Profil użytkownika: MoVers

Historię Sarajewa poznałam już przed wizytą w tym mieście. Dlatego reportaż Demick nie jest dla mnie zaskakujący bo historię całkiem nieźle już znałam. Podczas pobytu w Sarajewie widziałam miejsca naznaczone niespełna 30 lat temu wojną, która widoczna jest wciąż na budynkach – ślady po kulach, moździerzach, ‘róże sarajewskie’ - miejscach mordu ludności cywilnej i pomnikach – chociażby pomnik dzieci zastrzelonych podczas oblężenia.

4 lata trwał dramat mieszkańców Sarajewa (4.1992 – 2.1996). 4 lata tragedii i masakry ludności cywilnej i ostrzałów. Sarajewo zostało otoczone przez wojska serbskie szczelnym kordonem, odcięte od dostaw żywności, prądu i wody. Miasto było ostrzeliwane ponad 300 razy dziennie i podczas trwającej cztery lata blokady miasta zginęło ok 10 tys. osób, w tym 1,5 tys. dzieci.

Reportaż Barbary Demick jest relacją z życia w ciężkich warunkach kilku rodzin – a głównie ulicy Logavina. Autorka spędziła tam kilka miesięcy i opisuje sytuację mieszkańców.

Mieszkańcy nie mogli doczekać się interwencji NATO i ratunku zewnątrz. Byli wściekli na Serbów, NATO, USA. Obiecywali tylko, a pomoc była zdecydowanie niewystarczająca. Jedynie ONZ dostarczało także niewystarczającą pomoc humanitarną. Świat lekceważył sytuację w Bośni.

Do dziś ciężko zrozumieć tę wojnę i ciągle przekracza możliwości zrozumienia. Wojnę powszechnie nazywano ‘konfliktem etnicznym’, ‘wojną religijną’ chociaż to też nie do końca bo większość miała do religii stosunek obojętny. Małżeństw mieszanych była cała masa. W samym oblężonym przez Karadžića wojskiem serbskim bronili się bośniaccy serbowie i muzułmanie i katolicy i prawosławni …

Sarajewo dziś też jest tyglem religijno – kulurowym. Wydaje się, że wszyscy żyją w pokoju i zgodzie. Ale tak różowo nie jest niestety. Mówi się, że Bośnia jest na beczce prochu.

Piękne miasto, polecam książkę i oczywiście odwiedzanie miasta.

Byłam 2 razy i jeszcze mam nadzieję tam pojechać.

Historię Sarajewa poznałam już przed wizytą w tym mieście. Dlatego reportaż Demick nie jest dla mnie zaskakujący bo historię całkiem nieźle już znałam. Podczas pobytu w Sarajewie widziałam miejsca naznaczone niespełna 30 lat temu wojną, która widoczna jest wciąż na budynkach – ślady po kulach, moździerzach, ‘róże sarajewskie’ - miejscach mordu ludności cywilnej i pomnikach...

Dla mnie to swoisty powrót do dzieciństwa i do opowieści, które snuły moje babcie – o duchach, zmorach i innych istotach z pogranicza świata realnego i nadprzyrodzonego. Całość utrzymana jest w niezwykle sugestywnym, nieco mrocznym klimacie. Akcja książki rozgrywa się we wsi Capówka i obejmuje około dwudziestu lat – od czasów PRL-u po okres przemian ustrojowych. W tej zapomnianej przez świat osadzie, w skromnej chacie, mieszka Teofila Słaboniowa, którą miejscowi określają mianem wiedźmy rzucającej uroki. Stara Słaboniowa pomaga pobożnym mieszkańcom wsi w walce z nieczystymi mocami, które nękają ludzi, sieją strach i zakłócają codzienny porządek. Każde opowiadanie stanowi odrębną historię – czasem o zabarwieniu kryminalnym, często z humorem i lekkim „pieprzykiem” 😁. Sama Słaboniowa również skrywa tajemnicę – własną, tragiczną przeszłość. Powieść jest gęsto przeplatana dialogami prowadzonymi w wiejskim dialekcie, a całość napisana została w błyskotliwym, bardzo sprawnym stylu. Jeśli ktoś lubi słowiańskie opowieści oparte na wierzeniach ludowych, z elementami realizmu magicznego, to gorąco polecam – to naprawdę świetna książka o zmorach, kikimorach, diabłach i strzygach. Czyta się znakomicie.

Dla mnie to swoisty powrót do dzieciństwa i do opowieści, które snuły moje babcie – o duchach, zmorach i innych istotach z pogranicza świata realnego i nadprzyrodzonego. Całość utrzymana jest w niezwykle sugestywnym, nieco mrocznym klimacie. Akcja książki rozgrywa się we wsi Capówka i obejmuje około dwudziestu lat – od czasów PRL-u po okres przemian ustrojowych. W tej...

Proza filozoficzno-egzystencjalna, a do tego surrealizm. Główny bohater, Harry Haller, to dojrzały mężczyzna po przejściach, który wiele doświadczył i męczy go ból istnienia – paląca rozpacz ludzkiego bytu. Warto wspomnieć, że Harry jest alter ego autora.
Bohater – tytułowy wilk stepowy – ma dość byle jakiego życia, w którym króluje konsumpcjonizm, egoizm, upadek wartości, głupota i płytkość. Gardzi burżujstwem, choć sam żyje na dość dobrym poziomie dzięki udanym lokatom bankowym. Ma dość mieszczańskiego świata i żyje w absolutnym odosobnieniu – indywidualista o zadatkach na geniusza.

Książka nie jest łatwa i myślę, że ważny jest moment, w którym ją czytamy – być może potrzeba większego doświadczenia życiowego. To rozważania nad sensem życia i miejscem, w którym się znajdujemy. Jest dość przygnębiająca, a odpowiedzi na najważniejsze pytania nie padają; nie ma tu też łatwych rozwiązań.

Mam ochotę na więcej tego autora.

Proza filozoficzno-egzystencjalna, a do tego surrealizm. Główny bohater, Harry Haller, to dojrzały mężczyzna po przejściach, który wiele doświadczył i męczy go ból istnienia – paląca rozpacz ludzkiego bytu. Warto wspomnieć, że Harry jest alter ego autora.
Bohater – tytułowy wilk stepowy – ma dość byle jakiego życia, w którym króluje konsumpcjonizm, egoizm, upadek wartości,...