Dziewczęta z Nowolipek

Książka jest ok, ale w zasadzie trudno powiedzieć o niej coś więcej. Autorka próbuje w niej przedstawić zarys tego jak żyło się w tamtych czasach, ale sposób w jaki to robi nie jest specjalnie dynamiczny. Stąd pod koniec trochę już męczyłam się z tą książką. Fabuła - raczej niezbyt zaskakująca.

Książka jest ok, ale w zasadzie trudno powiedzieć o niej coś więcej. Autorka próbuje w niej przedstawić zarys tego jak żyło się w tamtych czasach, ale sposób w jaki to robi nie jest specjalnie dynamiczny. Stąd pod koniec trochę już męczyłam się z tą książką. Fabuła - raczej niezbyt zaskakująca.

Polska Alice Munro. Podobny zmysł obserwacji do wyciągania wspaniałych historii że strzępków wspomnień i nieistotnych szczegółów.

Polska Alice Munro. Podobny zmysł obserwacji do wyciągania wspaniałych historii że strzępków wspomnień i nieistotnych szczegółów.

Piękna, smutna i nostalgiczna.
To jedna z tych powieści, w którą można wsiąknąć i całą opisaną w książce nędzę nie tylko wyczytać, ale i poczuć. Te zawilgłe mury, brzydkie kamienice, zapach gotowanej kapusty na korytarzu i przytłaczająca beznadzieja, która pożera wszystko dookoła. To opis usychających marzeń, więdnącej młodości i zdychającej woli życia.
Bardzo polecam.

Piękna, smutna i nostalgiczna.
To jedna z tych powieści, w którą można wsiąknąć i całą opisaną w książce nędzę nie tylko wyczytać, ale i poczuć. Te zawilgłe mury, brzydkie kamienice, zapach gotowanej kapusty na korytarzu i przytłaczająca beznadzieja, która pożera wszystko dookoła. To opis usychających marzeń, więdnącej młodości i zdychającej woli życia.
Bardzo polecam.

Teraz już się takich książek nie pisze, trudno znaleźć powieści kierowane do dorastających dziewczyn, które nie byłyby bezmyślnymi romansami, ale praktycznym poradnikiem, czego... nie robić. Chociaż akcja książki rozgrywa się przed pierwszą wojną światową i w jej trakcie, a napisana została w podobnym okresie, ciągle pozostaje aktualna. Owszem, nie ma już takiej nędzy na Nowolipkach, nie ma lamp naftowych i dorożek, ale to tylko dodatki. Tematy, które podejmuje Gojawiczyńska, wciąż są ważne: poszukiwanie siebie, "wyrywanie się" z domu rodzinnego, by osiągnąć więcej, niż rodzice, pierwsze miłości, dziewczęca niewinność, proza życia. Są i tematy trudne: depresja, samobójstwo, pedofilia, nastoletnia ciąża i aborcja. Wszystko to podane z wielką czułością, wyrozumiałością i współczuciem względem bohaterek, a przy tym nie dydaktyczne - autorka pozwala czytelnikami samodzielnie wyciągnąć wnioski czy wyczytać pewne treści między wierszami. Gdy czytana z perspektywy stu lat, powieść ujawnia jeszcze jeden smaczek: możemy zobaczyć nie tylko, jak żyły nasze babki i prababki, ale również, że w młodości były równie naiwne, co współczesne nastolatki. Aż szkoda, że zamiast tak bliskiej młodym ludziom książki, ciągle na piedestał stawia się wyraźnie przestarzałą "Lalkę"...

Teraz już się takich książek nie pisze, trudno znaleźć powieści kierowane do dorastających dziewczyn, które nie byłyby bezmyślnymi romansami, ale praktycznym poradnikiem, czego... nie robić. Chociaż akcja książki rozgrywa się przed pierwszą wojną światową i w jej trakcie, a napisana została w podobnym okresie, ciągle pozostaje aktualna. Owszem, nie ma już takiej nędzy na...

