Księżniczka Watykanu. Opowieść o Lukrecji Borgii

Książki Pana Gortnera nie nudzą. Czytając dokładnie wsiąka się w otaczającą nas historię i bohaterów. "Księżniczka Watykanu" to powieść o Lukrecji Borgii, córce papieża Aleksandra VI.
Od samego początku postać ta zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Inteligencja i przenikliwość od najmłodszych lat. A jednak mimo swoich przeczuć nie udało jej się do końca uwolnić od toksycznej rodziny i intryg Watykanu - papieża. Przepych Watykanu, władza i niekończące się intrygi to właśnie życie młodziutkiej Lukrecji. Tyle ile ta młoda kobieta przeszła w swoim życiu mogłoby wręcz wydawać się niemożliwe.

Książki Pana Gortnera nie nudzą. Czytając dokładnie wsiąka się w otaczającą nas historię i bohaterów. "Księżniczka Watykanu" to powieść o Lukrecji Borgii, córce papieża Aleksandra VI.
Od samego początku postać ta zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Inteligencja i przenikliwość od najmłodszych lat. A jednak mimo swoich przeczuć nie udało jej się do końca uwolnić od...

Świetna! Jak wszystkie tego autora.

Świetna! Jak wszystkie tego autora.

Książki tego autora, mimo, że historyczne, czyta się lekko i szybko. Powieść o Lukrecji, prawie identyczna, jak w książce została już zekranizowana w serialu i niestety książka nie wnosi wiele nowego. Sam autor przyznaje, że nie miał dostępu do wielu materiałów o tej rodzinie, także można wnioskować, że to fakty połączone z fantazją i podane w przyjemny sposób. Plusy: przystępna, przyjemna, ciekawa. Minusy: można obejrzeć serial i naprawdę się zafascynować.

Książki tego autora, mimo, że historyczne, czyta się lekko i szybko. Powieść o Lukrecji, prawie identyczna, jak w książce została już zekranizowana w serialu i niestety książka nie wnosi wiele nowego. Sam autor przyznaje, że nie miał dostępu do wielu materiałów o tej rodzinie, także można wnioskować, że to fakty połączone z fantazją i podane w przyjemny sposób. Plusy:...

Bardzo ciekawa historia. Gortner jak zwykle nie zawodzi.

Bardzo ciekawa historia. Gortner jak zwykle nie zawodzi.

Eeee,takie tam, czytadło. Raczej dla młodzieży.

Eeee,takie tam, czytadło. Raczej dla młodzieży.

Tę książkę się bardzo dobrze czyta. Strony umykają jedna za drugą. Historia Lukrecja opisana jej słowami nie może nikogo nudzić. Burzliwe życie, intrygi, przepych i zepsucie Watykanu. Poznajemy Lukrecję jako rozpieszczoną, wychowaną w bogactwie dziewczynę, dobrze wykształconą ale też nie pozbawioną serca a także trudy jakie musiała znieść będąc po prostu "tylko" kobietą swoich czasów, której życiem miał prawo dysponować ojciec, mężowie, tylko nie ona sama. Polecam

Tę książkę się bardzo dobrze czyta. Strony umykają jedna za drugą. Historia Lukrecja opisana jej słowami nie może nikogo nudzić. Burzliwe życie, intrygi, przepych i zepsucie Watykanu. Poznajemy Lukrecję jako rozpieszczoną, wychowaną w bogactwie dziewczynę, dobrze wykształconą ale też nie pozbawioną serca a także trudy jakie musiała znieść będąc po prostu "tylko"...

Wspaniale i wciągająco przedstawiona historia życia córki papieża Aleksandra VI. Relacje rodzinne - miłość, zdrada i rozczarowanie, polityczne przymusy i przywileje. Trudna droga ku dorosłości i zrozumieniu przez Lukrecję pojęcia "złotej klatki". Z męskiego punktu widzenia - bardzo trafiona powieść historyczna :)

Wspaniale i wciągająco przedstawiona historia życia córki papieża Aleksandra VI. Relacje rodzinne - miłość, zdrada i rozczarowanie, polityczne przymusy i przywileje. Trudna droga ku dorosłości i zrozumieniu przez Lukrecję pojęcia "złotej klatki". Z męskiego punktu widzenia - bardzo trafiona powieść historyczna :)

