ciało kobiety. 68-letni konkubent przyznał się do pocięcia zwłok i wrzucenia części do rzeki, ale nie przyznał się do morderstwa.

Zbrodnia na Pomorzu w 2020: Znaleziono rozczłonkowane i obdarte ze skóry ciało kobiety. Śledztwo dotyczyło zabójstwa i ukrycia zwłok, zatrzymano byłego partnera ofiary.

Sprawa z 2009 r. (Trójmiasto): W stawie znaleziono rozczłonkowane ciało kobiety. Dopiero w 2025 roku poinformowano o przełomie w śledztwie i odtworzeniu wizerunku ofiary.

W luty 2026 roku w Słupsku morderstwie odkryto, gdzie ciało ofiary znaleziono w walizce zakopane w parku. Sprawca przyznał się do zabójstwa i poćwiartowania zwłok.


Motywem najczęściej są to nieporozumienia rodzinne, emocje (zbrodnia nieplanowana), a rzadziej motywy seksualne lub choroby psychiczne.
Zazwyczaj jest to osoba z najbliższego otoczenia ofiary, a zbrodnia ma miejsce w mieszkaniu.
Rozczłonkowanie zwłok w polskim kodeksie karnym jest kwalifikowane jako zbezczeszczenie zwłok (art. 262 kk), co jest odrębnym czynem od samego zabójstwa.



Kryminalny cykl Małgorzaty Oliwii Sobczak zabiera nas do Trójmiasta. Sopot uzdrowiskowy z drewnianym molem, oraz festiwalem piosenki był oknem na świat siermiężnego socjalizmu.
I tutaj wkracza Sobczak ze swoim zespołem , którzy przestrzegają litery P i tych, którzy nie przestrzegają litery P.

Pyłek prawdę ci powie!

"W badaniach palinologii kryminalistycznej wykonuje się przede wszystkim analizę pyłku osadzonego na odzieży w celu określenia miejsca lub czasu zetknięcia osoby z roślinnością. Dla kryminalistyki największe znaczenie ma zaś fakt, iż ziarna lub zarodniki danej rośliny mają swój specyficzny wygląd, pozwalający na ich identyfikację. Możliwe jest np. określenie przybliżonej pory roku pochówku ciała, jeśli znamy terminy pylenia poszczególnych gatunków".(Wikipedia)

I tutaj do akcji wkracza ekolożką sądową Janiną Hinc znana z serii "Granic ryzyka" z doskonałym rozwiązaniem.
Niezwykłe tło i czasoprzestrzeń zbrodni, które otworzą drzwi percepcji do przeszłości . Dwutorowa narracja przeplata 1989 i 2019 rok w inspirowanej pawdziwymi wydarzenia i fabularyzowaną fikcją literacką historię. Brutalna zbrodnia w 2019 roku przeplata wątki retrospektywne 1989 roku z rozbudowaną obyczajowo-romansową perspektywą bohaterów, (Roszady partnerskie grupy przyjaciół kontra ekipa śledcza , Janina Hinc i nurek Patryk Wolski, patolog Aneta Borowska i rzeźnik Daniel Ostoja) i elementy czarnego humoru z kurami porwanymi przez (braci ) Lisy czy zamknięcie patolożki Anety w chłodni z tuszami.

Zespół Adele wykryty u Beaty Stawickiej.
Zespół Adele (ang. Adele syndrom), - „choroba miłości”, to rzadkie i poważne zaburzenie psychiczne o charakterze urojeniowo-obsesyjnym. Charakteryzuje się obsesyjną, jednostronną miłością z ignorowaniem odrzucenia i idealizacją obiektu uczuć. Prowadzi do skrajnej izolacji, depresji z zagrożeniem zdrowia i. życia, wymagając specjalistycznej terapii. Nazwa pochodzi od Adele Hugo, córki słynnego pisarza Victora Hugo, która obsesyjnie kochała angielskiego oficera Alberta Pinsona, co doprowadziło ją do załamania psychicznego.


