Szklane ptaki. Opowieść o miłościach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

To historia, której zakończenie znamy od początku. Dwoje młodych ludzi próbuje żyć normalnie w czasie wojny — bez szans powodzenia. Autorka nie idealizuje ich przesadnie — są trochę naiwni, trochę uparci, wierzą, że jakoś się uda. Nie udaje się. Zostaje po nich nie tyle legenda, co raczej poczucie straty. I pytanie, czy to wszystko musiało tak wyglądać.

To historia, której zakończenie znamy od początku. Dwoje młodych ludzi próbuje żyć normalnie w czasie wojny — bez szans powodzenia. Autorka nie idealizuje ich przesadnie — są trochę naiwni, trochę uparci, wierzą, że jakoś się uda. Nie udaje się. Zostaje po nich nie tyle legenda, co raczej poczucie straty. I pytanie, czy to wszystko musiało tak wyglądać.

Uwielbiam książki Katarzyny Zyskowskiej – wspaniale potrafi dopasować styl narracji do czasów, o których opowiada.
Mimo że doskonale wiedziałam, jak ta historia się zakończy, czytałam ją z ogromnym przejęciem i zaangażowaniem.
Wciągnęła mnie opowieść nie tylko o trudnym życiu w czasach okupacji i walce o wolność, ale również o osobistej, poruszającej historii Baczyńskiego

Uwielbiam książki Katarzyny Zyskowskiej – wspaniale potrafi dopasować styl narracji do czasów, o których opowiada.
Mimo że doskonale wiedziałam, jak ta historia się zakończy, czytałam ją z ogromnym przejęciem i zaangażowaniem.
Wciągnęła mnie opowieść nie tylko o trudnym życiu w czasach okupacji i walce o wolność, ale również o osobistej, poruszającej historii Baczyńskiego

„Szklane ptaki” to naprawdę wspaniała książka, która zostaje w sercu na długo. Miłość została tu opisana w niezwykle poetycki, a zarazem głęboki sposób – subtelny, ale pełen emocji i znaczeń. To uczucie rozgrywające się w trudnych, wojennych realiach nabiera jeszcze większej siły i porusza do głębi. Historia chwyta za serce i nie pozwala o sobie zapomnieć. To jedna z tych opowieści, które zostają w głowie na bardzo długo, a może nawet na zawsze.

„Szklane ptaki” to naprawdę wspaniała książka, która zostaje w sercu na długo. Miłość została tu opisana w niezwykle poetycki, a zarazem głęboki sposób – subtelny, ale pełen emocji i znaczeń. To uczucie rozgrywające się w trudnych, wojennych realiach nabiera jeszcze większej siły i porusza do głębi. Historia chwyta za serce i nie pozwala o sobie zapomnieć. To jedna z tych...

Znakomita. Kibicowałam, żeby się dobrze skończyła.

Znakomita. Kibicowałam, żeby się dobrze skończyła.

Uwielbiam pióro Pani Katarzyny. Wchłonęła mnie ta historia. I ogarnął smutek, przemyślenie, jaka wojna jest straszna. Że tak piękna, szczera miłość nie może mieć kontynuacji. Młodzi, zdolni ludzie wybierają powinność, zostawiając swoje dobro na drugim planie. Kolejne przemyślenie... że kobieta, która tak potrafi kochać (tu mówię o Matce poety),potrafi zarazem tak nienawidzić. Niepojęte. Serdecznie polecam Wam tę książkę.

Uwielbiam pióro Pani Katarzyny. Wchłonęła mnie ta historia. I ogarnął smutek, przemyślenie, jaka wojna jest straszna. Że tak piękna, szczera miłość nie może mieć kontynuacji. Młodzi, zdolni ludzie wybierają powinność, zostawiając swoje dobro na drugim planie. Kolejne przemyślenie... że kobieta, która tak potrafi kochać (tu mówię o Matce poety),potrafi zarazem tak...

