Niby fikcja literacka, a praktycznie jak spełniająca się przepowiednia.

Niby fikcja literacka, a praktycznie jak spełniająca się przepowiednia.

Przeczytane ponownie: 26.07.2025

Bawi dokładnie tak samo, jak bawiło za dzieciaka. Bardzo lubię ten styl i humor.

Przeczytane ponownie: 26.07.2025

Bawi dokładnie tak samo, jak bawiło za dzieciaka. Bardzo lubię ten styl i humor.

Taka to wspaniała lektura, że zapomniałam, że czytałam tę książkę. 4 lata temu. Samo przez siebie mówi o jej wybitności.
Jedyna zaleta to do połowy czytało się super szybko, później to już mi się odechciało.
Naprawdę jedynym komentarzem może być - “czytadło” albo “nic specjalnego”.

Taka to wspaniała lektura, że zapomniałam, że czytałam tę książkę. 4 lata temu. Samo przez siebie mówi o jej wybitności.
Jedyna zaleta to do połowy czytało się super szybko, później to już mi się odechciało.
Naprawdę jedynym komentarzem może być - “czytadło” albo “nic specjalnego”.

Chyba wolałabym te książkę w formie sagi rodzinnej, bo tak mam wrażenie, że nie za wiele dowiedziałam się o bohaterach, a i akcja wydawała mi się wręcz zbyt wartka.
Niemniej - książka naprawdę ładna, dodatkowo miło było ponownie przenieść się do tematów związanych z Japonią i Koreą. Można się wzruszyć, można się uśmiechnąć, a gdy ktoś nie słyszał o problemach społecznych w tamtych regionach - to również okazja do nauki czegoś nowego.

Edit:
Po przespaniu się, dochodzę do wniosku, że książka ma jednak bardzo dużo niedociągnięć. Brakuje mi informacji co się działo z bohaterami, jak żyli, co robili. Dużo wątków zostało rozwiązanych podczas przeskoków czasowych i tylko pobieżnie wspomniane, wiele zaś porzuconych. Czuję duży niedosyt, co jednocześnie wpływa na moją ocenę.

Chyba wolałabym te książkę w formie sagi rodzinnej, bo tak mam wrażenie, że nie za wiele dowiedziałam się o bohaterach, a i akcja wydawała mi się wręcz zbyt wartka.
Niemniej - książka naprawdę ładna, dodatkowo miło było ponownie przenieść się do tematów związanych z Japonią i Koreą. Można się wzruszyć, można się uśmiechnąć, a gdy ktoś nie słyszał o problemach społecznych w...

W sumie to nie rozumiem niektórych śmierci w tej książce, szczególnie, że nie zmieniły one zupełnie nic w fabule. Sprawia to wrażenie jakby były dodane od tak, dla dramatyzmu, albo dlatego, że ciężko by było później je wpleść w wydarzenia. Czytało się zdecydowanie gorzej od poprzedniej części, brakowało mi też trochę większej ilości opisów, reakcji, dialogów. Wiem, że narracja pierwszoosobowa rządzi się swoimi prawami, ale przez to główną bohaterka wydaje się totalnie egocentryczna.
Przynajmniej w końcu przeczytane, bo zbierałam się do tego od lat.

W sumie to nie rozumiem niektórych śmierci w tej książce, szczególnie, że nie zmieniły one zupełnie nic w fabule. Sprawia to wrażenie jakby były dodane od tak, dla dramatyzmu, albo dlatego, że ciężko by było później je wpleść w wydarzenia. Czytało się zdecydowanie gorzej od poprzedniej części, brakowało mi też trochę większej ilości opisów, reakcji, dialogów. Wiem, że...

Wyjaśnia bardzo dużo, chociaż jest to jednak bardziej książka przydatna rodzicom dzieci z ADD.

Wyjaśnia bardzo dużo, chociaż jest to jednak bardziej książka przydatna rodzicom dzieci z ADD.