Leopold Bilski prokurator prowadzący główne śledztwa z uporu i nieszablonowymi metodami pracy.
Drużyna Bilskiego z Anną Górską prokurstorski duet zawodowo-związkowy przy tworzeniu rodziny i perypetie z odpowiedzialnością za "swoje dxiewczyny", zagrożenia życia Liwii i deklaracji z pogodzeniem rodziny czy życia zawodowego, dalej Pająk I Kita,
Marcin Chraboł i Janina Hinc psycholog sądowy i palinolożka wspierający śledztwo.
Metodyczne i skrupulatne operacyjno-śledcze czynności meandrują z sinusoidą poszlaków i dowodów.

"(...)Czarne, znalezione w śmietnikach worki, poćwiartowane zwłoki o zielonych powłokach, palce z odchodzącą skórą, zwieńczone półdługimi czerwonymi paznokciami, rozdęte do granic, złożone z puzzli ciało, po nacięciu smuklejące w oczach.Wielki znak zapytania w miejscu głowy.

Śmierć bez tożsamości. Bez rysów. Bez imienia, bez nazwiska. Zupełnie anonimowa, a przecież chodzi o człowieka. „Czyjegoś człowieka”, jak wyraził się technik Wilczak.

Kim była zamordowana kobieta? Rozkawałkowana i zapakowana w worki jak zwykłe mięso – bez duszy i przeszłości. Czy znała swojego oprawcę? Czy była przypadkową ofiarą? Czy śmierć ją zaskoczyła, czy była świadoma tego, że nadchodzi? Co zrobiła, że spotkał ją taki los? Jak umarła?(...)"

Sopot, plaża, lipiec 1989 rok grupa przyjaciół, Patryk Wolski, Weronika Dżoleva, Beata Stawicka, Irek Kabatnik, Szponder.
W tle słyszymy dawne przeboje z czarnego Grundiga m.in; przebój Róż Europy – List do Gertrudy Burgund, Milli Vanilli Girl I’m Gonna Miss You i „Jeszcze będzie przepięknie. Jeszcze będzie normalnie” ...
Portret osób w beztroskiej scenerii w przede dniach wyzwań i wyborów bez wyborów. Portret pozornego luzu i szczęścia, fascynacji, pasji, młodzieńczych miłości, różnych środowisk społecznych które nakreślają labirynt zdarzeń, odzwierciedlający traumatyczne przeżycia z dzieciństwa i naznaczenia społecznego.

Kolor zielony to barwa kojarzona przede wszystkim z naturą, życiem i harmonią. W psychologii barw uznaje się go za kolor uspokajający, który redukuje stres i daje poczucie bezpieczeństwa.

Zbrodnie, w których dochodzi do rozczłonkowania ciała (tzw. poćwiartowania lub rozkawałkowania zwłok), należą do wyjątkowo makabrycznych przypadków i nie często się zdarzają. To próby zatarcia śladów zbrodni i tożsamości ofiary przez sprawcę. Badania medycyny sądowej wskazująże ofiarą jest najczęściej osoba bliska sprawcy, a do rozczłonkowania dochodzi w miejscu...

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc.
Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki).
Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie.
Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy.

"Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą".
Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura.

70 LAT TEATRU SENSACJI KOBRA

"Śmierć w samochodzie – spektakl Teatru Telewizji z cyklu Teatru Sensacji "Kobra" z 1974 roku w reż. Marka T. Nowakowskiego. Premiera
31 października 1974 roku. Adaptacja powieści milicyjnej Zygmunta Zeydler-Zborowskiego pt. "Gość z Londynu."
Obsada: Janusz Zakrzeński jako major Downar.
Anna Wróblówna, Wanda Koczeska, Elżbieta Dmochowska, Justyna Kreczmarowa, Danuta Nagórna, Jolanta Wołłejko, Halina Rowicka, Wieńczysław Gliński i inni.

