Upalne lato Kaliny

Coraz bardziej pochłania mnie twórczość autorki. W kolejnej części trylogii z cyklu Upalne lato przenosi nas w końcówkę lat 60. To okres przełomowy, podobnie jak w poprzedniej części bohaterowie stają przed zakrętem dziejowym, a tam nie wiadomo co i kogo można spotkać. Kalina jako dorosła kobieta, tak w zasadzie jest dzieckiem, sama nie wie czego najbardziej, potrzebuje. Bezpieczeństwa, które zapewnia jej małżeństwo, czy szalonej miłości, którą może przeżyć z Mackiem. Można powiedzieć za Owidiuszem, że miłość wszystko zwycięży, ale trzeba mieć na uwadze, że wszystko to nie tylko to, co jest jej przeciwne, ale może także zniszczyć coś, co jest dobre. Właśnie te rozterki targają główną bohaterką. Bardzo ważnym fragmentem książki jest list wysłany do Kaliny przez dawną opiekunkę, a także opiekunkę jej dziecka, który spaja książkę z poprzednim tomem. Zakończenie trochę zaskakujące, ale autorce z pewnością nie chodziło, aby stworzyć łzawy romans, ale skłonić czytelnika do dopowiedzenia sobie co dalej. Podobnie jak w poprzednim tomie żegnamy sielankę dworku w podwarszawskiej wsi i czasy konwenansów, tu żegnamy ludzi przełomu. Akcja książki toczy się już po wydarzeniach marcowych, a burzliwy rok 1968, po którym pokolenie urodzone po wojnie ostatecznie żegna czasy dawnej moralności m.in. aranżowanych małżeństw.
Świetna książka, bardziej dynamiczna od poprzedniej części, ale i czasy opisywane miały swoją dynamikę, czego nie uspakaja nawet upalne lato spędzone w którymś z zakopiańskich pensjonatów.
Polecam

Coraz bardziej pochłania mnie twórczość autorki. W kolejnej części trylogii z cyklu Upalne lato przenosi nas w końcówkę lat 60. To okres przełomowy, podobnie jak w poprzedniej części bohaterowie stają przed zakrętem dziejowym, a tam nie wiadomo co i kogo można spotkać. Kalina jako dorosła kobieta, tak w zasadzie jest dzieckiem, sama nie wie czego najbardziej, potrzebuje....

Autorka jak zwykle nie zawiodła. Tytuł co prawda wskazuje w pierwszym odczuciu na opis jakichś sielskich chwil, ale nic bardziej mylnego. Zarazem piękna i smutna historia pokazuje czytelnikowi, jak duży wpływ na jednostkę ma dzieciństwo, ale też zmiany polityczno-społeczne tak niezależne od przeciętnego człowieka.

Autorka jak zwykle nie zawiodła. Tytuł co prawda wskazuje w pierwszym odczuciu na opis jakichś sielskich chwil, ale nic bardziej mylnego. Zarazem piękna i smutna historia pokazuje czytelnikowi, jak duży wpływ na jednostkę ma dzieciństwo, ale też zmiany polityczno-społeczne tak niezależne od przeciętnego człowieka.

Napiszę to samo, co o pierwszej części. Powolna, przejmująca, smutna historia. I ten piękny język...

Napiszę to samo, co o pierwszej części. Powolna, przejmująca, smutna historia. I ten piękny język...

Dalsze losy Marianny i to jak wielkie uczucie jednych rujnuje wszystkich dookoła

Dalsze losy Marianny i to jak wielkie uczucie jednych rujnuje wszystkich dookoła

Warto było przebrnąć przez spokojny pierwszy tom, bo tom drugi wynagradza brak akcji z początków historii. Mamy tu kontynuację wątków z pierwszego tomu, wyjaśnia się wiele rodzinnych zagadek i jak to u Zyskowskiej, nie ma prostych rozwiązań zagmatwanych ludzkich losów. Bardzo dobrze się to czyta!

Warto było przebrnąć przez spokojny pierwszy tom, bo tom drugi wynagradza brak akcji z początków historii. Mamy tu kontynuację wątków z pierwszego tomu, wyjaśnia się wiele rodzinnych zagadek i jak to u Zyskowskiej, nie ma prostych rozwiązań zagmatwanych ludzkich losów. Bardzo dobrze się to czyta!

