Kłamstwa Locke'a Lamory

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy.
O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie.
Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji),w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy),wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z...

Choć w mojej opinii powieść rozkręca się bardzo wolno i miałem moment zniechęcenia do lektury, to ukończywszy pierwszy tom byłem zadowolony i usatysfakcjonowany. Chętnie poznam dalsze losy Lamory - w końcu zapiszę się do jednej z bibliotek, bo ile można kupować. Dom nie jest z gumy.. Polecam dobrnąć do końca, bo im dalej, tym lepiej!

Choć w mojej opinii powieść rozkręca się bardzo wolno i miałem moment zniechęcenia do lektury, to ukończywszy pierwszy tom byłem zadowolony i usatysfakcjonowany. Chętnie poznam dalsze losy Lamory - w końcu zapiszę się do jednej z bibliotek, bo ile można kupować. Dom nie jest z gumy.. Polecam dobrnąć do końca, bo im dalej, tym lepiej!

Duże, pozytywne zaskoczenie. Zaskakująco mocna i brutalna, zaskakująco dobrze napisana. Oceniam cały cykl.

Duże, pozytywne zaskoczenie. Zaskakująco mocna i brutalna, zaskakująco dobrze napisana. Oceniam cały cykl.

Ależ to była fajna przygoda z Lamorą i jego wesołą kompanią. Akcja jest prowadzona dwutorowo, dzieciństwo głównego bohatera i jak już jest Cierniem Camorry. Świat stworzony przez autora jest naprawdę bardzo ciekawy, mimo tego że główni bohaterowie to złodzieje i rzezimieszki nie da się ich nie lubić. W książce cały czas coś się dzieje, mamy tutaj zaskakujące zwroty akcji i to jest super. Z początku możemy czuć się zagubieni o co tu w ogóle chodzi ale jak złapiemy rytm będzie tylko lepiej.

Ależ to była fajna przygoda z Lamorą i jego wesołą kompanią. Akcja jest prowadzona dwutorowo, dzieciństwo głównego bohatera i jak już jest Cierniem Camorry. Świat stworzony przez autora jest naprawdę bardzo ciekawy, mimo tego że główni bohaterowie to złodzieje i rzezimieszki nie da się ich nie lubić. W książce cały czas coś się dzieje, mamy tutaj zaskakujące zwroty akcji i...

Pierwsze 100-120 stron nudne i już myślałam, że nie wciągnę się w tą książkę.
Później jest dużo lepiej i ciekawiej. Całkiem podobały mi się i wciągnęły przygody Niecnych Dżentelmenów. Wciągnęły mnie do tego stopnia, że momentami trudno było odłożyć książkę. Końcówka niestety niczym nie zaskakuje, wydarzenia łatwo przewidzieć.
Mimo to z pewnością sięgnę po kolejne tomy.

Pierwsze 100-120 stron nudne i już myślałam, że nie wciągnę się w tą książkę.
Później jest dużo lepiej i ciekawiej. Całkiem podobały mi się i wciągnęły przygody Niecnych Dżentelmenów. Wciągnęły mnie do tego stopnia, że momentami trudno było odłożyć książkę. Końcówka niestety niczym nie zaskakuje, wydarzenia łatwo przewidzieć.
Mimo to z pewnością sięgnę po kolejne tomy.

Ciekawy pomysł. Jednak trochę przewidywalna, trochę infantylna. Ale generalnie niezła.

Ciekawy pomysł. Jednak trochę przewidywalna, trochę infantylna. Ale generalnie niezła.

Początkowo zastanawiałam się po co ja to właściwie czytam, bo totalnie nie mogłam wkręcić się w fabułę. Aczkolwiek po skończeniu jej, wiedziałam że była to jedna z lepszych serii jakie zaczęłam w ostatnim czasie. Ma klimat, dobrych serii które czytałam lata temu. Mamy tutaj fantastycznych bohaterów, ciekawą fabułę, mnóstwo akcji, a do tego jest świetnie napisana. To jak wiele plot twistów się w niej pojawia jest czymś genialnym, bo książka co rusz zaskakuje czytelnika. Dla osób, które jeszcze nie przeczytały, gorąco wam to polecam, bo historia naprawdę jest tego warta.

Początkowo zastanawiałam się po co ja to właściwie czytam, bo totalnie nie mogłam wkręcić się w fabułę. Aczkolwiek po skończeniu jej, wiedziałam że była to jedna z lepszych serii jakie zaczęłam w ostatnim czasie. Ma klimat, dobrych serii które czytałam lata temu. Mamy tutaj fantastycznych bohaterów, ciekawą fabułę, mnóstwo akcji, a do tego jest świetnie napisana. To jak...