Major Downar prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa Edwarda Sosnowskiego, obywatela brytyjskiego polskiego pochodzenia, którego przyjazd do polski związany jest z przemytem brylantów i narkotyków. Nim dojdzie do zbrodni, zdarzy się zabawne zdarzenie z trupem, którego widział krewny sekretarki Moniki majora Downara, na posesji sąsiada, krawca Romana Kuntera. Trup okazuje się manekinem...
Dalej wartka akcja i wątki krzyżują się wyłaniając Sosnowskiego, Kuntera i Marcina Wernera. Przemyt brylantów, narkotyków i tajemnicze trupy z wypadku samochodowego i Scotland Yard.

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku...

Pałac, stare kościoły, urokliwe kamieniczki i jezioro, a wszystko to otoczone malowniczymi lasami...
Dzieje miasteczka sięgają początków XIV wieku z na pograniczem województwa lubuskiego i Wielkopolski. Pałac w okresie II w.ś. należał do hrabiego Heinricha Karla von Haugwitza, tu znajdowały się woluminy i akta  "Kartoteka z Procesów o Czary", którymi interesował się Himmler i Rzesza. Najcięższe kryje się jednak głębiej, pod "folderową" powierzchnią jeziora, z dala od oczu niewtajemniczonych. To wojenne historie oparte o dokumenty i hipotez nurkow i pasjonatów o testowaniu okrętów podwodnych, tzw. U-Booty typu II.
Sława, mała miejscowość i jezioro, a pełna tylu dziwnych tajemnic....

"𝐵𝑜𝑔𝑜𝑤𝑖𝑒 𝑚𝑎ł𝑒𝑔𝑜 𝑚𝑜𝑟𝑧𝑎" Jędrzeja Pasierskiego otwierą nowy cykl z Leonem Szetyckim, który na rozdrożu samotnie wychowuje nastoletnią Hanię, z żoną na etapie "separacji" zmierzającej ku rozkładowi komórki społecznej/rodzinnej. Powrót do domu rodzinnego w Sławie z wrocławskiej komendy, w którym mieszka ojciec policjanta. Małe, prowincjonalne miasteczko położone nad "Morzem Śląskim" , klimatem i spokojnym, nieśpiesznym tempem narracji dwutorowej (teraźniejszość i przeszłość scala losy wszystkich postaci) doskonale współgra z miejscem i bohaterami kryminału, wyłaniając na plan pierwszy bohatera - jezioro, które scala klamrą fakty, legendy i ludzi.

Wiekowy rybak Jakub Barycz spędza całe dnie nad zatoką Radzyńską i pewnego świtu zauważa nietypowe zachowanie ptaków. Maleńka drewniana platforma Instytutu Meteorologii, zwykle oblepiona przez ptactwo, jest tego dnia zupełnie pusta. Zaniepokojony rybak sprawdza, co się stało, i znajduje na niej nagie zwłoki mężczyzny. Na miejsce przybywa inspektor Leon Szeptycki, który zaczyna nową sprawę na swoim dawnym terenie, czasów dzieciństwa i młodości. Powrócił tu nie tylko po to, by pracować, ale by rozwiązać zagadkę rodzinną (tajemnicze okoliczności zaginięcie lub samobójstwo matki oraz jego siostry, ojciec w tej sprawie prowadzi zmowę milczenia) , która stała się traumatycznym przeżyciem.

Policjant , współpracownicy i okoliczni mieszkańcy nie znają tożsamości denata. Pojawia się trop prowadzący do motorówki o nazwie "Bestia", którą nocą widziano w pobliżu, a należy do lokalnego bossa, Piotra Wariana, zwanego Księciuniem. To miejsce rządzi się swoimi prawami, a jezioro jest jego terytorium.

Inspektor metodycznie, skrupulatnie z aptekarską miarką prowadzi czynności operacyjno - śledczekrok, z cierpliwością i determinacją, podąża śladami zbrodni. Zastanawia się nad wieloma niejasnościami w tej sprawie, pytania piętrzą się, a odpowiedzi brak.