Piękna opowieść. Tytuł wskazuje, że będzie to sielanka, a jest to tragiczna historia osób skrzywdzonych przez życie, skrzywdzonych przez bliskich. Dramatyczne losy osób pragnących miłości, ale dla których ta miłość jest przekleństwem. Nie bez znaczenia jest też okres w historii czyli czas wojny.

Piękna opowieść. Tytuł wskazuje, że będzie to sielanka, a jest to tragiczna historia osób skrzywdzonych przez życie, skrzywdzonych przez bliskich. Dramatyczne losy osób pragnących miłości, ale dla których ta miłość jest przekleństwem. Nie bez znaczenia jest też okres w historii czyli czas wojny.

empikgo #reklama

empikgo #reklama

Kalina to dorosła kobieta, która wewnętrznie nadal pozostała małym, skrzywdzonym dzieckiem. Jej relacja z matką, Marianną, jest pełna tajemnic i niezrealizowanych emocji. Kalina nie zna przeszłości swojej matki, a Marianna tak naprawdę nigdy nie pozwoliła sobie na bliskość, co sprawia, że relacja między nimi jest chłodna. Gdy Kalina staje się żoną i matką, pozornie nic nie znaczące spotkanie z Maciejem zmusza ją do prawdziwego rozliczenia się z własnym życiem...

"Upalne lato Kaliny" to drugi tom serii nawiązujący do „Upalnego lata Marianny”, choć co warto zaznaczyć książka jest odrębną całością. To powieść, która przenosi nas w świat pełen emocji, dramatów i życiowych dylematów. Autorka z niezwykłą wrażliwością i subtelnością kreśli losy swoich bohaterek, tworząc obraz, który długo pozostaje w pamięci. Zyskowska w mistrzowski sposób oddaje uczucia bohaterki - jej zagubienie, samotność i niepewność. Widzimy jak Kalina niekochana przez matkę, nie może sobie poradzić w życiu. Nie wierzy w siebie, nie potrafi kochać i najlepiej chciałaby być niezauważona. Zresztą jak można stworzyć kochający się związek,gdy w domu takiego wzorca nie było? Całość jest pełna emocji - od gniewu i frustracji, po nadzieję i miłość. Decyzje, które musi podjąć Kalina, są trudne i bolesne. Jednak to właśnie te momenty ukazują jej prawdziwą siłę i determinację. Ale czy można uratować coś, co zostało wiele lat temu zaniedbane?

Autorka umiejętnie kreśli tło historyczne, przenosząc nas w plastycznie odmalowany świat końca lat sześćdziesiątych. Każdy detal, od opisu pól po codzienne realia rzeczywistości PRL-u, dodaje autentyczności ale i głębi tej opowieści.

"Upalne lato Kaliny" to nie tylko opowieść o kobiecie poszukującej swojego miejsca w świecie, ale także głęboka refleksja nad wpływem przeszłości na nasze życie. Historia Marianny, która wyrzekła się wszystkiego dla miłości, staje się tłem i uzupełnieniem dla losów Kaliny, ukazując, jak trudne decyzje i tajemnice mogą kształtować nasze życie.

Zyskowska stworzyła powieść, która wzrusza, angażuje i skłania do refleksji. "Upalne lato Kaliny" to książka, która przypomina, że każdy z nas nosi w sobie historię, która kształtuje naszą tożsamość i życie. To swoista saga rodzinna pełna dramatów i decyzji, które swoje skutki znalazły w przyszłości. Zdecydowanie polecam.

Kalina to dorosła kobieta, która wewnętrznie nadal pozostała małym, skrzywdzonym dzieckiem. Jej relacja z matką, Marianną, jest pełna tajemnic i niezrealizowanych emocji. Kalina nie zna przeszłości swojej matki, a Marianna tak naprawdę nigdy nie pozwoliła sobie na bliskość, co sprawia, że relacja między nimi jest chłodna. Gdy Kalina staje się żoną i matką, pozornie nic nie...