Pierwszy raz podeszłam do tej książki świeżo po liceum. No nie da się ukryć, nie zrobiła na mnie wtedy wrażenia - nie doszłam zresztą daleko, chyba nawet nie 10%. Po tych niemalże dziesięciu latach z różnych względów postanowiłam dać Lockiemu drugą szansę. Coś, co czytelnicy pamiętają tak długo nie może być całkiem złe, prawda? Trochę nieprawda, jak się popatrzy na "50 Twarzy Graya" i inne takie, ale dobra no. Chwyciłam ebooka i zaczęłam czytać.

Tym razem zadziałało.

Nadal utrzymuję, że początek jest dość słaby. Obecnie moja tolerancja na natłok opisów jest po prostu trochę wyższa, podobnie jak na gore czy przekleństwa. Natomiast fabuły nie uświadczy się w sumie przez te pierwsze 15%. Mamy flashbacki i teraźniejszość, z czego ciekawsze są flashbacki, bo teraźniejszość to głównie czekanie, aż flashbacki się na tyle rozwiną i sprawy wyjaśnią, by można było zacząć działać.

Potem idzie gładko, gdzieś do niespełna połowy, gdzie wieje mocno grimdarkiem. No nie lubię i mam wrażenie, że trochę kłóci się z tonem, który jest używany podczas samych oszustw. Książka jest wówczas bardziej... uciesznie bezczelna? Zapomina się trochę, jak to wszyscy w tym świecie są okrutnymi psychopatami i nie tylko mordują się nawzajem, ale wymyślają najstraszliwsze tortury. Z dwóch tych tonów zdecydowanie wolą ucieszną bezczelność, a tego w przedziale ~35-65% nie było. Natomiast to, co tej części można oddać, to że przyłożyła się solidnie do motywacji głównego bohatera, której wcześniej trochę brakowało.

Ostatnie 35% czytało się już sprawnie. Finał był satysfakcjonujący... W większości.

UWAGA SPOILERY


Mam wrażenie, że Falconer trochę bez powodu zdecydował, by użyć Lockiego jako swoją marionetkę a nie Jeana. Byłabym w stanie to kupić, gdyby miało to trochę lepszy build-up - więcej nacisku na tym, jak bardzo Lockiemu zależy na przyjaciołach. Może nawet mógł coś zasugerować, że woli zginąć z ręki Jeana niż w drugą stronę i w ten sposób wykiwać maga? Nie bezpośrednio, oczywiście, ale imo było do ogrania, a zamiast tego jest po prostu głupi fart - w tym jednym przypadku.


KONIEC SPOILERÓW

Co do reszty nie mam jakiś szczególnych zastrzeżeń, twisty były dosyć zgrabne. Locke trochę na narwańca rzucił się na sam koniec do bójki bez planu, ale jestem w stanie to zaakceptować. Ogólnie nie jest z niego taki typowy trikster, jakiego można by oczekiwać - bardziej ma brawurę i talent aktorski a jedynie nieco ponadprzeciętny intelekt - ale generalnie wpasowuje się w archetyp. Trochę podobnie jeśli chodzi o labelkę "fantasy heist" - fabuła nie jest do końca tym, co te słowa przywodzą na myśl, ale jednak zaspokaja głód.

Ogólnie, czy warto? Tak. Zwłaszcza, że zakończenie jest całkiem pełne. W zasadzie wszystkie główne wątki mają jakąś konkluzję, tak więc można przeczytać i wstrzymać się z resztą serii dopóki autor nie wyda kontynuacji - jak zresztą sama zamierzam zrobić.

Pierwszy raz podeszłam do tej książki świeżo po liceum. No nie da się ukryć, nie zrobiła na mnie wtedy wrażenia - nie doszłam zresztą daleko, chyba nawet nie 10%. Po tych niemalże dziesięciu latach z różnych względów postanowiłam dać Lockiemu drugą szansę. Coś, co czytelnicy pamiętają tak długo nie może być całkiem złe, prawda? Trochę nieprawda, jak się popatrzy na "50...

Słuchałam tego po angielsku i przyznaję, że słucha się obłędnie.
Sama historia mnie początkowo przytłoczyła i potrzebowałam chwilę, żeby się połapać kto jest kim, ale jak już weszło to była czyta przyjemność.
Nie sposób nie docenić kreatywności autora w wymyślaniu przygód Locke'a.
W sumie to jestem zaskoczona, że mi się podobała ta książka, ale się podobała 😁

Słuchałam tego po angielsku i przyznaję, że słucha się obłędnie.
Sama historia mnie początkowo przytłoczyła i potrzebowałam chwilę, żeby się połapać kto jest kim, ale jak już weszło to była czyta przyjemność.
Nie sposób nie docenić kreatywności autora w wymyślaniu przygód Locke'a.
W sumie to jestem zaskoczona, że mi się podobała ta książka, ale się podobała 😁

Gdybym miał czas, przeczytałbym ją jeszcze raz. Takiego humoru i takich przewałów, nie czytałem już dawno

Gdybym miał czas, przeczytałbym ją jeszcze raz. Takiego humoru i takich przewałów, nie czytałem już dawno