Przełom następuje w momencie ustalenia tożsamość denata, to Adam Borowski, pracownik uniwersytetu, którego poszukiwała jednostka naukowa...i kluczowe zdjęcie "trzech młodych mężczyzn", którzy dawno temu przybyli nad jezioro, pełni nadziei i wiary, by nurkować i przeżyć przygodę. Wśród nich jeden to Borowski, tożsamość pozostałych chwilowo pozostsje zagadką. Jego powrót po latach do tego miejsca zakończył się dla niego tragicznie i budzi ciekawość inspektora oraz brak pewnego klucza w narzędziach ojca inspektora.
Tytuł książki głęboko wchodzi w wieloznaczność, wielowarstwowość, wielowymiarowość tajemnic, patologii z przeszłości splatając współczesne wydarzenia w szepty i szumy.
Senność małego, prowincjonalnego miasteczka z perspektywy zmian ustrojowych, konformizmu czy ludzkiego czynniku.

Pałac, stare kościoły, urokliwe kamieniczki i jezioro, a wszystko to otoczone malowniczymi lasami...
Dzieje miasteczka sięgają początków XIV wieku z na pograniczem województwa lubuskiego i Wielkopolski. Pałac w okresie II w.ś. należał do hrabiego Heinricha Karla von Haugwitza, tu znajdowały się woluminy i akta  "Kartoteka z Procesów o Czary", którymi interesował się Himmler...

Sprawa się przedawnia 4 sierpnia 2025 roku...
Daria Regula w 1995 r. zdała maturę z najlepszym wynikiem w całym Gdańsku. Zdała na Akademię Medyczną i chciała być lekarką. Zdyscyplinowana, wysportowana, regularnie biegała w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym. Tutaj spotkała mordercę 4 sierpnia 1995 roku.
Tydzień wcześniej ukończyła 19 lat. Do dziś nie udało się ustalić w czynnościach śledczych sprawcy. Wszystkie akta sprawy zniknęły.

W lesie biegała i czuła się w nim bezpiecznie, znała trasę, ścieżki i tutaj spotkała ją śmierć.
"Daria mieszkała w bloku przy ul. Bobrowej w Gdańsku. To był 4 sierpnia 1995 r. Rano, o 7 godzinie wyszła pobiegać do pobliskiego lasu. Trening zajmował jej zwykle dwie godziny. Do domu miała wrócić koło godziny 9. Nie wróciła. Rodzice byli w pracy, nikt tego nie zauważył. Dopiero o godzinie 15, matka wróciła do domu i zobaczyła, że córki nie ma. Wszystko wskazywało na to, że nie wróciła po treningu. Natychmiast rozpoczęła poszukiwania. Darii nie było jej u znajomych ani rodziny. Koło godziny 18., rodzina powiadomiła policję. Funkcjonariusze nie chcieli przyjąć zgłoszenia o zaginięciu. Dziewczyna była pełnoletnia. Kazali odczekać 72 godziny, chociaż w przypadku bliskiej osoby, ten wymóg może być pominięty."
"Ojciec Darii nie zamierzał czekać. Wspólnie ze znajomymi zorganizował poszukiwania córki. Dopiero wtedy do akcji dołączyli policjanci. Przewodnik z psem pojawił się o godzinie 20, czyli ponad 12 godzin od zaginięcia. Zbyt późno, by chwycić trop dziewczyny, pies wyczuwa zapach do 8-10 godzin. Ludzie ruszyli w las, sprawdzali trasę, którą zwykle pokonywała Daria. Tak później opowiadał dziennikarzom Radia Zet Dariusz Regula: "Tego wieczoru przechodziłem może 10 metrów od miejsca, gdzie Daria była ukryta." Niestety
ojciec niczego nie zauważył."(Onet.pl)

Rażące zaniedbania w tej sprawie, zaginięcia dokumentów, dowodów i akt.

Po latach, w rozmowie z mediami, Anna Strzałkowska (bliska przyjaciółka Darii), wspominała wieczór zaginięcia: "Mam ogromny żal do policji, bo czuję, że nie zrobili wszystkiego, że od samego początku bagatelizowali tę sprawę. Nie mieli latarek, w pewnym momencie stwierdzili, że mają mecz Lechii, więc muszą już iść."