Świetna książka i nawet po tylu latach czyta się ją z przyjemnością, a problemy głównych bohaterów są uniwersalne

Świetna książka i nawet po tylu latach czyta się ją z przyjemnością, a problemy głównych bohaterów są uniwersalne

Dawno nie czytałam książki pisanej w trochę starszych czasach. Ciekawie też się czyta opowieści o miejscu, które się zna współcześnie. Dużo jest w książce takiego myślenia, które zna się od naszych babć i rodziców. Większa uwaga przysługuje mężczyźnie i jego naukom, a kobieta ma zawsze ugościć i usłużyć. Trochę przykre jest, kiedy ta ciężka praca dziewczyn czasem nic nie daje i trzeba się zniżyć do konkretnego poziomu, aby po prostu przetrwać lub żyć "na poziomie".

Dawno nie czytałam książki pisanej w trochę starszych czasach. Ciekawie też się czyta opowieści o miejscu, które się zna współcześnie. Dużo jest w książce takiego myślenia, które zna się od naszych babć i rodziców. Większa uwaga przysługuje mężczyźnie i jego naukom, a kobieta ma zawsze ugościć i usłużyć. Trochę przykre jest, kiedy ta ciężka praca dziewczyn czasem nic nie...

Jedno z najcięższych pod względem treściowym dzieł literatury pięknej, z jakim się kiedykolwiek zetknęłam. Powieść „Dziewczęta z Nowolipek” oblepiła mnie trudnym do usunięcia brudem i poczuciem beznadziei. Wyłania się z niej ponury determinizm. Barwne osobowości bohaterek i ich ambicje obracają się wniwecz przez wszechogarniającą biedę, upadek moralny i brak perspektyw. Jak stwierdza utalentowana pisarsko, wrażliwa Frania: „po co chodziłyśmy na te komplety, po co wyszłyśmy z Nowolipek, po co czytałyśmy kłamliwe i piękne książki. To wszystko nie dla nas, my nie mamy teraz do czego rąk przyczepić ani myśli, ani serca”.

Nastoletnia ciąża i aborcja doprowadzają Amelię do cynizmu, a Cesię do obłędu. Scena, w której Cesia opiekuje się szczątkami usuniętego płodu zamkniętymi w butelce, przywiązana do nich tak jak wcześniej do swoich lalek, uważając je za żywe dziecko, do tej pory powoduje, że robi mi się chłodno, a twarz mi tężeje. Jej sytuacja była w szczególności tragiczna, dlatego poświęcę jej kilka słów. Wdaje się ona w romans, ale zależy jej na przypadkowo spłodzonym dziecku. Przejawia w tym względzie niezwykły heroizm, wbrew Amelii, która uważa Cesię za naiwną i nieprzygotowaną do brutalizmu życia. Będąc w stanie bronić swojej postawy w obliczu otwartego konfliktu, Cesia pozostaje jednak całkowicie bezbronna wobec obłudnie czułych słów swojego kochanka i daje się przekonać, aby tylko lejtnant Henryk mógł uniknąć wstydu związanego z posiadaniem nieślubnego dziecka i wrócić z frontu do swojej rodziny. I właśnie po całej procedurze, w najtrudniejszym dla młodej dziewczyny życiowym momencie, jej własna matka – pani Raczyńska – postanowiła ją potępić w duchu moralizatorskim. Cechna nie ma do kogo się zwrócić.