Ciekawa wariacja na temat osławionej Lukrecji Borgii, córki papieża Aleksandra VI (czyli Rodriga Borgii we własnej osobie).
Historyczna sława (czy też właściwie niesława),jak przylgnęła do tej kobiety spowodowała, że przez całe pokolenia była uważana za wyrachowaną intrygantkę, trucicielkę, wyuzdaną grzesznicę. Tymczasem autor pokusił się o stworzenie portretu zupełnie innego: jego Lukrecja Borgia to najpierw trochę naiwne dziewczątko niemal bałwochwalczo zapatrzone w ojca oraz starszych braci, potem pionek w politycznej grze męskich członków własnej rodziny, a na koniec załamana intrygami i bezwzględnością bliskich im ludzi, obdarta ze złudzeń po prostu zawiedziona kobieta.
Mocną stroną powieści jest oddanie realiów życia nie tylko na papieskim dworze przełomu XV i XVI wieku, ale generalnie w Rzymie, który cuchnącymi rynsztokami, rzeszą rzezimieszków i awanturników snujących się po ulicach miasta, niebezpiecznymi zaułkami, czy czeredą kurtyzan sprawiał dość przygnębiające wrażenie. Słabszą: wyjaśnienia odnośnie uwarunkowań polityczno-historycznych. No, ale może to ostatnie to wynik narracji w wykonaniu, bądź co bądź kilkunastoletniej dziewczyny, która mniej interesowała się polityką, a bardziej przyziemnymi sprawami takimi jak stroje, wygody zacisza domowego, czy związki małżeńskie zawierane w rodzinie.
Polecam.

Ciekawa wariacja na temat osławionej Lukrecji Borgii, córki papieża Aleksandra VI (czyli Rodriga Borgii we własnej osobie).
Historyczna sława (czy też właściwie niesława),jak przylgnęła do tej kobiety spowodowała, że przez całe pokolenia była uważana za wyrachowaną intrygantkę, trucicielkę, wyuzdaną grzesznicę. Tymczasem autor pokusił się o stworzenie portretu zupełnie...

Lukrecja Borgia.. uparta dziewczyna, która zaimponowała mi od początku. Nie miała łatwo, a jednak podołała. Cudowna książka, świetne jak zawsze pióro Gortnera. Wrócę, wiele razy

Lukrecja Borgia.. uparta dziewczyna, która zaimponowała mi od początku. Nie miała łatwo, a jednak podołała. Cudowna książka, świetne jak zawsze pióro Gortnera. Wrócę, wiele razy

To była niezwykle fascynująca lektura, która przeniosła mnie w psychikę bohatera. Powieść jest napisana z perspektywy Lukrecji Borgii, w pierwszej osobie. Zwykle nie jestem fanką narracji pierwszoosobowej, ale w tej powieści działa to zaskakująco dobrze, nie wspominając o tym, że narrator to mężczyzna mówiący kobiecym głosem. Autor z powodzeniem snuje możliwą teorię i porywającą fabułę o bardzo oczernianej Lukrecji Borgii, córce papieża Aleksandra VI (lub Rodrigo Borgii),koncentrując się na jego dwóch pierwszych małżeństwach politycznych i zagadkowym porodzie pomiędzy nimi. W narracji Lukrecja zmienia się z niewinnej nastolatki, która uwielbia swoją rodzinę, zwłaszcza ojca i starszego brata Cesare, w dojrzałą młodą kobietę, która zdaje sobie sprawę, że wszystkie jej cierpienia wynikają z okrutnych i mrocznych machinacji jej rodziny. Transformacja jest pełna niewypowiedzianego wstydu i bólu, zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego. Jej osobiste perypetie rozgrywane są na tle politycznych sporów o władzę między papieską monarchią Aleksandra VI a innymi włoskimi miastami-państwami i dwoma europejskimi mocarstwami: Hiszpanią i Francją.
Podczas gdy powieść daje wyimaginowane odpowiedzi na dwa palące pytania, które są przedmiotem debaty od wieków (czy Lukrecja popełniła kazirodztwo i kto zamordował Juana Borgię),ostatecznie nie sposób dowiedzieć się, jak naprawdę było. Autor mówi to w Posłowiu: „Ta powieść przedstawia jedną możliwą teorię (o kazirodztwie Lukrecji),ale muszę podkreślić, że jest ona fikcyjna, podobnie jak moja teoria o zabójstwie Juana Borgii. Frustrująca prawda jest taka, że nie mamy wiarygodnej dokumentacji na temat tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami Borgiów ”.
Podsumowując, była to niezwykle zadowalająca lektura powieści historycznej z nutką autorskiej fantazji, z której przy okazji dowiedziałam się wielu prawdziwych faktów zarówno o Borgiach jak i Watykanie.

To była niezwykle fascynująca lektura, która przeniosła mnie w psychikę bohatera. Powieść jest napisana z perspektywy Lukrecji Borgii, w pierwszej osobie. Zwykle nie jestem fanką narracji pierwszoosobowej, ale w tej powieści działa to zaskakująco dobrze, nie wspominając o tym, że narrator to mężczyzna mówiący kobiecym głosem. Autor z powodzeniem snuje możliwą teorię i...