Zwłoki Darii leżały w lesie, na tyłach obiektów gdańskiej Akademii Wychowania Fizycznego. (300 metrów od domu zamordowanej). Zwłoki zostały ukryte pod suchymi liśćmi , gałęziami paproci obok trzech końców czerwonych mrówek...po czterech tygodniach znaleziono by... szkielet. W 2020 r. wyszło na jaw, że na trop naprowadził policjantów leśniczy, któremu sterta liści i gałęzi wydała się podejrzana. Oględziny wskazywały na to, że dziewczyna została brutalnie zgwałcona i uduszona. Na miejscu znaleziono zakrwawioną chusteczkę higieniczną ze śladami krwi. W pniu drzewa, koło zwłok zauważono wbity kuchenny nóż. Na ziemi odkryto wisiorek na skórzanym rzemyku (wisiorek nie należał do zamordowanej, potwierdzili to rodzice)
Morderca zostawił w jej ciele nasienie. Materiał zabezpieczono, to było DNA sprawcy.

Nieudolne dochodzenie, miliony hipotez, portret psychologiczny przezeciętnego 35 letniego mężczyzny w 40 milionowym kraju.

Profesjonalizm i kompetencje w krainie dziwów i czarów! Zaczęły za to dziać się dziwne rzeczy. Włos znaleziony na miejscu zbrodni zniknął podczas transportu do Bydgoszczy. Tam miał zostać zbadany. Wcześniej, zamiast w lodówce, przeleżał 10 miesięcy w biurku jednego z policjantów. Stracił wartość dowodową, choć był jednym z kluczowych dowodów, ponieważ mógł należeć do mordercy. Zatarto też ślady na nożu.


Po roku od morderstwa sprawę już tylko można było umorzyć i czekać na cud.

"Archiwum X szuka mordercy
W 2005 r. sprawa trafiła do rąk policjantów z Archiwum X. Oni odkryli, że między rokiem 2001 a 2006, zniknęły wszystkie akta. A było ich kilka tomów." (Onet.pl)

W 2022 r. ojciec Darii, Dariusz Regula ufundował nagrodę w wysokości 100 tys. zł za pomoc w schwytaniu mordercy jego córki.

W/w sprawę czyta się jak poradnik nieprofesjonalnych i niekompetentnych zachowań a zarazem czarny humor rodem z "13 posterunku"




Kryminalny cykl Małgorzaty Oliwii Sobczak zabiera nas do Trójmiasta. Sopot uzdrowiskowy z drewnianym molem, oraz festiwalem piosenki był oknem na świat siermiężnego socjalizmu.
I tutaj wkracza Sobczak ze swoim zespołem , którzy przestrzegają litery P i tych, którzy nie przestrzegają litery P.

Pyłek prawdę ci powie!

"W badaniach palinologii kryminalistycznej wykonuje się przede wszystkim analizę pyłku osadzonego na odzieży w celu określenia miejsca lub czasu zetknięcia osoby z roślinnością. Dla kryminalistyki największe znaczenie ma zaś fakt, iż ziarna lub zarodniki danej rośliny mają swój specyficzny wygląd, pozwalający na ich identyfikację. Możliwe jest np. określenie przybliżonej pory roku pochówku ciała, jeśli znamy terminy pylenia poszczególnych gatunków".(Wikipedia)

I tutaj do akcji wkracza ekolożką sądową Janiną Hinc znana z serii "Granic ryzyka" z doskonałym rozwiązaniem.
Niezwykłe tło i czasoprzestrzeń zbrodni, które otworzą drzwi percepcji do przeszłości . Dwutorowa narracja przeplata 1995 i 2019 rok w inspirowanej pawdziwymi wydarzenia i fabularyzowaną fikcją literacką historię.
Leopold Bilski prokurator prowadzący główne śledztwa z uporu i nieszablonowymi metodami pracy.
Drużyna Bilskiego z Anną Górską prokurstorski duet zawodowo-związkowy przy tworzeniu rodziny, dalej Pająk I Kita,
Marcin Chraboł i Janina Hinc psycholog sądowy i palinolożka wspierający śledztwo.
Metodyczne i skrupulatne operacyjno-śledcze czynności meandrują z sinusoidą poszlaków i dowodów.

