Zasadniczym problemem tej książki jest to, że przez większość czasu nie dzieje się w niej nic konkretnego. To jednak dałoby się przeboleć, gdyby lekturę ratowali bohaterzy, i chociaż więkoszość jest ciekawa i ma jakąś swoją głębię, nie można tego samego powiedzieć o głównej bohaterce. Akcja i Biwia nabierają tempa i charakteru mniej więcej w trzeciej czwartej książki, kiedy w końcu mamy jakiś konkretny cel, oraz bohaterów, którzy starają się czemuś zapobiec/do czegoś dążyć.
Tę historię czytałoby się znacznie lepiej, gdyby była pisana przez dwóch autorów: jednego, znającego się na prasłowiańskich zwyczajach i wszystkim, czym zajmuje się wiedźma, oraz drugiego, który zająłby się interesującą fabułą i postaciami. Tutaj jednak działała jedynie osoba, której głównym atutem jest opisywanie właściwości kamieni, zastosowań części dzikich zwierząt i rzucania zaklęć. Nie ma w tym oczywiście nic złego, ale ucierpiała na tym niestety fabułą książki.
Do tego momentami zdaje się, że wszystko jest opisywane bardzo "po łebkach". Scena nieudanego gwałtu, przed którym Biwia jest uratowana, jest zmieszczona chyba w jednym, góra dwóch akapitach, po czym bohaterka od razu przechodzi do porządku, bo przecież została uratowana i w sumie do (prawie) niczego nie doszło. Śmierć ukochanego dziewczyny, oraz jej reakcja na tę tragedię, też mogłaby moim zdaniem zostać mocniej skubnięta. Co prawda przewija się ona dość często w fabule i jakaś tam reakcja jest opisana, ale, cóż. Chyba po prostu liczyłam na coś więcej.
Bardzo za to podobały mi się postacie innych wiedźm, oraz ogólne porozumienie i całe ich siostrzeństwo. Zakończenie również sprawiło, że spojrzałam na lekturę bardziej przyjaźnie, gdyż moim zdaniem uratowanie Bartusa po wszystkim, czego się dopuścił, oraz do czego zmusił go bies, jest znacznie ciekawsze, niż zwykłe zabijanie go, ponieważ był "tym złym".
Książka miała więc trochę zmarnowanego potencjału. Nie była jednak całkowicie zła.

Zasadniczym problemem tej książki jest to, że przez większość czasu nie dzieje się w niej nic konkretnego. To jednak dałoby się przeboleć, gdyby lekturę ratowali bohaterzy, i chociaż więkoszość jest ciekawa i ma jakąś swoją głębię, nie można tego samego powiedzieć o głównej bohaterce. Akcja i Biwia nabierają tempa i charakteru mniej więcej w trzeciej czwartej książki, kiedy...