"Upalne lato Kaliny" Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, to kontynuacja losów bohaterów, których mieliśmy okazję poznać w "Upalnym lecie Marianny". Autorka tym razem przenosi nas w powojenne realia, przedstawiając historię Kaliny, córki Marianny. Kalina to postać pełna sprzeczności – z jednej strony dojrzała matka i żona, z drugiej – wciąż poszukująca własnej tożsamości kobieta, której życie nie szczędziło trudnych doświadczeń.
Urlop w Zakopanem, gdzie Kalina spędza czas z mężem Jerzym i przyjaciółmi, staje się dla niej okazją do refleksji i próby odnalezienia siebie. To w górach, z dala od codziennych obowiązków, Kalina zaczyna dostrzegać swoje potrzeby i marzenia. Zauważa, że z mężem niewiele ją łączy, co jeszcze bardziej potęguje jej frustrację.
"Upalne lato Kaliny" jest odrębną historią, ale w pewnych momentach odwołują się do "Upalnego lata Marianny”. Powojenne losy Marianny, owiane tajemnicą, powoli odkrywają swoje karty, a my dowiadujemy się więcej o tym, jak wojna wpłynęła na życie Gabrysi, Aleksandra i innych postaci z Kamieńczyka. Te retrospekcje są jak most łączący dwa światy – przeszłość i teraźniejszość, dając czytelnikom pełniejszy obraz wydarzeń i to one są w powieści najbardziej intrygujące. To właśnie epizody z przeszłości Marianny, tytułowej bohaterki pierwszego tomu najbardziej przykuły moją uwagę. Bieżące wydarzenia, mimo nieco dramatycznego rysu, nie poruszają i są łatwe do przewidzenia. Razi powtarzalność sytuacji i dialogów, za czym w literaturze nie przepadam.
Moralnie niejednoznaczny dla mnie jest też wątek dotyczący małej Gabrysi, córki Kaliny. Dziewczynka jest pod opieką niani w Kamieńczyku, by Kalina mogła kontynuować studia w Warszawie i nawet w wakacje nie ma czasu dla swojego dziecka, bo wtedy wyjeżdża z mężem na urlop do Zakopanego. Ta decyzja, choć pragmatyczna, budzi w Kalinie wiele emocji. Rozłąka z dzieckiem, mimo że tymczasowa, staje się dla niej źródłem refleksji nad własnym macierzyństwem i relacją z córką. Historia się powtarza, znowu zostaje unieszczęśliwione dziecko, bo Kalina, która sama była wychowywana w nieco chaotycznych warunkach, nie jest w stanie zapewnić Gabrysi stabilność i miłość, jakiej jej samej często brakowało, a nawet najlepsza niania, troskliwa i doświadczona, nie zastąpi matki.
"Upalne lato Kaliny" to nie tylko opowieść o poszukiwaniu siebie, ale także o miłości, przyjaźni i wybaczaniu. Książka nie unika trudnych tematów – wojna, jej konsekwencje, skomplikowane relacje rodzinne – to wszystko tworzy tło dla opowieści, która jest momentami smutna i poruszająca.
Polecam tę powieść czytelnikom, którzy lubią wielowątkowe sagi rodzinne, z dużą dozą życiowych mądrości.

"Upalne lato Kaliny" Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, to kontynuacja losów bohaterów, których mieliśmy okazję poznać w "Upalnym lecie Marianny". Autorka tym razem przenosi nas w powojenne realia, przedstawiając historię Kaliny, córki Marianny. Kalina to postać pełna sprzeczności – z jednej strony dojrzała matka i żona, z drugiej – wciąż poszukująca własnej tożsamości...

książka o tym, że warto zawalczyć o siebie. O miłość, bez której życie niby się toczy, ale my jesteśmy jakby za szybą, a nie w jego środku.
Prawda o tym, o czym wszyscy wiemy, ale jednak zapominamy i godzimy się na byle jakość. Książka, którą bardzo dobrze się czyta, a potem długo o niej myśli

książka o tym, że warto zawalczyć o siebie. O miłość, bez której życie niby się toczy, ale my jesteśmy jakby za szybą, a nie w jego środku.
Prawda o tym, o czym wszyscy wiemy, ale jednak zapominamy i godzimy się na byle jakość. Książka, którą bardzo dobrze się czyta, a potem długo o niej myśli