Piękna, przejmująca powieść. Miłość w dramatycznych czasach wojny, do tego nadopiekuńcza matka przeciwna tej miłości. Ciekawie czyta się tym bardziej, że historia przedstawiona jest z perspektywy trzech osób tj. Baczyńskiego jego ukochanej Basi, no i matki. Polecam

Piękna, przejmująca powieść. Miłość w dramatycznych czasach wojny, do tego nadopiekuńcza matka przeciwna tej miłości. Ciekawie czyta się tym bardziej, że historia przedstawiona jest z perspektywy trzech osób tj. Baczyńskiego jego ukochanej Basi, no i matki. Polecam

Rewelacyjna powieść. Baczyński ukazany jako człowiek z krwi i kości, nie tylko poeta, ale syn, zakochany młodzieniec, mąż, żołnierz. Do tego narracja matki i żony, obraz tych samych chwili, ale ukazanych przez pryzmat odczuć różnych postaci. Wszystko robi niesamowite wrażenie.

Rewelacyjna powieść. Baczyński ukazany jako człowiek z krwi i kości, nie tylko poeta, ale syn, zakochany młodzieniec, mąż, żołnierz. Do tego narracja matki i żony, obraz tych samych chwili, ale ukazanych przez pryzmat odczuć różnych postaci. Wszystko robi niesamowite wrażenie.

Bardzo łatwo się czyta. Pozwala wczuć się w klimat i relacje bohaterów. Tragicznie smutna.

Bardzo łatwo się czyta. Pozwala wczuć się w klimat i relacje bohaterów. Tragicznie smutna.

„Cóż, należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga z brylantów” (S. Pigoń)

Baśniowa opowieść o baśniowej miłości. I tylko koniec nie jest baśniowy. Warszawa. II wojna światowa. I pokoleniowa powinność. Kolumbowie. I to „strzelanie z brylantów”. Bo przecież „tak ich wychowaliśmy”. I dlatego koniec nie jest baśniowy.

Przyjemnie się słuchało, ale nie odnalazłam w niej K. K. Baczyńskiego. Mimo porządnego researchu, danych o ówczesnej Warszawie, środowisku literackim, matce poety, mimo fragmentów wierszy, mimo, a może właśnie dlatego, pierwszoosobowej narracji. To nie była narracja poety, którego poezja, jako jedna z pierwszych trafiła w moją wrażliwość, to nie była narracja poety, młodego mężczyzny (tak, tak, w ówczesnych czasach dwudziestokilkulatek był mężczyzną, nie chłopcem),to nie była narracja młodego inteligenta, wychowanego w inteligenckim przedwojennym domu, absolwenta warszawskiego Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego.
Narracyjnie nieco lepiej wypada postać Basi, natomiast zdecydowanie najbardziej wyrazista i i najmniej papierowa jest postać Stefanii, matki poety. Poza tym, miałam wrażenie, że mimo iż historię opowiadają nam trzy osoby, to każda z nich wypowiada się w ten sam sposób.

Nie trafiła do mnie autorka tą opowieścią o „miłościach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego”.

Plusy:
- jeszcze raz, kolejnym pokoleniom, daje szansę poznania imperatywu młodych z czasów wojny;
- jeszcze raz, kolejnym pokoleniom, daje szansę poznania poety Krzysztofa Kamila Baczyńskiego; i innych twórców z pokolenia Kolumbów - też;
- ładna opowieść o niecodziennej miłości w trudnych czasach.

5/10 w kategorii: biografia,

„Cóż, należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga z brylantów” (S. Pigoń)

Baśniowa opowieść o baśniowej miłości. I tylko koniec nie jest baśniowy. Warszawa. II wojna światowa. I pokoleniowa powinność. Kolumbowie. I to „strzelanie z brylantów”. Bo przecież „tak ich wychowaliśmy”. I dlatego koniec nie jest baśniowy.

Przyjemnie się słuchało, ale nie odnalazłam w...

Piękności językowe!

Piękności językowe!