Nietypowe, w większości bardzo krótkie opowiadania dziejące się głownie na węgiersko- rumuńskim pograniczu. W smutnych miejscach gdzie przyroda zdegradowana, cywilizacja niekoniecznie dotarła, a ludzie z dziwnym fatalizmem poddają się losowi. Opowieści czasami dziwne, czasem mało zrozumiałe, jednak wszystkie mocno niepokojące.

Nietypowe, w większości bardzo krótkie opowiadania dziejące się głownie na węgiersko- rumuńskim pograniczu. W smutnych miejscach gdzie przyroda zdegradowana, cywilizacja niekoniecznie dotarła, a ludzie z dziwnym fatalizmem poddają się losowi. Opowieści czasami dziwne, czasem mało zrozumiałe, jednak wszystkie mocno niepokojące.

Historia o mało znanych poza granicami Rumunii, a wyjątkowo okrutnych dokonaniach rumuńskiej policji politycznej czasów komunizmu. Główny bohater powieści ma sporo cech i doświadczeń samego autora - saskiego Siedmiogrodzianina (takiego rumuńskiego odpowiednika Ślązaka z Opola- ledwo tolerowanego w kraju, mówiącego po niemiecku, protestanta). Najciekawsza jednak jest analiza konsekwencji psychologicznej formacji, zarówno przez komunistyczną agitację jak i religijną ekspiację.

Historia o mało znanych poza granicami Rumunii, a wyjątkowo okrutnych dokonaniach rumuńskiej policji politycznej czasów komunizmu. Główny bohater powieści ma sporo cech i doświadczeń samego autora - saskiego Siedmiogrodzianina (takiego rumuńskiego odpowiednika Ślązaka z Opola- ledwo tolerowanego w kraju, mówiącego po niemiecku, protestanta). Najciekawsza jednak jest analiza...

Urocza figura jaką jest przyjacielski trójkącik w pewnym momencie zdecydowanie traci na atrakcyjności, stając się niebezpiecznym obciążeniem. Ciekawy koncept, ale akcja ewoluuje w rejony tak niewiarygodne, że nie jestem w stanie ich zaakceptować.

Urocza figura jaką jest przyjacielski trójkącik w pewnym momencie zdecydowanie traci na atrakcyjności, stając się niebezpiecznym obciążeniem. Ciekawy koncept, ale akcja ewoluuje w rejony tak niewiarygodne, że nie jestem w stanie ich zaakceptować.

Współczesne korporacyjne doświadczenia głównej bohaterki w południowej Korei, wyrafinowane projekty turystyczne na pacyficznej wyspie i zderzenie "cywilizowanego" świata z ubóstwem peryferii. Mocna, surrealistyczna opowieść, przez którą przewijają się największe problemy współczesności.

Współczesne korporacyjne doświadczenia głównej bohaterki w południowej Korei, wyrafinowane projekty turystyczne na pacyficznej wyspie i zderzenie "cywilizowanego" świata z ubóstwem peryferii. Mocna, surrealistyczna opowieść, przez którą przewijają się największe problemy współczesności.

Mnie, teatralnemu konserwatyście dosyć trudno przychodziła akceptacja współczesnej duńskiej dramaturgii. Może poza Peterem Asmussenem, którego Listy z NRD, doskonale korespondowały z moimi własnymi doświadczeniami czasów komuny, a Soli Deo Gloria przejmująco opowiadała o doświadczeniach skłóconych rodziców nie radzących sobie z wychowaniem dziecka. Dramaty Line Knutzon, opowiadające o alienacji i Christiana Lollike, opowiadające historię Breivika i kpiące ze współczesnych ruchów ekologicznych, bardzo sterują w kierunku lewicująco-poprawnopolitycznego banału, znanego nam ze współczesnego warszawskiego Teatru Powszechnego. Książka dla pasjonatów teatru.

Mnie, teatralnemu konserwatyście dosyć trudno przychodziła akceptacja współczesnej duńskiej dramaturgii. Może poza Peterem Asmussenem, którego Listy z NRD, doskonale korespondowały z moimi własnymi doświadczeniami czasów komuny, a Soli Deo Gloria przejmująco opowiadała o doświadczeniach skłóconych rodziców nie radzących sobie z wychowaniem dziecka. Dramaty Line Knutzon,...

Drugi tom antologii dramatu duńskiego, zdecydowanie słabszy od pierwszego. Właściwie tylko Paradise Nikolaja Cederholma i Dzwoni telefon Astrid Saalbach, wnoszą coś ciekawego. Paradise to historia dziejąca się w domu publicznym, która niespodziewanie wymyka się spod kontroli, Dzwoni telefon to opowieść o ślepcach zatrudnionych w call center. Pozostałe dramaty to typowy teatr zaangażowany, głośno często wulgarnie krzyczący w poprawnie politycznych tematach, nie mając jednak wiele do powiedzenia. Ot, typowy repertuar warszawskiego Teatru Powszechnego. Dla mnie spore rozczarowanie zwłaszcza tytułowa Szkoła Fobii.

Drugi tom antologii dramatu duńskiego, zdecydowanie słabszy od pierwszego. Właściwie tylko Paradise Nikolaja Cederholma i Dzwoni telefon Astrid Saalbach, wnoszą coś ciekawego. Paradise to historia dziejąca się w domu publicznym, która niespodziewanie wymyka się spod kontroli, Dzwoni telefon to opowieść o ślepcach zatrudnionych w call center. Pozostałe dramaty to typowy...

Bardzo lubię Autora, ale nie zgadzam się z entuzjastycznymi ocenami dramatów umieszczonych w tym zbiorze. Te dzieła trudno ( z pewnymi wyjątkami) nazwać pełnoprawnymi dramatami. To są jednoaktowe etiudy, będące wstępem do interpretacyjnej pracy dramaturga i reżysera. Owszem świetnia napisane, zimne i ascetyczne jak norweskie fiordy, ale żaden z utworów, czytany "na sucho" nie trwa dłużej niż pół godziny. Najdłużej w mojej pamięci zostanie "Noc śpiewa piosenki" gdzie konflikt młodego małżeństwa, kończy się rozstaniem, zmianą partnera, a w końcu samobójstwem. Zdecydowanie preferuję powieści norweskiego Noblisty.

Bardzo lubię Autora, ale nie zgadzam się z entuzjastycznymi ocenami dramatów umieszczonych w tym zbiorze. Te dzieła trudno ( z pewnymi wyjątkami) nazwać pełnoprawnymi dramatami. To są jednoaktowe etiudy, będące wstępem do interpretacyjnej pracy dramaturga i reżysera. Owszem świetnia napisane, zimne i ascetyczne jak norweskie fiordy, ale żaden z utworów, czytany "na...

Po wizycie w Teatrze Polskim w Podziemiu, na świetnym spektaklu w reżyserii Krystiana Lupy (Balkony-pieśni miłosne), w którym Lato, skompilowane było w bardzo ciekawy sposób z Domem Bernardy Alby - Federico Garcii Lorki, czas był poznać oryginalny tekst południowoafrykańskiego Noblisty. Scenariusz spektaklu dosyć wiernie przekazywał tekst pierwszej części Lata, mówiącej o romansie głównego bohatera (Autora) z węgierską Żydówką z Szombathely - Julią Kiš, genialnie zagraną przez ulubioną aktorkę Mistrza Krystiana - Martę Ziębę. Sama opowieść jest jednak dosyć kontrowersyjna. Autor pastwi się nad niedoskonałościami swoimi, swoich bliskich i znajomych, ubierając to w formę wywiadu prowadzonego przez dziennikarza piszącego jego biografię. Metoda dosyć przewrotna, ale mnie nie porwała, chociaż nie można omówić Autorowi wielkiego talentu i umiejętności pisarskich.

Po wizycie w Teatrze Polskim w Podziemiu, na świetnym spektaklu w reżyserii Krystiana Lupy (Balkony-pieśni miłosne), w którym Lato, skompilowane było w bardzo ciekawy sposób z Domem Bernardy Alby - Federico Garcii Lorki, czas był poznać oryginalny tekst południowoafrykańskiego Noblisty. Scenariusz spektaklu dosyć wiernie przekazywał tekst pierwszej części Lata, mówiącej o...

Gdyby nie to, że Katarzyna Minkowska wystawia Jesień we wrocławskim Teatrze Polskim w Podziemiu, pewnie nie zwróciłbym uwagi na szkocką Autorkę. No ale dzięki teatralnej inspiracji, przeczytałem tę współczesną powieść (2016) i się nie zachwyciłem. O ile wzajemne relacje dojrzałego mężczyzny i młodziutkiej dziewczyny opisane są bardzo ciekawie, o tyle wszystko co dzieje się wokół jest bezbarwne, a czasem wręcz banalne. Ciekawy jestem co z tym tekstem zrobiła pani Katarzyna, ostatnio ma bardzo dobrą passę.

Gdyby nie to, że Katarzyna Minkowska wystawia Jesień we wrocławskim Teatrze Polskim w Podziemiu, pewnie nie zwróciłbym uwagi na szkocką Autorkę. No ale dzięki teatralnej inspiracji, przeczytałem tę współczesną powieść (2016) i się nie zachwyciłem. O ile wzajemne relacje dojrzałego mężczyzny i młodziutkiej dziewczyny opisane są bardzo ciekawie, o tyle wszystko co dzieje się...

Bardzo lubię literaturę iberoamerykańską, ale nie rozumiem zachwytów nad tą powieścią. Zastosowana metoda narracji - retrospektywna opowieść z pozycji każdego z bohaterów, wymaga bardzo precyzyjnego różnicowania postaci. Tu jednak mamy czterech nastoletnich małpiszonów z jezuickiego gimnazjum, równie durnych, bezmyślnych i napalonych. Ich niewiele różniące się wspomnienia wpierw są nużące, a w końcu po prostu nudne. Do tego głęboko inspirowane, początkowo ocierając się o plagiat "Miastem i psami" Llosy. Tyle, że to nie ta liga. Piotr Pacześniak wystawił sztukę na podstawie tej powieści w łódzkim Teatrze Nowym, warto porównać teksty.

Bardzo lubię literaturę iberoamerykańską, ale nie rozumiem zachwytów nad tą powieścią. Zastosowana metoda narracji - retrospektywna opowieść z pozycji każdego z bohaterów, wymaga bardzo precyzyjnego różnicowania postaci. Tu jednak mamy czterech nastoletnich małpiszonów z jezuickiego gimnazjum, równie durnych, bezmyślnych i napalonych. Ich niewiele różniące się wspomnienia...

Zbiór doskonałych opowiadań. Autorka okazuje się zdecydowanie bardziej azjatycka niż amerykańska, a Jej diametralnie inne od naszego spojrzenie na świat, życie czy uczucia daje poczucie świeżości i pięknej odmienności. Opowiadania Syrena, Pralniomat czy Ballada o Arlene i Nelly zdecydowanie zasługują na "10". Polecam.

Zbiór doskonałych opowiadań. Autorka okazuje się zdecydowanie bardziej azjatycka niż amerykańska, a Jej diametralnie inne od naszego spojrzenie na świat, życie czy uczucia daje poczucie świeżości i pięknej odmienności. Opowiadania Syrena, Pralniomat czy Ballada o Arlene i Nelly zdecydowanie zasługują na "10". Polecam.

Greccy starożytni bogowie, postanawiają wtrącić się w życie dwudziestowiecznych Irlandczyków, akurat w chwili gdy nestor rodu, przymierza się do opuszczenia tego najpiękniejszego ze światów. Przewrotna, trochę zakręcona opowieść. Warta grzechu.

Greccy starożytni bogowie, postanawiają wtrącić się w życie dwudziestowiecznych Irlandczyków, akurat w chwili gdy nestor rodu, przymierza się do opuszczenia tego najpiękniejszego ze światów. Przewrotna, trochę zakręcona opowieść. Warta grzechu.

Jeden z komentatorów przyrównuje styl Autorki do Bułhakowa, mnie pachnie bardziej Cortázarem z czasów Książki dla Manuela. Sądząc jednak z przywołanych nazwisk, sposób pisania wydaje się być intrygujący. Sowiecka i postsowiecka Litwa pełna wiedźm, dziobaków i kolczatek, nie jest zbyt często literacko eksplorowana, a tu całkiem ciekawie to wyszło. Fajne doświadczenie.

Jeden z komentatorów przyrównuje styl Autorki do Bułhakowa, mnie pachnie bardziej Cortázarem z czasów Książki dla Manuela. Sądząc jednak z przywołanych nazwisk, sposób pisania wydaje się być intrygujący. Sowiecka i postsowiecka Litwa pełna wiedźm, dziobaków i kolczatek, nie jest zbyt często literacko eksplorowana, a tu całkiem ciekawie to wyszło. Fajne doświadczenie.

Autor w powieści z licznymi elementami autobiografii, pokazuje nam historię ubogiego, wiejskiego, wybitnie naiwnego młodzieńca, studiującego i pracującego jeszcze w Christianii, a później Oslo. Przy okazji stara się wskazać motywacje kierujące ludzkie umysły i działania ku Hitlerowi i Quislingowi. Niestety, diagnozy postawione przez Autora nie są odkrywcze czy choćby interesujące, a sama opowieść przepływa obok nas nie budząc większych emocji. Ot kilku gości bawi się w politykę i ruch oporu. Mam wrażenie, że ta książka bardzo źle się zestarzała.

Autor w powieści z licznymi elementami autobiografii, pokazuje nam historię ubogiego, wiejskiego, wybitnie naiwnego młodzieńca, studiującego i pracującego jeszcze w Christianii, a później Oslo. Przy okazji stara się wskazać motywacje kierujące ludzkie umysły i działania ku Hitlerowi i Quislingowi. Niestety, diagnozy postawione przez Autora nie są odkrywcze czy choćby...

Sceny z życia belgijskiego nauczyciela gimnazjalnego, mało efektowne, nawet gdy dotyczą pijaństwa, czy nieco wyuzdanego seksu. Głównemu bohaterowi, towarzyszy milionletni faun, zgryźliwie komentując jego doświadczenia. Lubię gdy opowiadana historia jest nie całkiem realna, jak choćby u Cortazara czy Sabato. Tu jednak całość przygnębia, momentami wręcz budząc odrazę. Można sobie darować.

Sceny z życia belgijskiego nauczyciela gimnazjalnego, mało efektowne, nawet gdy dotyczą pijaństwa, czy nieco wyuzdanego seksu. Głównemu bohaterowi, towarzyszy milionletni faun, zgryźliwie komentując jego doświadczenia. Lubię gdy opowiadana historia jest nie całkiem realna, jak choćby u Cortazara czy Sabato. Tu jednak całość przygnębia, momentami wręcz budząc odrazę. Można...

Kolejna historia emerytowanego gliniarza w Irlandii. o którego upomina się przeszłość. Nastrojem bardzo zbliżona do "Czasu starego boga". Tyle, że tu zaskakująca, choć powolna akcja i trochę dziwne jej rozwiązanie. Bardzo dobrze uchwycone relacje pomiędzy parą głównych bohaterów, których dzieli dużo więcej niż łączy.

Kolejna historia emerytowanego gliniarza w Irlandii. o którego upomina się przeszłość. Nastrojem bardzo zbliżona do "Czasu starego boga". Tyle, że tu zaskakująca, choć powolna akcja i trochę dziwne jej rozwiązanie. Bardzo dobrze uchwycone relacje pomiędzy parą głównych bohaterów, których dzieli dużo więcej niż łączy.

Wydawałoby się, że zestaw bohaterów: młoda celebrytka po próbie samobójczej, więzień z celi śmierci i katolicka zakonnica, to sposób na banalną i ckliwą historyjkę. Tymczasem dostaliśmy doskonałą opowieść o ludzkiej kondycji w czasach nam współczesnych, zasadności kary śmierci i potędze wybaczania. Rzecz mądrą, czasami wzruszającą, skłaniającą do przemyśleń.

Wydawałoby się, że zestaw bohaterów: młoda celebrytka po próbie samobójczej, więzień z celi śmierci i katolicka zakonnica, to sposób na banalną i ckliwą historyjkę. Tymczasem dostaliśmy doskonałą opowieść o ludzkiej kondycji w czasach nam współczesnych, zasadności kary śmierci i potędze wybaczania. Rzecz mądrą, czasami wzruszającą, skłaniającą do przemyśleń.

Młode małżeństwo decyduje się na związek otwarty, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji życiowych, a zwłaszcza emocjonalnych tak wyrafinowanego układu. Autorka w bardzo osobistej opowieści, ku memu pozytywnemu zaskoczeniu, potrafi bardzo dojrzale poddać analizie, uczucia niedojrzałych jeszcze i niedoświadczonych bohaterów udowadniając, że w wieku lat dwudziestu kilku, dalecy jesteśmy od dobrego zrozumienia samych siebie, a tym bardziej otaczającego świata. Dodatkowa gwiazdka za świetnie dobraną okładkę.

Młode małżeństwo decyduje się na związek otwarty, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji życiowych, a zwłaszcza emocjonalnych tak wyrafinowanego układu. Autorka w bardzo osobistej opowieści, ku memu pozytywnemu zaskoczeniu, potrafi bardzo dojrzale poddać analizie, uczucia niedojrzałych jeszcze i niedoświadczonych bohaterów udowadniając, że w wieku lat dwudziestu kilku,...

"Meksyk to kraj, który nienawidzi kobiet". Kilka przejmujących opowieści o losach dziewcząt i kobiet w Meksyku. Kobiet różnego statusu majątkowego i proweniencji, jednak wszystkich poddanych wszechobecnej przemocy seksualnej i choremu kultowi machismo. Smaczku dodają czary i czarownice, których niekonwencjonalne działania zwykle są jedyną formą pociechy i ratunku dla skrzywdzonych.

"Meksyk to kraj, który nienawidzi kobiet". Kilka przejmujących opowieści o losach dziewcząt i kobiet w Meksyku. Kobiet różnego statusu majątkowego i proweniencji, jednak wszystkich poddanych wszechobecnej przemocy seksualnej i choremu kultowi machismo. Smaczku dodają czary i czarownice, których niekonwencjonalne działania zwykle są jedyną formą pociechy i ratunku dla...

Wspaniała, chociaż bardzo smutna historia starego irlandzkiego policjanta, o którego upomniała się przeszłość. Ogrom tragicznych doświadczeń jaki były jego udziałem, nie zasłonił mu wiedzy o tym co zrobić należy. W tle ponura historia dwudziestowiecznej Irlandii, konfliktu z Koroną czy podłości i przestępczych działań kościoła katolickiego. Opowieść przejmująca i wspaniale opowiedziana.

Wspaniała, chociaż bardzo smutna historia starego irlandzkiego policjanta, o którego upomniała się przeszłość. Ogrom tragicznych doświadczeń jaki były jego udziałem, nie zasłonił mu wiedzy o tym co zrobić należy. W tle ponura historia dwudziestowiecznej Irlandii, konfliktu z Koroną czy podłości i przestępczych działań kościoła katolickiego. Opowieść przejmująca i wspaniale...