Postać pani Raczyńskiej (choć można tego od razu nie zauważyć ze względu na liczbę bohaterów a przez to i podejmowanych przez nich działań) jawi się raczej negatywnie. Odnoszę osobiste wrażenie, że jest to bohaterka co najmniej nieprzygotowana do wyzwań współczesnego jej świata i w związku z tym zupełnie nieświadoma niebezpieczeństw, które zagrażają jej dzieciom. „Skądże mogła pani Raczyńska wiedzieć, mój Boże? Była sierotą na służbie u państwa, nikt jej nie pilnował, a niewinną dziewczyną za mąż poszła za nieboszczyka”. Pojawia się moment refleksji, choć ograniczonej: „Już teraz ślepa nie będę!
Sama się modliłam, a was przestałam pilnować, czy się modlicie, czy chodzicie do spowiedzi, czy żyjecie po bożemu... To kara na mnie…” Trzeba jednak przyznać rację Amelci, oskarżającej matkę o hipokryzję: „Za co mnie mama bije? Za co? To mama nie wiedziała?! Mama mnie sama wypychała do chłopców! Mama mnie zostawiała w pokoju i chciała prezentów i poczęstunków, a teraz mama udaje świętą?”

Jedną rzeczą, która wywoływała mój głęboki sprzeciw, było karykaturalne wręcz, psychologiczne uzależnienie bohaterek (za wyjątkiem Kwiryny) od relacji z mężczyznami, tak jakby w tym nieustannie szukały zarówno ogólnego szczęścia jak i rozwiązania poszczególnych problemów życiowych. I o ile do pewnego stopnia większe skoncentrowanie na tych wątkach było uzasadnione i wnosiło wartość do powieści, o tyle od pewnego momentu czyniło to fabułę powtarzalną i absurdalną. W każdym kolejnym zakładzie lub też miejscu pracy czyhał na bohaterkę (Bronkę, Franię, Cechnę) nowy mężczyzna, gotowy im ulec lub – częściej – je wykorzystać. Uważam, że niezdrowe jest pokazywanie relacji między mężczyznami a kobietami w kulturze prawie wyłącznie w kontekście seksualnym. Prowadzić to może zwłaszcza do spłycenia psychologii postaci, ale także uproszczonego i ograniczonego postrzegania kobiet w świecie rzeczywistym. Na usprawiedliwienie autorki można powiedzieć jednak, że chciała ona pokazać pewne problemy w ujęciu społecznym i z tego powodu zdecydowała się na pewne ujednolicenie przedstawienia zachowań bohaterek.

Jedno z najcięższych pod względem treściowym dzieł literatury pięknej, z jakim się kiedykolwiek zetknęłam. Powieść „Dziewczęta z Nowolipek” oblepiła mnie trudnym do usunięcia brudem i poczuciem beznadziei. Wyłania się z niej ponury determinizm. Barwne osobowości bohaterek i ich ambicje obracają się wniwecz przez wszechogarniającą biedę, upadek moralny i brak perspektyw. Jak...

Typowa społeczno-obyczajowa powieść. Ciekawy obraz tamtych czasów, ale mnie nie wciągnęła na tyle, żeby dać wyższą ocenę.

Typowa społeczno-obyczajowa powieść. Ciekawy obraz tamtych czasów, ale mnie nie wciągnęła na tyle, żeby dać wyższą ocenę.

Arcydzieło literackie. Psychologia, tło społeczne, emocje, dialogi i styl w najlepszym wydaniu.

Arcydzieło literackie. Psychologia, tło społeczne, emocje, dialogi i styl w najlepszym wydaniu.

Cztery różne dziewczyny, a tak zaskakująco podobny los...Druzgocąca bieda, beznadzieja życia, codzienna jałowa szamotanina, jakby się było muchą w pajęczej sieci. Bezcenna przyjaźń dodaje sił do zmagań z przeciwnościami. Czytałam dawno temu, ale często wracam do tej powieści. Perła literatury.

Cztery różne dziewczyny, a tak zaskakująco podobny los...Druzgocąca bieda, beznadzieja życia, codzienna jałowa szamotanina, jakby się było muchą w pajęczej sieci. Bezcenna przyjaźń dodaje sił do zmagań z przeciwnościami. Czytałam dawno temu, ale często wracam do tej powieści. Perła literatury.