Katarzyna Zyskowska

"Bo każdy człowiek ma własne miejsce na ziemi, historię, korzenie, zwyczaje. Tak pokazuje historia i stanowi prawo: ludzkie i boskie." Dolny Śląsk, Góry Sowie, przeszłość splata się z teraźniejszością i odkrywa skrywane przez lata tajemnice i traumy. Trzy linie czasowe i trzy kobiety .... Maria, Mareike, Marianna, wszystkie okrutnie skrzywdzone, z ranami, które przez lata nie chcą się zabliźnić. Każda z nich cierpi i milczy. Lata 1943-1946 - młoda Niemka Mareike mieszka wraz z ojcem w pewnej wiosce w okolicy Wielkiej Kopy. Dziewczyna jest święcie przekonana o potędze niezwyciężonych Niemiec. 1945 rok - Marianna zostaje przesiedlona z Kresów Wschodnich i zamieszkuje w domu Mareike. Kobieta przywozi ze sobą bagaż trudnych wspomnień. Lata 90-te. Maria przyjeżdża na wakacje do babci. Pewnego wieczoru dochodzi do dramatycznych wydarzeń. Dziewczyna zostaje odnaleziona, ale nie pamięta co się z nią stało. Współcześnie. Maria wydaje powieść, w której rozlicza się ze swoją przeszłością. Przyjeżdża na spotkanie z czytelnikami, a przy okazji chce sfinalizować sprzedaż domu odziedziczonego po babci. Powracają wspomnienia, a Maria odkrywa historię swoją i swojej babci, która nierozerwalnie wiąże się z tym miejscem. Jest jeszcze jedna kobieta, o której autorka wspomina w swojej książce. To Mokosz, słowiańska bogini ziemi, płodności, urodzaju oraz patronka kobiet i ich prac domowych, są też nieodkryte sztolnie, legendy o złotym pociągu i o jeźdźcu bez głowy, są kłamstwa i rodzinne tajemnice. Wow, co to była za książka. Mroczna, przerażająca i uzależniająca, trudna i smutna, pełna niedopowiedzeń i nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Wciąga i daje ogrom emocji, siedzi w głowie i nie chce wyjść. Początkowo miałam z nią problem i nawet chciałam odłożyć. Cieszę się, że tego nie zrobiłam. "Nocami krzyczą sarny" to powieść o kobietach, ale też o wojnie i jej skutkach. Bo na wojnie nie ma wygranych i cierpi każda ze stron. A najbardziej cierpią zwykli ludzie, którzy wcale tej wojny nie chcieli. Często tracą dobytek, rodziny lub to co najcenniejsze .... własne życie. Cierpią też kobiety .... one nie walczą na froncie, ale toczą walkę o każdy dzień dla siebie i swoich dzieci. To bardzo wymagająca lektura, nie da się jej czytać szybko, trzeba się skupić i zmusić do myślenia. Niektóre sceny są tak okrutne, że nie da się ich zapomnieć. Polecam ..... koniecznie przeczytajcie.