Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Maligna Łukasz Wnuk 
Przeżyłem z "Maligną" coś, co trudno nazwać zwykłą lekturą. To była raczej gorączkowa wędrówka przez pęknięte zwierciadło duszy, w której moje własne odbicie przestało być czytelne.
Łukasz Wnuk zawiesił mnie gdzieś pomiędzy krwawą glebą XVII-wiecznej Sandomierszczyzny a bezdennymi czeluściami ludzkiego sumienia. Jego Samuel Rużyński to postać, która weszła we mnie jak duch i została na długo po zamknięciu książki. Jego wędrówka do chorągwi stała się moją własną podróżą w głąb pytań, na które boję się odpowiadać.
Klimat tej powieści to jej największa siła – gęsty, duszny, przejmująco piękny w swojej rozpaczy. Ziemia, po której stąpa bohater, nie jest już krajobrazem, a otwartą raną, która sączy się wspomnieniami i winą. Każda napotkana postać migocze jak płomień świecy – nie wiadomo, czy to zjawa, czy człowiek z krwi i kości. Wnuk mistrzowsko zaciera granice, sprawiając, że czytelnik, niczym Rużyński, zaczyna kwestionować własną percepcję. To nie jest opowieść o wojnie, to jest opowieść o tym, co wojna zostawia w człowieku, gdy już ucichną bitewne krzyki.
Moc tej książki tkwi w jej poetyckim języku, który wbija się w serce niczym sztych husarskiej kopii. Jednak przyznaję – momentami czułem, że ta oniryczna mgła bywa zbyt gęsta, a rytm narracji zwalnia do granic wytrzymałości. To proza dla wtajemniczonych, dla tych, którzy nie boją się zgubić, by odnaleźć coś ważniejszego.
"Maligna" to więcej niż książka. To doświadczenie, które wywraca psychikę na lewą stronę i każe patrzeć na świat przez pryzmat cierpienia i nadziei. Zostawia w duszy ślad nie do zatarcia. Jeśli masz odwagę wejść w ten mroczny, hipnotyzujący tan z własnymi demonami – sięgnij po nią. Nie zawiedziesz się.
Maligna Łukasz Wnuk
Powieść historyczna sięgająca do czasów XVII-wiecznej Rzeczpospolitej cierpiącej po najazdach Szwedów i uwikłana w moskiewski konflikt, to powieść osadzona w 1661, z charakterystycznym bohaterem i jego spieraniem się ze światem, do którego wraca niby zjawa z przeszłości.
Samuel to bohater tragiczny, operujący między jawą i snem. Jego oniryczne podróże pomiędzy tym realnym a nierzeczywistym sprawiają, że tę historyczną powieść czyta się niczym pewien miraż ludzkiej egzystencji. Samuel podróżuje przez Polskę rozdartą konfliktami, jednocześnie będącą odzwierciedleniem jego wewnętrznego stanu duchowego i niemożności uchwycenia trwałego punktu odniesienia w tym efemerycznym świecie.
Niezwykle niejednoznaczna to powieść, pełna sprzeczności. Momentami zachwyca, by następnie skonfundować czytelnika swoją nieprzewidywalnością. Dawno nie czytałem takiej historycznej manifestacji, w której główny bohater stanowi i tło i główną arenę wydarzeń. Ciekawa propozycja. Jak na debiut autora bardzo zachęcająca.
Współpraca barterowa z Autorem