Kojarzycie na studiach takie wykłady, z których co prawda nie wynieśliście żadnej merytorycznej wiedzy, za to wiecie więcej niż byście chcieli o swoim profesorze? Tak właśnie wyglądała ta książka. Kilka ciekawych przypadków, przeplatanych nużącymi wywodami o tym, jaki to autor jest świetny i wspaniały, jaki nieomylny i jakich to on umiejętności i osiągnięć nie ma. Treść można by skondensować na dużo mniejszej ilości stron (spokojnie 1/3 tego co była), niestety jesteśmy raczeni opowiastkami o wybranej czcionce do napisania raportu, czy jaką autor lubi kawę, jaką drogą pojechał do więzienia, że miał ochotę na indyjskie, a jego ulubiona knajpa była akurat zamknięta. Niesamowicie niepoważny sposób prowadzenia narracji, patrząc na fakt, że takie dygresje przeplatają się z opisami morderstw (niezbyt szczegółowymi, ciężko było zapamiętać większość z przytoczonych spraw).
Kolejna wada to zdecydowanie taka, że ja mam ADHD i wiem, że skaczę po wątkach, ale jednak wciąż w nie taki sposób, jak skacze się po wątkach w tej książce. Naprawdę musiałam się cofać o kilka stron, żeby zobaczyć, że nie mam omamów i faktycznie nagle mówimy o kimś innym, niż była mowa chwilę wcześniej. Tu opis jakiegoś morderstwa, niedokończony wątek, nagle dygresja i za chwilę pojawia się ktoś inny. Chaos, chaos i jeszcze raz chaos.
Generalnie nie polecam, doczytałam bo mam za dużo książek porzuconych, no ale było to męczące i w sumie nudne.
Autor zaś sam powinien zadbać o swoje zdrowie psychiczne, bo widać że nie do końca tam wszystko funkcjonuje w porządku.

Kojarzycie na studiach takie wykłady, z których co prawda nie wynieśliście żadnej merytorycznej wiedzy, za to wiecie więcej niż byście chcieli o swoim profesorze? Tak właśnie wyglądała ta książka. Kilka ciekawych przypadków, przeplatanych nużącymi wywodami o tym, jaki to autor jest świetny i wspaniały, jaki nieomylny i jakich to on umiejętności i osiągnięć nie ma. Treść...

Jak wciąż nie jestem fanką narracji pierwszoosobowej, to czytało mi się dużo lepiej niż 1 tom. Zdecydowanie super pozycja na letnią noc, bo do pochłonięcia przez jedną posiadówkę na balkonie i mimo, że człowiek filmy oglądał to i tak akcja trochę trzyma w napięciu. Największa wadą tej książki jest główna bohaterka, jej infantylne rozterki i bycie Mary Sue.

Jak wciąż nie jestem fanką narracji pierwszoosobowej, to czytało mi się dużo lepiej niż 1 tom. Zdecydowanie super pozycja na letnią noc, bo do pochłonięcia przez jedną posiadówkę na balkonie i mimo, że człowiek filmy oglądał to i tak akcja trochę trzyma w napięciu. Największa wadą tej książki jest główna bohaterka, jej infantylne rozterki i bycie Mary Sue.

Nie wiem dlaczego, ale narracja pierwszoosobowa, prowadzona jeszcze w takim stylu, przypomina mi opowiadania na blog.onet.pl.
Katniss i w książce i w filmie tak samo wkurzająca.

Nie wiem dlaczego, ale narracja pierwszoosobowa, prowadzona jeszcze w takim stylu, przypomina mi opowiadania na blog.onet.pl.
Katniss i w książce i w filmie tak samo wkurzająca.

Jak na Cartera to było słabo. Sprawa mało ciekawa, dialogi drętwe, morderca i jego motywacje i sposób rozwiązania sprawy dość nudny, oklepany i mało zaskakujący. Patrząc na poprzednie książki - ta była zdecydowanie najsłabsza.

Jak na Cartera to było słabo. Sprawa mało ciekawa, dialogi drętwe, morderca i jego motywacje i sposób rozwiązania sprawy dość nudny, oklepany i mało zaskakujący. Patrząc na poprzednie książki - ta była zdecydowanie najsłabsza.