Kolor niebieski symbolizuje spokój, zaufanie, stabilność i mądrość. Jasny niebieski/ɓłękit odzwierciedla spokój, czystość, lekkość, świeżość.

Sprawa się przedawnia 4 sierpnia 2025 roku...
Daria Regula w 1995 r. zdała maturę z najlepszym wynikiem w całym Gdańsku. Zdała na Akademię Medyczną i chciała być lekarką. Zdyscyplinowana, wysportowana, regularnie biegała w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym. Tutaj spotkała mordercę 4 sierpnia 1995 roku.
Tydzień wcześniej ukończyła 19 lat. Do dziś nie udało się ustalić w...

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc.
Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki).
Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie.
Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy.

"Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą".
Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura.

70 LAT TEATRU SENSACJI KOBRA

"Upiór w kuchni' – spektakl Teatru Telewizji w reżyserii Janusza Majewskiego z 1976 roku na podstawie sztuki Patricka G. Clarka pod tym samym tytułem. Spektakl pokazano w cyklu Teatr Sensacji "Kobra". Premiera 10 czerwca 1976
Komedia przypomina fabułą słynną, czarną komedię – "Arszenik i stare koronki" Josepha Kesselringa(film z Cary Grantem polecam).

Obie ekranizacje "Upiora w kuchni" (wersja z 1976 i 1993 roku), łączą dwie osoby, osoba reżysera, postać aktora Wiktora Zborowskiego. W spektaklu z 1976 zagrał on Sierżanta Griggsona, a w wersji z 1993 – Inspektora Hunta.
Zofia Mrozowska jako Laura Collins
Grażyna Staniszewska jako Cynthia Collins
Roman Wilhelmi jako Mike Speely
Jan Machulski jako Inspektor Hunt
Marek Walczewski jako Komisarz Fuddler
Włodzimierz Boruński jako lekarz sądowy
Wiktor Zborowski jako sierżant Griggson"
"Upiór w kuchni – spektakl Teatru Telewizji w reżyserii Janusza Majewskiego z 1993 na podstawie sztuki Patricka G. Clarka pod tym samym tytułem. Remake ekranizacji tego samego reżysera z 1976 ("Upiór w kuchni".)
Irena Kwiatkowska jako Laura Collins
Hanna Śleszyńska jako Cynthia Collins
Leonard Pietraszak jako Mike Speely
Wiktor Zborowski jako Inspektor Hunt
Marek Kondrat jako Barman Bob
Krzysztof Kowalewski jako Komisarz Fuddler
Marek Bargiełowski jako Pastor Sheppard
Paweł Wawrzecki jako Marcus
Stanisław Brudny jako lekarz sądowy
Andrzej Butruk jako sierżant Griggson"
Patrick G. Clark to pseudonim Janusza Majewskiego (1931-2024) – reżysera filmowego (m.in. „Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię”) i teatralnego, pisarza i dramatopisarza.

Laura i Cynthia Collins (dystyngowana matka i jej sympatyczna dorosła córka) na obrzeżach miasta prowadziły niewielki pensjonat o nazwie „Lotus”. Przyjmowały do niego tylko samotnych ludzi. Ich patentem na zbrodnię było mordowanie gości z wykorzystaniem „upiora” odgrywanego nocami przez matkę. W związku z podejrzanie dużą liczbą zgonów na terenie pensjonatu, sprawą zainteresowała się policja. Śledztwo prowadził inspektor Hunt. Jego przełożony – komisarz Fuddler – nieznany paniom Collins, wpadł na pomysł, że uda się do „Lotusa” w charakterze gościa …
Scenografia, kostiumy, charakteryzacje i gra aktorska obu spektakli na wysokim poziomie.
Tajemnica pensjonatu i uroczych właścicielek, dialogi dostarczają zaskakujące zwroty akcji i rozwiązanie....

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku...