Przygnębiająca opowieść o japońskiej prowincji lat siedemdziesiątych XX wieku, odwołująca się do rozruchów chłopskich z roku 1870 (ery Man'en) przeciw antyfeudalnym reformom cesarza Mutsuhito. Autor jak w większości swych dzieł przywołuje osobiście przeżywany temat niepełnosprawności dziecka, a także rozpadu więzów rodzinnych i społecznych. Nowością dla mnie jest analiza nieznanych mi powojennych konfliktów pomiędzy Japończykami, a koreańską diasporą. Historia ciekawa, chociaż bardzo smutna.

Przygnębiająca opowieść o japońskiej prowincji lat siedemdziesiątych XX wieku, odwołująca się do rozruchów chłopskich z roku 1870 (ery Man'en) przeciw antyfeudalnym reformom cesarza Mutsuhito. Autor jak w większości swych dzieł przywołuje osobiście przeżywany temat niepełnosprawności dziec...

Rozwiń Zwiń

Jack Reacher znowu w wojsku chociaż trochę przez przypadek, ale tam czuje się najlepiej. Co więcej staje się podwładnym pięknej pani major, co pomaga mu we wstępnym zdefinowaniu swoich matematycznych założeń ("drugi raz jest zawsze lepszy niż pierwszy raz"). No i po raz pierwszy Reacher przejawia swoje ojcowskie uczucia.

Jack Reacher znowu w wojsku chociaż trochę przez przypadek, ale tam czuje się najlepiej. Co więcej staje się podwładnym pięknej pani major, co pomaga mu we wstępnym zdefinowaniu swoich matematycznych założeń ("drugi raz jest zawsze lepszy niż pierwszy raz"). No i po raz pierwszy ...

Rozwiń Zwiń

O tym, jakie niebezpieczeństwa wynikają z degustacji, karygodnie zbyt mocno schłodzonego czerwonego wina. Jak zwykle przewrotna opowieść Autora, w sam raz na deszczowy wieczór.

O tym, jakie niebezpieczeństwa wynikają z degustacji, karygodnie zbyt mocno schłodzonego czerwonego wina. Jak zwykle przewrotna opowieść Autora, w sam raz na deszczowy wieczór.

Początki powieści, stające się powieścią. Przewrotny pomysł w sam raz w stylu Autora. Literackie odniesienia ze wszystkich stron, począwszy od Dostojewskiego, na naszym uroczym Atanazym Bazakbalu, który w witkacowskim Pożegnaniu jesieni, u boku pięknej Zosi de domo Osłabędzkiej nieskromne życie prowadził kończąc. Tylko skąd wziął się Malbork?...

Początki powieści, stające się powieścią. Przewrotny pomysł w sam raz w stylu Autora. Literackie odniesienia ze wszystkich stron, począwszy od Dostojewskiego, na naszym uroczym Atanazym Bazakbalu, który w witkacowskim Pożegnaniu jesieni, u boku pięknej Zosi de domo Osłabędzkiej nieskromne...

Rozwiń Zwiń

Czytając, uświadomiłem sobie, że w czasie wojny secesyjnej zginęło ponad 700 tys. ludzi przy ludności Stanów Zjednoczonych nie przekraczającej 32 mln. Ależ to była rzeźnia. Jak i dlaczego bardzo przekonująco przedstawia Autor w kilku swoich opowiadaniach. Niestety, pozostałe historie pisane trochę w stylu Stefana Grabińskiego (ale słabsze) bardzo nieciekawie się zestarzały. Do przeczytania wyłącznie opowiadania wojenne.

Czytając, uświadomiłem sobie, że w czasie wojny secesyjnej zginęło ponad 700 tys. ludzi przy ludności Stanów Zjednoczonych nie przekraczającej 32 mln. Ależ to była rzeźnia. Jak i dlaczego bardzo przekonująco przedstawia Autor w kilku swoich opowiadaniach. Niestety, pozostałe historie pisan...

Rozwiń Zwiń

Typowa rosyjska komedia (według słów Autora). Wszyscy się kochają, znaczy Miedwiedienko kocha Maszę, Masza Konrada, Konrad Ninę, Nina Trigorina, a Trigorin pieniądze Arkadinej. Do kompletu Nina zazdrości talentu Irenie, Trieplew, Trigorinowi, a Miedwiedienko pieniędzy Dornowi. Na koniec wszyscy (może z wyjątkiem Dorna) są nieszczęśliwi. Pomimo tak prześmiewczego opisu, uważam ten dramat za doskonałą sztukę teatralną, którą w ramach dyplomu Collegium Nobilium wyreżyserowała Katarzyna Minkowska. Ostatnio oglądane przeze mnie Jej dokonania ( Cudzoziemka i Faustus w Poznaniu i Jesień we Wrocławiu) dają nadzieję na kolejne rewelacyjne przedstawienie.

Typowa rosyjska komedia (według słów Autora). Wszyscy się kochają, znaczy Miedwiedienko kocha Maszę, Masza Konrada, Konrad Ninę, Nina Trigorina, a Trigorin pieniądze Arkadinej. Do kompletu Nina zazdrości talentu Irenie, Trieplew, Trigorinowi, a Miedwiedienko pieniędzy Dornowi. Na koniec w...

Rozwiń Zwiń